Η ιστορία της Γαλλίας έχει το βαθύ αποτύπωμα δύο σημαντικών λαϊκών ξεσηκωμών: Της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και του Μάη του 1968. Μπορεί οι δύο ξεσηκωμοί να είχαν διαφορετικές αφετηρίες και στόχους, ωστόσο είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Το κοινωνικό περιεχόμενο. Και η μεν Γαλλική Επανάσταση, κατήργησε την απόλυτη μοναρχία, γκρεμίζοντας τη φεουδαρχία, ο δε Γαλλικός Μάιος του 1968, παρ’ όλο που δεν οδήγησε σε πολιτική ανατροπή, οδήγησε σε μια ριζοσπαστικοποίηση, αμφισβήτηση του κατεστημένου και τη μετάβαση από τον συντηρητισμό στην επικράτηση των φιλελεύθερων ιδεών.
Τα όσο διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στους δρόμους του Παρισιού και των άλλων πόλεων της Γαλλίας, ως μία πολιτική και κοινωνική καταιγίδα, συνδέονται αναπόσπαστα με τις δύο πιο πάνω «εκρήξεις» της γαλλικής ιστορίας.
Μάλιστα η Γαλλική «εξέγερση» φαίνεται να εμβολιάζει ανάλογα κινήματα στην Ιταλία, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Αλβανία.
Η παραγνώριση από τον Εμμανουέλ Μακρόν των αιτημάτων της μαθητικής και της φοιτητιώσας νεολαίας για ανόρθωση και εκσυγχρονισμό της παιδείας, αλλά και της ευρύτερης Γαλλικής κοινωνίας για αντιμετώπιση της ακρίβειας, της στεγαστικής κρίσης και της δραματικής υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, άναψε την σπίθα μιας αναταραχής που φέρει τα ψήγματα μιας συλλογικής ψυχολογίας από το παρελθόν της Γαλλικής ιστορίας.
Τα επιχειρήματα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και απαλλαγής από τα ελλείματα, με παραγνώριση των επαχθών επιπτώσεων στη μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων πολιτών, δεν φαίνονται ικανά να αποτρέπουν την έκρηξη της λαϊκής οργής.
Είναι προφανές ότι η Γαλλία εισήλθε σε μία περίοδο θεσμικής κρίσης. Οι λαϊκές διαμαρτυρίες θα επιτείνουν συνεχώς ένα κλίμα αμφισβήτησης που, όπως φαίνεται, θα διευρύνεται. Η γαλλική κοινωνία, με σημείο αναφοράς τα δύο εμβληματικά ιστορικά «περιστατικά» του παρελθόντος, αναζητεί τον σημερινό αυτοπροσδιορισμό της. Θα οδηγήσει σε ανατροπές, όπως συνέβη με τη Γαλλική Επανάσταση, ή θα οδηγήσει απλώς σε μία περαιτέρω πολιτική ριζοσπαστικοποίηση της γαλλικής κοινωνίας;
Οι επόμενες εβδομάδες θα δώσουν την απάντηση.
Του Γιαννάκη Λ.Ομήρου
Πρώην Προέδρου Βουλής
Των Αντιπροσώπων
