Πιασμένα χέρι-χέρι τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του τόπου, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, πορεύονται και παλεύουν για την πρωτιά στην κούρσα προς τις βουλευτικές εκλογές του προσεχούς Μαΐου.
Με την ψαλίδα που χωρίζει τις δύο πολιτικές δυνάμεις -όπως κατέδειξε το πολιτικό βαρόμετρο Μαρτίου που πραγματοποίησε η IMR για λογαριασμό του REPORTER-, να έχει εξανεμιστεί σχεδόν πλήρως, το ντέρμπι της πρώτης θέσης προδιαγράφεται εξαιρετικά αμφίρροπο και καθόλα συναρπαστικό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Δημοσκόπηση REPORTER: ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ σε απόλυτη ισορροπία στο ντέρμπι για την πρωτιά-Οι συσπειρώσεις και οι διαρροές
Ωστόσο, οι επιδόσεις που στην πορεία προς την κάλπη της 24ης Μαΐου καταγράφουν οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι του πολιτικού μας συστήματος, κάθε άλλο παρά ικανοποίηση μπορούν να προκαλούν στις ηγεσίες τους, καθότι τα ποσοστά τους κινούνται σε ιστορικά χαμηλά και επιβεβαιώνουν την φθίνουσα κατεύθυνση που τα τελευταία χρόνια διαγράφει η απήχησή τους στην κοινωνία.
Ο ΔΗΣΥ με 18,9% και το ΑΚΕΛ με 18,8%, λαμβάνοντας κανείς υπόψη τη δυναμική και τα ποσοστά του παρελθόντος, κοντράρονται ουσιαστικά για μια πρωτιά, που πέραν της όποιας σημειολογικής της αξίας σε ό,τι αφορά το γόητρο των δύο κομμάτων, μιλώντας με αμιγώς πολιτικούς όρους σε καμία περίπτωση δεν θα είναι λογικά δυνατό, αν τα νούμερα αυτά λίγο ή πολύ επιβεβαιωθούν στην κάλπη, να πανηγυριστεί από τον «νικητή» ως επιτυχία.
Δεδομένου βεβαίως ότι από τις βουλευτικές εκλογές μας χωρίζουν ακόμη δυόμιση μήνες, αλλά και ότι οι δημοσκοπήσεις δεν συνιστούν εκλογικό αποτέλεσμα παρά μόνο αποτύπωση της εικόνας την χρονική στιγμή κατά την οποία διενεργούνται, τόσο ο ΔΗΣΥ όσο και το ΑΚΕΛ (σ.σ. όπως φυσικά και τα υπόλοιπα κόμματα), έχουν μπροστά τους χρόνο και μαζί την ευκαιρία να ανατρέψουν τα όποια σε βάρος τους αρνητικά δεδομένα φαίνεται να διαμορφώνονται.
Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για δύο πολιτικές δυνάμεις, όπως είναι ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, με ισχυρούς κομματικούς μηχανισμούς και με οργανωτική δομή που τους επιτρέπει να το προσπαθήσουν με αξιώσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Το κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα, η εικόνα των πολιτικών αρχηγών και ο κυρίαρχος… κανένας
Η κατάσταση και η προοπτική του ΔΗΣΥ
Βασική προϋπόθεση για τον ΔΗΣΥ, προκειμένου όχι μόνο να κόψει πρώτος το νήμα, αλλά και για να αυξήσει κατά το δυνατό περισσότερο τα ποσοστά του, δεν είναι άλλη από το να καταφέρει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του και να περιορίσει συνάμα, κατ’ επέκταση, τις διαρροές του προς άλλους κομματικούς χώρους.
Όπως κατέδειξε η δημοσκόπηση του REPORTER, η συσπείρωση του ΔΗΣΥ βρίσκεται σήμερα μόλις στο 55%, γεγονός που στην ανάγνωση που γίνεται αναφορικά με την προοπτική του κόμματος δύναται να διαβαστεί σαν νόμισμα με δύο όψεις.
Από την μια, στην πλευρά της θετικής ανάγνωσης, ότι διαθέτει ένα σημαντικό απόθεμα στην δεξαμενή των ψηφοφόρων του, που του επιτρέπει να ευελπιστεί πως αν καταφέρει να επαναπατρίσει έστω και μια κάποια μερίδα απ’ αυτούς, θα μπορέσει αν μη τι άλλο-στην χειρότερη των περιπτώσεων-να σώσει την παρτίδα.
Από την άλλη, στην πλευρά της αρνητικής ανάγνωσης, πως δεδομένου ότι τα χρονικά περιθώρια έως τις εκλογές στενεύουν, ότι η χαμηλή αυτή συσπείρωση αποτελεί αντανάκλαση της δυστοκίας του κόμματος να πείσει τους ψηφοφόρους του να επιστρέψουν και πως δύσκολα θα επιτύχει κάτι τέτοιο-τουλάχιστον στον βαθμό που θα ήθελε-στον χρόνο που απομένει.
Το ποια από τις δύο αυτές αναγνώσεις πραγματικά ισχύει, θα διαφανεί προφανώς στο αμέσως προσεχές διάστημα και με απόλυτη σαφήνεια στην κάλπη, παρόλο που αληθές είναι πως η τάση που αποτυπώθηκε δείχνει την συσπείρωση του ΔΗΣΥ να κινείται ανοδικά (σ.σ. τον περασμένο Νοέμβριο ήταν στο 52%).
Δεδομένο πάντως αποτελεί πως τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, όπως καταδεικνύει η δημοσκόπηση του REPORTER, o ΔΗΣΥ εξακολουθεί να αδυνατεί να κλείσει την στρόφιγγα των διαρροών του προς το ΕΛΑΜ, προς το οποίο κινείται σήμερα ένα 13% του κόμματος.
Και τούτο, την ίδια στιγμή που ένα άλλο ουδόλως ανεπαίσθητο 9% στρέφεται στο ΑΛΜΑ, αλλά και που η Πινδάρου δείχνει επίσης να αδυνατεί να προσελκύσει ψηφοφόρους από άλλους κομματικούς χώρους. Με ενδεικτικό το γεγονός ότι οι μεγαλύτερες εισροές περιορίζονται σε ένα μόλις 6%, προερχόμενο από το ΔΗΚΟ.
Χαλαρή ψήφος των Συναγερμικών, εκροές και αδυναμία ουσιαστικής παρείσφρησης σε άλλα κόμματα-τουτέστιν απουσία πολυσυλλεκτικότητας-, συνιστούν εν πολλοίς το τρίπτυχο της πρόκλησης και του στοιχήματος που η ηγεσία της παράταξης καλείται να αντιμετωπίσει στον δρόμο για τις βουλευτικές, πέραν των όποιων άλλων προβλημάτων, προεξάρχουσας της εσωστρέφειας που κατά γενική παραδοχή από το 2023 και εντεύθεν δεν έχει εκλείψει.
Στην όλη εξίσωση μάλιστα, και αν αυτό υπό το πρίσμα του γενικότερου κλίματος στην Πινδάρου σημαίνει ενδεχομένως κάτι, θα μπορούσε να προστεθεί ως σημείο προβληματισμού και το εξής: Ότι, σύμφωνα με την δημοσκόπηση του REPORTER, περίπου τέσσερις στους δέκα Συναγερμικούς έχουν αρνητική ή μάλλον αρνητική εικόνα για την πρόεδρο του κόμματος, Αννίτα Δημητρίου.
Πέραν των πιο πάνω, απάντηση στην προκύπτουσα δυστοκία του ΔΗΣΥ να…ανεβάσει στροφές, ενδεχομένως να δίνει και το γεγονός ότι σε μια προεκλογική περίοδο με ένα από τα κυρίαρχα θέματα την διαφθορά, η κοινωνία κατατάσσει το κόμμα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της.
Ειδικότερα, στην δημοσκόπηση του REPORTER, και συγκεκριμένα στην ερώτηση ποιο θεωρούν «πως είναι το κόμμα που δεν έχει εμπλακεί σε θέματα διαφθοράς», ο ΔΗΣΥ συγκεντρώνει μόλις 2%.
Στα θετικά και ελπιδοφόρα για τον ΔΗΣΥ μηνύματα, το γεγονός ότι θεωρείται πλειοψηφικά από τους πολίτες ως το κόμμα που διαθέτει τα πιο ικανά στελέχη, αλλά και-το κυριότερο-πως είναι το κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα την χώρα.
Η κατάσταση και η προοπτική του ΑΚΕΛ
Οι βουλευτικές εκλογές του προσεχούς Μαΐου μοιάζουν για το ΑΚΕΛ ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επιτύχει κάτι που έχει να πετύχει εδώ και μια ακριβώς εικοσαετία. Να προσπεράσει τον ΔΗΣΥ και να αναδειχθεί πρώτη πολιτική δύναμη, κάτι που έχει να συμβεί από το 2006.
Ωστόσο, όπως και στην περίπτωση του ΔΗΣΥ, το 18,8% που σήμερα καταγράφει, δεν είναι προφανώς αντιπροσωπευτικό του εκτοπίσματος και της πάλαι ποτέ δυναμικής του κόμματος, ούτε και ένα ποσοστό για το οποίο στο ΑΚΕΛ μπορούν να υπερηφανεύονται.
Υπενθυμίζεται συναφώς, ότι στις βουλευτικές του 2006, όταν για τελευταία φορά το ΑΚΕΛ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, είχε εξασφαλίσει 31,13%, την ώρα που ο ΔΗΣΥ εξασφάλιζε 30,34%.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, και όσο και αν στην Εζεκίας Παπαϊωάννου δεν θέλουν να το παραδεχθούν, το ΑΚΕΛ πλήρωσε και εξακολουθεί να πληρώνει βαρύ τίμημα από την πενταετή διακυβέρνησή του (σ.σ. 2008-2013), με αποτέλεσμα-σε συνδυασμό φυσικά με μια σειρά άλλων παραγόντων-η εκλογική του δύναμη να εξασθενεί.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ακόμη και ως αντιπολίτευση κατά την δεκαετία 2013-2023, δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την φθορά που υπέστη ο ΔΗΣΥ ως κόμμα εξουσίας, αδυνατώντας να τον προσπεράσει.
Όπως προκύπτει από το πολιτικό βαρόμετρο Μάρτιου που πραγματοποίησε η IMR για λογαριασμό του REPORTER, το ΑΚΕΛ μοιάζει σήμερα ικανό να το πράξει και να βρεθεί στην…κορυφή, καθότι όχι απλώς έχει ουσιαστικά αγγίξει τον προπορευόμενο ΔΗΣΥ, αλλά παρουσιάζει κατά την παρούσα χρονική συγκυρία την περισσότερη δυναμική.
Το κόμμα της Αριστέρας, κατέγραψε σε σύγκριση με τον περασμένο Νοέμβριο την μεγαλύτερη άνοδο, ύψους 1,2%, την ίδια ώρα που η συσπείρωση του, ευρισκόμενη και αυτή σε ανοδική πορεία, ανήλθε από το 71% του Νοέμβρη, στο 73%.
Αυτό είναι φυσικά και στην περίπτωση του ΑΚΕΛ ένα ζήτημα διπλής ανάγνωσης, με το μεγάλο κρίσιμο ερώτημα να έγκειται στο κατά πόσο έχει περιθώρια περαιτέρω σημαντικής συσπείρωσης ή έχει πλησιάσει το ταβάνι του και συνεπώς θα δυσκολευθεί στη συνέχεια.
Πολύ περισσότερο σε ένα τέτοιο σενάριο, από την στιγμή που και το ΑΚΕΛ εμφανίζεται ως ουδόλως πολυσυλλεκτικό, αλλά και που βλέπει ψηφοφόρους του να στρέφονται προς άλλες κατευθύνσεις.
Επί του τελευταίου, σε μεγάλο… μπελά για το ΑΚΕΛ φαίνεται να εξελίσσεται το ΑΛΜΑ, προς το οποίο οι διαρροές του ανέρχονται στο όχι ευκαταφρόνητο, ειδικά υπό τις περιστάσεις, 9%.
Δηλαδή, σχεδόν ένας στους δέκα ΑΚΕΛικούς εμφανίζονται έτοιμοι να κάνουν…άλμα απόδρασης από το ΑΚΕΛ προς το κόμμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Και τούτο μάλιστα, χωρίς το πολιτικό βαρόμετρο Μαρτίου του REPORTER να αποτυπώνει τις παρενέργειες της μετακόμισης της τουλάχιστον μέχρι πρότινος αγαπημένης των ΑΚΕΛικών ψηφοφόρων, Ειρήνης Χαραλαμπίδου, στο ΑΛΜΑ.
Στα θετικά που για το ΑΚΕΛ προκύπτουν, πέραν των υπολοίπων, η περίπου καθολική αποδοχή του γενικού του γραμματέα Στέφανου Στεφάνου από τους ψηφοφόρους του κόμματος, μιας και περισσότεροι από οκτώ στους δέκα(83%), έχουν για τον ηγέτη τους θετική ή μάλλον θετική εικόνα.
Ταυτοχρόνως, κάτι στο οποίο το ΑΚΕΛ θα μπορούσε να επενδύσει με την προοπτική εξαργύρωσης στην κάλπη, είναι η αξιολόγησή του από τους πολίτες ως το κόμμα που κατανοεί καλύτερα τις ανάγκες τους.
Εν κατακλείδι και για σκοπούς ιστορίας, υπενθυμίζεται ότι στις τελευταίες βουλευτικές του 2021, το ΑΚΕΛ τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω από τον ΔΗΣΥ με ποσοστό 22,34%. Ο ΔΗΣΥ διατηρήθηκε στην πρωτιά για τρίτη διαδοχική αναμέτρηση βουλευτικών εκλογών, εξασφαλίζοντας 27,77%.
