Η καθημερινότητα της Κύπριας γυναίκας σήμερα μοιάζει με έναν διαρκή αγώνα δρόμου χωρίς γραμμή τερματισμού. Ξυπνάμε πρώτες για να ετοιμάσουμε τα παιδιά για το σχολείο, μετά τρέχουμε στη δουλειά, φροντίζουμε ηλικιωμένους γονείς και, όταν η μέρα τελειώνει, καταλήγουμε να σηκώνουμε το μεγαλύτερο βάρος των οικιακών υποχρεώσεων. Αυτά είναι τα «αόρατα εμπόδια», λεπτές γραμμές που χωρίζουν τις φιλοδοξίες μας από την πραγματικότητα. Και ναι, πολλές φορές νιώθουμε ότι τρέχουμε, αλλά δεν φτάνουμε ποτέ εκεί που θέλουμε.
Η ισότητα δεν είναι μόνο μια λέξη σε ένα νομικό κείμενο αλλά καθημερινή ανάγκη. Για να μπορέσουμε να προσφέρουμε στην οικονομία, στην επιστήμη, στην πολιτική και στην κοινωνία, η Πολιτεία πρέπει να μας λύσει τα χέρια. Δεν ζητάμε χάρες, ζητάμε υποδομές που θα μας δίνουν την ελευθερία να επιλέγουμε τη ζωή μας.
Η συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής είναι το «κλειδί». Γι’ αυτό, ως υποψήφια βουλεύτρια, δεσμεύομαι σε συγκεκριμένες δράσεις που θα ελαφρύνουν το καθημερινό μας φορτίο:
• Το σχολείο να μην τελειώνει στις τρεις. Να είναι ένας ασφαλής, δημιουργικός χώρος μέχρι το απόγευμα, συμβατός με τα ωράρια των εργαζόμενων γονέων.
• Έκπτωση δαπανών για τη φύλαξη παιδιών και τη φροντίδα εξαρτώμενων ατόμων, ώστε να μην επιβαρύνεται άλλο η οικογένεια.
• Τηλεργασία και ελαστικό ωράριο εκεί που γίνεται, όχι ως εξαίρεση, αλλά ως κανόνας που προστατεύει τη θέση εργασίας της γυναίκας.
• Προώθηση των γυναικών σε θέσεις ευθύνης και οριστική κατάργηση του χάσματος στις αμοιβές. Η μητρότητα δεν πρέπει ποτέ να αποτελεί τροχοπέδη για την επαγγελματική ανέλιξη.
Ζητάμε ουσιαστική αναγνώριση της αξίας μας σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας. Η ισότητα δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα, και ξεκινά από το πρώτο πρωινό ξύπνημα μέχρι το τέλος της μέρας. Κάθε γυναίκα που δίνει χρόνο, γνώση και αγάπη στην οικογένεια και στην κοινωνία αξίζει υποστήριξη, όχι ενοχές.
Η πολιτική πρέπει να ακούει την καθημερινότητα. Να βλέπει τα «αόρατα» εμπόδια και να τα μετατρέπει σε ευκαιρίες. Η πρόσβαση σε ποιοτική παιδική φροντίδα, οι κοινωνικές υπηρεσίες για ηλικιωμένους, οι βελτιωμένοι όροι εργασίας και η προστασία των γυναικών στον χώρο εργασίας δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋποθέσεις για μια κοινωνία που σέβεται όλους τους πολίτες της.
Πάνω απ’ όλα, πρέπει να θυμόμαστε ότι καμία γυναίκα δεν είναι μόνη σε αυτόν τον αγώνα. Όταν σπάμε τα «αόρατα» εμπόδια μαζί, γινόμαστε πιο δυνατές. Όταν στηρίζουμε η μία την άλλη, η καθημερινότητα γίνεται ευκολότερη και οι επιλογές πιο ελεύθερες. Η αλλαγή δεν έρχεται με λόγια, αλλά με δράση, μέτρα και δέσμευση ότι η γυναίκα δεν θα χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην επαγγελματική ολοκλήρωση και στην οικογένεια.
Η Κύπρος μπορεί να γίνει χώρος όπου η δύναμη της γυναίκας δεν μετριέται σε ενοχές ή θυσίες, αλλά σε επιλογές και ευκαιρίες. Αυτή η αλλαγή ξεκινά από τώρα, από εμάς, από την πολιτική που αγκαλιάζει την πραγματικότητα της καθημερινότητας.
*Της Τίνας Παύλου, Κλινική Διευθύντρια Θεραπευτικής Κοινότητας «Αγία Σκέπη»
