Το τέλος των θερινών διακοπών και η επιστροφή στην… ρουτίνα, σηματοδότησε και την επιστροφή του πολιτικού συστήματος τους τόπου στους κανονικούς του ρυθμούς, όπως ταυτόχρονα και την είσοδό του σε μια νέα σαιζόν, που κάθε άλλο παρά ως βαρετή και ρουτινιασμένη αναμένεται να εξελιχθεί.
Το φθινόπωρο το οποίο ήδη τουλάχιστον θεωρητικά διανύουμε, αλλά και ο χειμώνας που ακολουθεί, προμηνύονται και εκ των πραγμάτων θα είναι ιδιαιτέρως καυτοί και ουδόλως ανιαροί για την πολιτική ζωή της χώρας, καθώς τα κόμματα θα κληθούν να λάβουν τις αποφάσεις τους για τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Στήνοντας το παζλ και διαμορφώνοντας ουσιαστικά το σκηνικό για την κορυφαία από άποψης πολιτικής αξίας εκλογική αναμέτρηση, όπως είναι ακριβώς αυτή για την ανάδειξη του ύπατου πολιτειακού αξιωματούχου.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται ήδη στα φόρτε του, με το μεγαλύτερο φυσικά επί του παρόντος να εντοπίζεται στο στρατόπεδο της κεντροδεξιάς, ένεκα του συνωστισμού υποψήφιων ή εν δυνάμει υποψηφίων που καταγράφεται, προδιαγράφοντας ενόψει προεδρικών εκλογών ένα υπό διαμόρφωση κατακερματισμένο για τον συγκεκριμένο ιδεολογικοπολιτικό χώρο περιβάλλον.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ετοιμάζεται να επαναδιεκδικήσει, προσβλέποντας στην στήριξη τουλάχιστον των κομμάτων που τον είχαν στηρίξει το 2023, και πρωτίστως του ΔΗΚΟ, την ίδια ώρα που ισχυρά ερείσματα και δυνατότητα άντλησης σημαντικού αριθμού ψήφων φαίνεται να διατηρεί και σε ό,τι αφορά την δεξαμενή του ΔΗΣΥ.
Η δημοσκόπηση που διενήργησε για τον REPORTER η IMR και που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη, κατέδειξε πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα μπορούσε να λάβει μέχρι και ένα 30% των Συναγερμικών ψηφοφόρων, το οποίο μέσα στο ευρύτερο εκλογικό τοπίο εντός του οποίου θα πραγματοποιηθούν οι προεδρικές, θα ήταν πιθανόν να αποβεί καθοριστικό στην προσπάθειά του πρώτα να περάσει στον δεύτερο γύρο και στη συνέχεια να κερδίσει τις εκλογές.
Απαραίτητη εννοείται προϋπόθεση για μια δυναμική του Νίκου Χριστοδουλίδη που θα του επέτρεπε να τρέξει στην κούρσα των προεδρικών εκλογών με βάσιμη προοπτική νικηφόρας πορείας, όπως έχει προαναφερθεί ως κάτι στο οποίο προσβλέπει, δεν είναι άλλη από το να έχει καθαρά μαζί του και δυνάμεις, όπως τα τρία κόμματα που συμπορεύθηκαν ανοικτά με την υποψηφιότητά του κατά τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές. Το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ και την ΔΗΠΑ.
Ο παράγοντας ΕΛΑΜ στην εξίσωση Χριστοδουλίδη
Παράλληλα, προστιθέμενης ποσοτικής αξίας για τον ίδιο θα ήταν και μια ενδεχόμενη έστω και άτυπη στήριξη της υποψηφιότητάς του από το ΕΛΑΜ στα πρότυπα του δευτέρου γύρου του 2023 (σ.σ. όταν το ΕΛΑΜ εργάστηκε για τον Νίκο Χριστοδουλίδη παρασκηνικά), παρόλο που στη βάση των ισορροπιών που ενόψει του 2028 διαμορφώνονται, δεν είναι σίγουρο πως μια τέτοιου είδους στήριξη θα ήταν αρκετή, αν ερχόταν στον δεύτερο και όχι από τον πρώτο γύρο, να του δώσει την ώθηση που αυτή την φορά χρειάζεται για την επανεκλογή του.
Και τούτο, καθώς πρώτιστο μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσει είναι αυτό της πρώτης Κυριακής, κόβοντας το νήμα σε θέση –είτε ως πρώτος είτε ως δεύτερος –που να του επιτρέψει ακριβώς να περάσει στην δεύτερη Κυριακή.
Δεδομένου του προεκλογικού σκηνικού και των ισορροπιών που φαίνεται να προκύπτουν, αυτή θα είναι μάλλον μια αμφίρροπη μάχη που θα δοθεί ανάμεσα στον ίδιο και στον ή στην υποψήφιο/α του ΔΗΣΥ, με τον βαθμό δυσκολίας να διαφοροποιείται για τον Νίκο Χριστοδουλίδη αναλόγως των αποφάσεων που θα λάβει το κόμμα της αντιπολίτευσης και πολύ περισσότερο από το κατά πόσο οι προερχόμενοι από τις τάξεις του υποψήφιοι θα είναι πέραν του ενός.
Το σίγουρο είναι πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήθελε να δει το ΕΛΑΜ να μην κατεβάζει όπως συνηθίζει στον πρώτο γύρο τον δικό του υποψήφιο και να στρέφει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από την αρχή προς την δική του κατεύθυνση τους ψηφοφόρους του, ενισχύοντας την δική του εκλογική... εξίσωση.
Το θέμα ωστόσο που επί του προκειμένου προκύπτει για τον Νίκο Χριστοδουλίδη είναι ότι ακόμη και αν το ΕΛΑΜ αποφασίσει να στηρίξει ανοικτά την υποψηφιότητά του, προφανώς με το… αζημίωτο, είναι ένα καίριας σημασίας ερώτημα το πώς αυτό θα επενεργούσε στις σχέσεις του, αν όχι με τις ηγεσίες, τουλάχιστον με τις βάσεις άλλων εν δυνάμει πολιτικών του συμμάχων.
Ψηφοφόρων δηλαδή κομμάτων όπως το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και η ΔΗΠΑ, οι οποίοι πιθανόν να μην έβλεπαν με καλό μάτι και ως εκ τούτου να τον εγκατέλειπαν, μη αποδεχόμενοι και μη... αντέχοντας να βρεθούν για χάρη του Νίκου Χριστοδουλίδη στα ίδια χαρακώματα με τους ΕΛΑΜίτες.
Το βέβαιο πάντως είναι πως ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα όσον αφορά το πώς το 2028 θα συμπεριφερθεί το ΕΛΑΜ, ο ρόλος του κόμματος για το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής (σ.σ. ενοείται φυσικά και της δεύτερης) θα είναι ούτως ή άλλως γενικότερα ρυθμιστικός.
Και συνάμα ειδικότερα, εξόχως κρίσιμος για την προσπάθειά του Προέδρου Χριστοδουλίδη να περάσει στον δεύτερο γύρο, καθότι χωρίς κομματικό υποψήφιο η συντριπτρική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματος θα στραφεί το πιο πιθανόν προς την υποψηφιότητα του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας, ενισχύοντας την δυναμική και τις πιθανότητές του να περάσει στην επαναληπτική εκλογική διαδικασία.
Η προσθετική αξία της ΕΔΕΚ και της ΔΗΠΑ
Την ίδια ώρα όσον αφορά την ΕΔΕΚ και την ΔΗΠΑ, αν και πλέον μη κοινοβουλευτικά κόμματα, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει την προσθετική αξία που με την σειρά της θα έδινε στην υποψηφιότητά του μια πιθανή νέα σύμπλευσή τους με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθότι εκπροσωπώντας συνολικά ένα σχεδόν 6,5% του εκλογικού σώματος, δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ιδιαίτερες μαθηματικές γνώσεις για να αντιληφθεί το πόσο κρίσιμες είναι δύνατο να αποδειχθούν οι αποφάσεις τους.
Η πραγματικότητα είναι πως οι σχέσεις και των δύο κομμάτων το τελευταίο διάστημα με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη δοκιμάστηκαν, χωρίς βεβαίως το γεγονός αυτό να μπορεί να προεξοφλήσει από τώρα πως δεν θα συστρατευθούν και πάλι μάζι του. Πολύ περισσότερο, ενόσω, τόσο η ΕΔΕΚ όσο και ΔΗΠΑ, παραμένουν στην Κυβέρνηση και ενόσω παρά την δυσφορία τους για σειρά ζητημάτων, επιλέγουν να εξακολουθούν να στηρίζουν και να συμμετέχουν ως πυλώνες –τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας -στην Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.
Με την ΕΔΕΚ να έχει από το περασμένο Σάββατο νέα πρόεδρο, η οποία προχθές Παρασκευή είχε την πρώτη της συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και με την ΔΗΠΑ να βρίσκεται σε διαδικασία οργανωτικής και πολιτικής ανασυγκρότησης, οι αποφάσεις τους για το τι θα πράξουν στις προεδρικές εκλογές θα πρέπει να αναμένονται μάλλον τους πρώτους μήνες του επόμενου έτους.
Αφενός, ώστε να διαμορφωθεί μέχρι τότε ένα πιο ασφαλές όσον αφορά τις πιθανές επιλογές τους προεκλογικό τοπίο, αλλά και αφετέρου, δεδομένου πως και τα δύο κόμματα θα περάσουν περί τον Δεκέμβριο από εκλογικά συνέδρια. Με τις παρούσες ηγεσίες τους δηλαδή, να μην θέλουν να δεσμεύουν τις επόμενες, έστω και αν Σοφία Χριστοδούλου Μάκρη και Μάριος Καρογιάν δεν αναμένεται να μην βρίσκονται στα ηνία των κομμάτων τους και μετά τον Δεκέμβρη.
Σε κάθε περίπτωση βεβαίως, οι όποιες αποφάσεις των κομμάτων τους θα είναι συλλογικές, με την άποψη και κατεύθυνση ωστόσο που –όπως σε κάθε πολιτική δύναμη συμβαίνει- δίνουν οι εκάστοτε ηγέτες τους, να είναι σε ό,τι αφορά τον χαρακτήρα τους αρκούντως καθοριστικές για την διαμόρφωση της συλλογικής.
Πώς έχουν τα πράγματα και τα διλήμματα του ΔΗΚΟ
Αν πάντως για την ΕΔΕΚ και την ΔΗΠΑ η πορεία της σχέσης τους με τον Νίκο Χριστοδουλίδη φαντάζει μετέωρη, στον βασικό σήμερα κομματικό πυλώνα της Κυβέρνησής του, που δεν είναι άλλος από το ΔΗΚΟ, τα πράγματα όσο απλά φαντάζουν τόσο και πιο σύνθετα ταυτόχρονα φαίνονται.
Και τούτο, αφού παρά την ισχυρή τάση για υποστήριξη του Προέδρου της Δημοκρατίας και το 2028, με κύριους εκφραστές σε επίπεδο ανώτατης ηγετικής πυραμίδας δύο εκ των αντιπροέδρων και υπουργών του κόμματος, τους Νεόφυτο Χαραλαμπίδη και Μιχάλη Δαμιανό, πολύ περισσότερο παγωμένος παρά ζεστός έναντι ενός τέτοιου ενδεχομένου φέρεται να είναι την ίδια ώρα ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο οποίος δείχνει να λοξοκοιτάζει προς Πινδάρου μεριά και να προκρίνει μια ενδεχόμενη εξ’ αρχής σύμπραξη με τον ΔΗΣΥ.
Μια τέτοια πιθανή συμμαχία άλλωστε, ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία υποψήφια του ΔΗΣΥ είναι η Αννίτα Δημητρίου, θα είχε διπλό όφελος για τον ΔΗΚΟϊκό πρόεδρο και για το κόμμα του, αν φυσικά η κατάληξή της θα ήταν η εκλογή της Συναγερμικής προέδρου στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Τουτέστιν, την διατήρηση του ΔΗΚΟ ως συγκυβερνών κόμμα και στη νέα Κυβέρνηση, αλλά και με τον ίδιο τον Νικόλα Παπαδόπουλο, κατά πάσα πιθανότητα, στην Προεδρία της Βουλής.
Στις δύο πάντως αυτές προκύπτουσες ως βασικές τάσεις στο ΔΗΚΟ για τις επερχόμενες προεδρικές, τις τελευταίες ημέρες αφήνεται από ηγετικά του στελέχη να αιωρείται ως πιθανότητα και αυτή της αυτόνομης καθόδου, χωρίς όμως, όπως ξεκαθαρίζουν ΔΗΚΟϊκά στελέχη, να μπορεί να θεωρείται τουλάχιστον προς το παρόν μια αυξημένων πιθανοτήτων επιλογή για το κόμμα.
Επί της διαδικασίας, το ΔΗΚΟ έχει μπει σε τροχιά διεργασιών για την επιλογή του υποψηφίου του με την έναρξη της πραγματοποίησης επαρχιακών διασκέψεων με την βάση του κόμματος.
Ο οδικός χάρτης περιλαμβάνει ως επόμενα στάδια την διενέργεια συσκέψεων σε τοπικό επίπεδο και την τελική ετυμηγορία να βγαίνει προς το τέλος του τρέχοντος ή στις αρχές του επόμενου έτους από το Εκτελεστικό Γραφείο, για να σφραγιστεί ακολούθως από την Κεντρική Επιτροπή.
Σε τροχιά ενεργοποίησης των διαδικασιών για επιλογή του δικού του υποψήφιου βρίσκεται και ο ΔΗΣΥ, στον οποίο ως γνωστό το κλίμα μυρίζει περίπου μπαρούτι και όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ή να πει με ασφάλεια ότι η πορεία του προς τις προεδρικές δεν θα οδηγήσει σε νέες επικίνδυνες για την ενότητα και την συνοχή της παράταξης ατραπούς.
Μοναδικό Συναγερμικό στέλεχος που επισήμως έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για το χρίσμα του υποψήφιου του κόμματος παραμένει μέχρι και αυτή τη στιγμή ο βουλευτής Γιώργος Παμπορίδης, με το μεγάλο διακυβεύμα ωστόσο να αφορά στο τι θα πράξουν η Αννίτα Δημητρίου και ο Αβέρωφ Νεοφύτου στην μεταξύ τους μάχη, που χωρίς να έχουν ανακοινώσει επίσημα το ενδιαφέρον τους για το χρίσμα, βρίσκεται προ πολλού σε εξέλιξη και μαίνεται σχεδόν ανεξέλεγκτη.
Τόσο η Αννίτα Δημητρίου όσο και ο Αβέρωφ Νεοφύτου εμφανίζονται από στενούς συνεργάτες τους αποφασισμένοι να το πάρουν μέχρι τέλους, διεκδικώντας έκαστη και έκαστος για λογαριασμό του/ης το κομματικό χρίσμα, την ίδια ώρα που πληροφορίες θέλουν τον τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ έτοιμο αν χρειαστεί, να τρέξει στην κούρσα των προεδρικών εκλογών ακόμη και ως αντάρτης.
Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως κατέδειξε η δημοσκόπηση της IMR για τον REPORTER, ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα μπορούσε να πάρει μαζί του ένα πέραν του 20% των Συναγερμικών, καθώς σε αυτό το ποσοστό ανήλθε το ύψος όσων μελών του κόμματος δήλωσαν στο πλαίσιο της δημοσκόπησης πως θα ήταν έτοιμοι να στηρίξουν και να ψηφίσουν ένα υποψήφιο από τον ΔΗΣΥ που θα διεκδικούσε τις προεδρικές ως ανεξάρτητος.
Αξίζει να σημειωθεί πως αν σε αυτό το ποσοστό προστεθεί και ένα 30% του ΔΗΣΥ, που επίσης σύμφωνα με την δημοσκόπηση του REPORTER, εμφανίζεται έτοιμο να στραφεί προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη, εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό πως αυτομάτως ο επίσημος/η υποψήφιος/α του κόμματος θα έμπαινε στην αφετηρία της κούρσας των προεδρικών χωρίς ουσιαστικά να έχει διασφαλισμένη την συμπόρευση περίπου του μισού κόμματος. Ξεκινώντας δηλαδή επί της ουσίας την προσπάθειά του/της με βάση όχι το 27% των τελευταίων βουλευτικών, αλλά με ένα ποσοστό που να κυμαίνεται περί το 13% με 14%.
Στην Πινδάρου πάντως, θα εξαντλήσουν κάθε περιθώριο για κατάληξη σε συναινέσεις, κάτι όμως που με τα ισχύοντα δεδομένα και πληροφορίες που φθάνουν κοντά μας θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι και απίθανο, να συμβεί.
Συνεπώς, αν η Αννίτα Δημητρίου και εν προκειμένω ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αποφασίσουν να κλείσουν τους λογαριασμούς εσωκομματικά, αυτό θα συμβεί μέσα από την προβλεπόμενη έκτακτη παγκύπρια εκλογική συνέλευση, κατά την οποία τα μέλη του κόμματος θα επιλέξουν διά της ψήφου τους τον εκλεκτό της παράταξης.
Επισημαίνεται συναφώς πως στην Πινδάρου καταγράφονται διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις ως προς την χρονική στιγμή κατά την οποία θα πρέπει να στηθούν οι εσωκομματικές κάλπες, με μερίδα της ηγεσίας να τάσσεται υπέρ της επίσπευσης της όλης διαδικασίας και μια άλλη μερίδα υπέρ του να πραγματοποιηθεί η εκλογική συνέλευση όχι πριν από το τέλος τους έτους.
Επί του παρόντος, η ηγεσία του ΔΗΣΥ προχωρά σε συναντήσεις με τα επαρχιακά συμβούλια του κόμματος, όπου ως βασικό θέμα στην ατζέντα των συζητήσεων βρίσκεται το Κυπριακό, ενώ παράλληλα ετοιμάζεται και για νέο κύκλο εξορμήσεων στις τοπικές επιτροπές, με τη συμμετοχή των επαρχιακών γραμματειών και των βουλευτών, με στόχο τη συνεχή επαφή με τη βάση και την κοινωνία.
Όσον αφορά την εκλογική συνέλευση, σενάριο βάσει του οποίου θα μπορούσε να μην χρειαστεί, είναι εκείνο κατά το οποίο ο Αβέρωφ Νεοφύτου θα αποφάσιζε να πορευθεί εξ αρχής ως ανεξάρτητος, θέτοντας σε μια τέτοια περίπτωση εαυτό εκτός κόμματος.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η εκτίμηση που γίνεται είναι πως ο Γιώργος Παμπορίδης θα απέσυρε το ενδιαφέρον του και η Αννίτα Δημητρίου θα χριζόταν ως η υποψήφια του ΔΗΣΥ χωρίς αμφισβήτηση.
Θέλει υποψήφιο τύπου Γιώργου Βασιλείου το ΑΚΕΛ
Και ενώ στον χώρο της κεντροδεξιάς προκύπτει συμφόρηση και συνωστισμός δελφίνων, υποψήφιο που να είναι σε θέση να διεμβολίσει το συγκεκριμένο ήδη κατακερματισμένο ιδεολογικοπολιτικό στρατόπεδο φαίνεται να βρίσκεται το ΑΚΕΛ, θέτοντας ως στόχο να έχει τον εκλεκτό του το αργότερο μέχρι τις αρχές της επόμενης άνοιξης.
Το ΑΚΕΛ έχει επίσης με την σειρά του εκκινήσει τις διαδικασίες του προς εξεύρεση και κατάληξη στον υποφήφιο του, με μοναδικό σίγουρο επί του παρόντος να είναι, όπως όλα δείχνουν, η στρατηγική για μια ακόμη φορά επιλογή του να ακολουθήσει την συνταγή του μη κομματικού υποψήφιου, όπως έπραξε και κατά τις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ψηλά στην λίστα των ονομάτων που παίζουν για το ΑΚΕΛ βρίσκεται πάντα αυτό του Ανδρέα Μαυρογιάννη, χωρίς ωστόσο επί του παρόντος να υπάρχει οτιδήποτε χειροπιαστό -παρά τους ανοικτούς διαύλους που πότε δεν έπαψαν να διατηρούν-, το οποίο να καθιστά δεδόμενη ή μη αναστρέψιμη μια ενδεχόμενη νέα συνεργασία τους, όπως και το 2023.
ΑΚΕΛική πηγή που μίλησε στον REPORTER, αρκέστηκε να κάνει λόγο για προσπάθεια εξεύρεσης ενός υποψηφίου στα πρότυπα του Γιώργου Βασιλείου, τον οποίο υπενθυμίζεται το κόμμα είχε υποστηρίξει επιτυχώς στις προεδρικές του 1988 και ανεπιτυχώς σε εκείνες του 1993.
Ενός υποψηφίου δηλαδή, που χωρίς το κόμμα να χρειάζεται να κάνει εκπτώσεις σε θέματα ιδεολογικοπολιτικού προσανατολισμού, θα μπορούσε ταυτόχρονα να καθησυχάσει τις ανησυχίες μιας μεγάλη μερίδας του εκλογικού σώματος που περίπου τρομάζει στην ιδέα μιας νέας διακυβέρνησης ΑΚΕΛ, με επίκεντρο του φόβου την οικονομική πολιτική που ίσως να ακολουθούσε.
Σε ό,τι αφορά την περίπτωση Ανδρέα Μαυρογιάννη, και με το ΑΛΜΑ του Οδυσσέα Μιχαηλίδη να αποτελεί ίσως τον πλησιέστερο αυτή τη στιγμή δυνητικό σύμμαχο του ΑΚΕΛ στην μάχη που θα δώσει για αλλαγή στην διακυβέρνηση της χώρας, φαίνεται ακριβώς να προκύπτουν ενστάσεις από το κόμμα του τέως γενικού ελεγκτή υπό την επίκληση της πλήρους πλέον ταύτισής του –όπως διαπιστώνει να συμβαίνει- με το ΑΚΕΛ.
Ο κ. Μιχαηλίδης προτάσσει την άποψη περί ενός υποψήφιου που δεν θα έχει κομματική ταύτιση, χωρίς πάντως να είναι αυτός ο πρώτιστος λόγος για τον οποίο ίσως το ΑΚΕΛ θα αποφάσιζε να στραφεί προς άλλη επιλογή, πέραν εκείνης του κ. Μαυρογιάννη.
Αξίζει πάντως χάρη της ιστορίας να υπενθυμιστεί πως ευρισκόμενη τότε στις Νέες Δυνάμεις του ΑΚΕΛ, έντονα με την επιλογή Ανδρέα Μαυρογιάννη είχε διαφωνήσει το 2023 η τότε βουλευτής του κόμματος και σήμερα του ΑΛΜΑ, Ειρήνη Χαραλαμπίδου, τασσόμενη υπέρ της επιλογής και υποψηφιότητας του Αχιλλέα Δημητριάδη.
Η μόλα του κοστουμιού που ράβει για τον υποψήφιο του
Επισημαίνεται πως την… μόλα του κοστουμιού που ράβει για τον υποψήφιο του το ΑΚΕΛ περιέγραψε το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, μιλώντας σε εκδήλωση για τα εκατοντάχρονα του κόμματος, ο γενικός του γραμματέας, Στέφανος Στεφάνου.
Εκφράζοντας την πεποίθηση πως ενόψει των επόμενων προεδρικών εκλογών μπορεί να δημιουργηθεί ένα πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα για να επιτύχει το ΑΚΕΛ την προοδευτική, κατά την έκφρασή του, αλλαγή, ο κ. Στεφάνου υπέδειξε πως το κόμμα εργάζεται ακριβώς για τη διαμόρφωση αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος.
Για να διαμηνύσει εν συνεχεία πως για το ΑΚΕΛ:
- Δεν αποτελεί επιλογή μια υποψηφιότητα που δεν προτεραιοποιεί τη λύση του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση και πλαίσιο.
- Δεν αποτελεί επιλογή μια υποψηφιότητα που θα υπηρετεί το σημερινό μοντέλο διακυβέρνησης, στο οποίο, όπως ισχυρίστηκε, προέχει η ευημερία των αριθμών αντί οι ανάγκες των πολιτών.
- Δεν αποτελεί επιλογή μια υποψηφιότητα που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, συντηρώντας τις σκιές της διαφθοράς και της διαπλοκής που στιγμάτισαν, όπως υποστήριξε, τόσο τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού όσο και τη διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη.
Ως προς τα βήματα που θα ακολουθήσει το ΑΚΕΛ για την κατάληξη στον εκλεκτό του, το πρώτο στάδιο προνοεί την διαμόρφωση του πλαισίου στρατηγικής και τακτικής από την Κεντρική Επιτροπή, το οποίο, αφού συζητηθεί στις κομματικές ομάδες βάσης, θα οριστικοποιηθεί από την Κ.Ε. για να ακολουθήσουν διερευνητικές επαφές με φίλους του κόμματος, με άλλες πολιτικές δυνάμεις, καθώς και με οργανωμένα σύνολα ή προσωπικότητες.
Ακολούθως, η Κεντρική Επιτροπή θα συνέλθει για να διαμορφώσει πρόταση προς τις κομματικές ομάδες βάσης, η οποία δύναται να περιλαμβάνει μία ή περισσότερες υποψηφιότητες.
Σε νέα σύνοδό της, και αφού λάβει υπόψη τις απόψεις των μελών και φίλων του κόμματος, η Κεντρική Επιτροπή θα συνέλθει για να ετοιμάσει τελική πρόταση προς την εκλογική συνδιάσκεψη, η οποία θα αποφασίσει μέσω ψηφοφορίας τον υποψήφιο του κόμματος.
