Ζούμε στην Κύπρο σε μια εποχή που, ειδικά κατά τα τελευταία χρόνια, η αμφισβήτηση προς το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του τόπου γίνεται όλο και πιο έντονη, που ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη στα κόμματα εκείνα που μιλώντας με όρους… τραπεζικούς, θεωρούνται ή εμπίπτουν στην κατηγορία των «συστημικών».
ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, αποτελούν την τετράδα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας που αυστηρά ομιλούντες συνθέτουν το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, το πολιτικό, κατά αρκετούς, κατεστημένο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Εδραιώνονται οι τάσεις ανάμεσα στο εκλογικό σώμα-Οι μάχες στα ψηλά, οι ανοικτοί λογαριασμοί στην μέση και το ρευστό τοπίο στα χαμηλά
Είναι τα τέσσερα κόμματα που έχοντας εδώ και δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα του νησιού, κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν εναλλάξ, διαμόρφωσαν και καθόρισαν εν πολλοίς με τις πολιτικές τους την πορεία της Κύπρου περίπου από το 1980 και εντεύθεν.
Με κεντρικούς πυλώνες του όλου οικοδομήματος ως τα βασικά κόμματα εξουσίας διαχρονικά κατά κύριο λόγο τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, και με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ να συμπορεύονται έκαστοι κινούμενοι κατά καιρούς, πότε προς τα δεξιά και πότε προς τα αριστερά, συνέθεσαν οι «τέσσερις» διαχρονικά το παζλ της διακυβέρνησης του τόπου, τα γρανάζια που κίνησαν το καράβι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ενίοτε στα ήσυχα και ενίοτε στα φουρτουνιασμένα νερά της μέχρι σήμερα διαδρομής της.
Ένα φαινόμενο ακόμη πιο έντονο και εκκωφαντικό
Περίπου δύο μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ πιέζονται αφόρητα.
Βρίσκονται αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να δουν τα ποσοστά τους να κινούνται σε ιστορικά χαμηλά, την απήχησή τους ανάμεσα στην κοινωνία να περιορίζεται σε βαθμό δυσανάλογο συγκριτικά με το εκτόπισμά τους προς τα κάτω. Και σε σημείο μάλιστα που για παράδειγμα η ΕΔΕΚ, να κινδυνεύει βάσιμα να μείνει για πρώτη φορά στην ιστορία της χωρίς παρουσία στην Βουλή.
Αυτό που στα κυπριακά λέμε η «κολοσυρμαθκιά της κουφής», η κατάσταση στην οποία σήμερα τα τέσσερα παραδοσιακά κόμματα φαίνεται να έχουν περιέλθει σε ό,τι αφορά την αποδοχή τους από το εκλογικό σώμα, φαινόταν προ πολλού.
Δεν είναι και δεν μπορεί να προσεγγίζεται η εξασθενημένη δυναμική τους ως ένα φαινόμενο που ήρθε ξαφνικά σαν κεραυνός εν αιθρία να ανατρέψει τις ισορροπίες και να τα επανατοποθετήσει στον κομματικό χάρτη, όχι στην περίοπτη που σε άλλες εποχές τα είχαμε συνηθίσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο πιεσμένος ΔΗΣΥ και η μεγάλη ευκαιρία του ΑΚΕΛ μετά από είκοσι χρόνια-Οι δυναμικές, οι προοπτικές και τα στοιχήματα
Η πτώση τους υπήρξε μια διαδικασία σταδιακή, η αποδυνάμωσή τους γινόταν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση όλο και πιο εμφανής. Αποτυπωνόταν στο ύψος της αποχής και της μετατόπισης σε εμφανιζόμενα κόμματα και σχηματισμούς που έρχονταν και κατάφερναν να μιλήσουν στην συνείδηση των πολιτών ως νέες, εναλλακτικές επιλογές, να λειτουργήσουν ως διέξοδος και ως δίοδοι αποσυμπίεσης της δυσφορίας των ψηφοφόρων έναντι του παραδοσιακού κομματικού... κατεστημένου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Από μαύρο πρόβατο σε ισχυρό παίκτη στην πολιτική σκακιέρα-Τα πέτρινα χρόνια του ΕΛΑΜ, πώς κατάφερε να μεγαλώσει και η προοπτική να γίνει κόμμα εξουσίας
Ένα φαινόμενο ουσιαστικά, που απλώς σήμερα ένεκα της εμφάνισης και παρουσίας στην κούρσα των εκλογών σχημάτων προσωποπαγών, με επικεφαλής άτομα δημοφιλή που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας κατάφεραν λίγο-πολύ να ηρωοποιηθούν (σ.σ. βλέπε Οδυσσέας Μιχαηλίδης και Φειδίας Παναγιώτου), γίνεται ακόμη πιο έντονο και εκκωφαντικό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η επέλαση των απολιτίκ-Η «τιμωρία» του παραδοσιακού συστήματος, κάτι τύποι σαν τον Φειδία και ο κίνδυνος για… ΑΛΜΑ στο κενό
Το κύμα της απαξίωσης και της αποστροφής
Σε κάθε δημοκρατικό πολίτευμα, οι εκλογές συνιστούν την πεμπτουσία των διαδικασιών που το κάνει να ξεχωρίζει από άλλα διαφορετικών μορφών πολιτεύματα, ο προσδιορισμός των εκλογών ως η γιορτή της δημοκρατίας δεν είναι σχήμα λόγου.
Υπό αυτό το πρίσμα και θεώρηση των πραγμάτων, η ετυμηγορία του εκλογικού σώματος-είτε μας αρέσει είτε όχι-δεν μπορεί παρά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να γίνεται και να είναι απ’ όλους καθ’ όλα σεβαστή.
Την ίδια ώρα, θα πρέπει ταυτόχρονα τα μηνύματα που διά της ψήφου τους στέλνουν οι πολίτες να αποτελούν πηγή προβληματισμού για όσα κόμματα ή σχηματισμούς βλέπουν μέσα από την κάλπη την επιρροή τους να μην είναι η προσδοκώμενη, να αξιοποιούνται τα μηνύματα αυτά ως αντικείμενο αυτοκριτικής, αναγνώρισης και διαπίστωσης λαθών και αδυναμιών, εσφαλμένων ίσως πολιτικών και πρακτικών.
Να συνιστούν ή να μετατρέπονται μέσα από την αξιολόγησή τους στον μπούσουλα εκείνο που θα τους δώσει το στίγμα πορείας την οποία θα ανέμενε από αυτά η κοινωνία να έχουν, που θα τους επιτρέπει να διορθώνονται, να ευθυγραμμίζονται και να τίθενται σε αρμονία και όχι δυσαρμονία με τις προσδοκίες των πολιτών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Συναγερμός στο ΔΗΚΟ-Οι χαμηλές πτήσεις φέρνουν πρέσινγκ στους παραδοσιακούς ΔΗΚΟϊκούς για συσπείρωση
Προσοχή! Όχι συρόμενα ή παρασυρόμενα από τα «θέλω» και την λαϊκή βούληση για να γίνονται απλώς αρεστά, όχι καταφεύγοντας στον λαϊκισμό και στην δημαγωγία στον βωμό της ψηφοθηρίας, αλλά σοβαρά και υπεύθυνα να μπορούν να αφουγκράζονται τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, να δίνουν λύσεις και να κτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης σε σωστά και υγιή θεμέλια.
Όχι σε αυτά του ρουσφετιού και της ευνοιοκρατίας, όχι της διαφθοράς και του βολέματος, αλλά σε εκείνα που θα τα καθιστούν στα μάτια των πολιτών ως πραγματικούς φορείς διασφάλισης της ισονομίας και θα εμπεδώνουν στις αντιλήψεις τους πως η ύπαρξή τους στον στίβο της πολιτικής δεν έχει ως πρώτη και ενδεχομένως μοναδική προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των δικών τους-και όσων τα αποτελούν-συμφερόντων.
Το σκηνικό της τέλειας καταιγίδας
Είναι όλοι οι πιο πάνω λόγοι αυτοί που οδήγησαν και, στις μέρες μας, επιδεινώνουν το κλίμα απαξίωσης και αποστροφής του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, που έστρωσαν το χάλι και παρείχαν πρόσφορο έδαφος σε νεοφανείς παντελώς απολιτίκ σχηματισμούς και κόμματα να διεκδικούν με αξιώσεις δύο μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές ρυθμιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας.
Μιλώντας για παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και αποδεχόμενοι ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ ως τις διαχρονικές του συνιστώσες, τα τέσσερα αυτά κόμματα κινδυνεύουν με φόντο τις προσεχείς βουλευτικές να καταγράψουν αρνητικά ρεκόρ αποδοχής τους από την κοινωνία, γιατί πολύ απλά δεν θελήσαν ποτέ πραγματικά να λάβουν τα μηνύματά της, γιατί μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση εδώ και αρκετά χρόνια, έκλειναν απλώς τ’ αυτιά και τα προσπερνούσαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά από τη νέα Βουλή η ΕΔΕΚ-Επιστρατεύεται η παλιά φρουρά για να ξυπνήσει τον κομματικό πατριωτισμό
Με το κάθε ένα ξεχωριστά να αντιμετωπίζει παράλληλα τα δικά του προβλήματα, τις δικές του παθογένειες και εσωτερικές αμφισημίες και στρεβλώσεις, ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ έκλειναν όχι μόνο τ’ αυτιά στα μηνύματα, αλλά και τα μάτια στην… κολοσυρμαθκιά της κουφής.
Ακροβατώντας ο ΔΗΣΥ στο τεντωμένο σχοινί των ενδοπαραταξιακών ισορροπιών και του υπό αμφιταλάντευση ιδεολογικοπολιτικού προσανατολισμού του, παραμένοντας το ΑΚΕΛ κολλημένο σε αναχρονιστικές ιδεοληψίες και αγκυλώσεις παρωχημένων εποχών, πορευόμενο το ΔΗΚΟ από το κέντρο στα δεξιά, μετά στα αριστερά και τανάπαλι, αλλά και βυθισμένη η ΕΔΕΚ εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε μια κατάσταση εσωστρέφειας και πολιτευόμενη ως σοσιαλιστικό κόμμα μόνο στο καταστατικό της, το σκηνικό της τέλειας καταιγίδας που καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν δεν ήθελε και πολύ να στηθεί και να τα παρασύρει.
Μια κρίση που μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία
Λένε στον κόσμο του οικονομικού ρεπορτάζ πως κάθε κρίση γεννά και μια ευκαιρία. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ισχύσει και επί του προκειμένου, να γίνουν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές και το προδιαγραφόμενο αρνητικό για τα παραδοσιακά κόμματα του τόπου αποτέλεσμα, η ευκαιρία να αναθεωρήσουν, να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να ανασυγκροτηθούν για την επόμενη μέρα τους.
Να φτιάξουν τα του οίκου τους και να επανασυστηθούν στην κοινωνία. Να αφήσουν πίσω τον όποιο κακό εαυτό τους και να πείσουν τους πολίτες πως έχουν όντως αλλάξει, να κάνουν restart και να αποδείξουν εμπράκτως στην κοινωνία ότι μπορεί να τα εμπιστευθεί ξανά.
Αν δεν το πράξουν ούτε και τώρα, αν ούτε και τώρα αντιληφθούν τους αληθινούς λόγους για την συρρίκνωση και την απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζονται από μια ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα ψηφοφόρων, να προετοιμάζονται σε ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ για τα ακόμη χειρότερα.
Για ένα καινούργιο πολιτικό περιβάλλον στο προσεχές μέλλον, μέσα στο οποίο το πιθανότερο είναι να έχουν μετατραπεί και να είναι αναγκασμένοι να λειτουργήσουν με ρόλο που είμαστε σίγουροι πως με τίποτα δεν θα ήθελαν να δουν για τους εαυτούς τους. Όχι ως πρωταγωνιστές, αλλά μάλλον σαν κομπάρσοι...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
