powered by inbusiness-news-logo cbn omada-logo celebrity-logo LOGO-PNG-108

Blogs

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός, ο οποίος για να καταπολεμήσει την πείνα μετά το τέλος της επανάστασης, σκέφτηκε να εισάγει στην χώρα ένα φθηνό και εύκολο τρόφιμο, την πατάτα. Φιλύποπτοι, όμως, όπως ήταν οι Έλληνες και συντηρητικοί, τις πέταξαν. Ο Καποδίστριας, όμως, ήξερε πολύ καλά τους συμπατριώτες του και -μιμούμενος το Φρειδερίκο το Μέγα της Πρωσίας και τον Παρμαντιέ της Γαλλίας, που είχαν μεταχειριστεί παρόμοια κόλπα- περιέφραξε το μέρος όπου ήταν αποθηκευμένες οι πατάτες κι έβαλε σκοπούς να τις φυλάνε μέρα νύχτα. Μέσα σε μια εβδομάδα δεν είχε μείνει ούτε μια πατάτα... Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από Έλληνες πολιτικούς αντιπάλους του… Λίγο καιρό μετά, πρέπει να ξεκίνησε και η καλλιέργεια της πατάτας στην Κύπρο, για να γίνει λίγο καιρό αργότερα το εθνικό μας φαγητό, μετά τη σούβλα βέβαια. Από ποιο κυπριακό τραπέζι λείπουν οι τηγανιτές πατάτες; Πλέον, στα περισσότερα τραπέζια είναι βέβαια κατεψυγμένες, εισαγόμενες πατάτες, γιατί που να βρει χρόνο η Κύπρια νοικοκυρά να καθαρίζει φρέσκες, κυπριακές πατάτες. Κάθε κυπριακό τραπέζι, λοιπόν, έχει κατεψυγμένες, τηγανιτές πατάτες περισσότερο από μία φορά τη βδομάδα και κάθε κυπριακό σόι έχει πλέον ένα καρκινοπαθή. Θα μου πείτε τώρα πώς συνδέονται τα δύο; Υπάρχει πραγματικά κάποιος από την ηλικία των 60 – τουλάχιστον – και κάτω που δεν γνωρίζει ότι το τηγανισμένο λάδι και τα κατεψυγμένα έχουν καρκινογόνες ουσίες; Μάλιστα, τα τρανς λιπαρά όπως λέγονται, έχει αποδειχθεί ότι ευθύνονται για την ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού. Γιατί άκουσα και το άλλο το τρελό, ότι δηλαδή κατέβηκαν στην Κύπρο σοβαροί επιστήμονες για να εξετάσουν τους λόγους που αυξήθηκε σε τέτοιο ανησυχητικό βαθμό ο αριθμός των καρκινοπαθών στην Κύπρο. Μία ασθένεια που ήταν το ίδιο σπάνια με το AIDS στη χώρα μας, 30 χρόνια πριν. Μήπως να ρίξουν μια στα ματιά στο καθημερινό τραπέζι μας; Είναι η άγνοια ή η άρνηση να δούμε την αλήθεια που μας κάνει να βάζουμε στα τραπέζια καρκινογόνες τροφές; Μήπως είναι η στάση του μέσου Κύπριου: «μια φορά ζούμε ολάν, τουλάχιστον να πάμε χορτάτοι». Ή και το άλλο: «που ξέρουν τωρά οι γιατροί και θα μου πουν εμένα τι να φάω;». Ο Κύπριος εκτός από τέλειος γνώστης των πολιτικών και των αθλητικών, είναι μηχανικός, διατροφολόγος και γιατρός μαζί.  Η περίπτωση της τηγανισμένης, κατεψυγμένης πατάτας και του καρκίνου είναι απλά ένα παράδειγμα με πολλά μηνύματα για όποιον είναι έτοιμος να τα δεχθεί. Κάποιοι σε αυτή τη χώρα ακούν, μαθαίνουν, εξελίσσονται και γίνονται καλύτεροι για τον εαυτό τους και για την κοινωνία. Κάποιοι άλλοι, όμως, παραμένουν ξεροκέφαλοι, κλειστόμυαλοι, παντογνώστες και κολλημένοι. Όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία βάζουν σε κίνδυνο όχι μόνο τις ζωές τους αλλά και τις ζωές όσων ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Και μάλλον αυτή η νόστιμη, λαδερή, τηγανισμένη πατάτα έχει προκαλέσει εγκεφαλικές ζημιές σε ορισμένους, με αποτέλεσμα να βιώνουμε έντονα αυτό που αποκαλώ #thepatataeffect. Αυτά είναι άτομα με κολλημένες απόψεις και προβλήματα κατανόησης της ανθρώπινης εξέλιξης και πραγματικότητας. Aυτοί που ποζάρουν με θράσος έχοντας στο πιάτο τους απαγορευμένα είδη πουλιών, αυτοί που ανεβάζουν στα social media τα κατορθώματά τους από τα βασανισμένα ζωάκια που σκότωσαν, περιμένοντας like. Αυτοί που βρίζουν στους δρόμους, στις ουρές, ακόμη και στη βουλή, αυτοί που πιστεύουν ότι πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου και αυτοί που θεωρούν ότι μία όμορφη γυναίκα κάνει μόνο για τα καλλιστεία και όχι για την πολιτική. Τέλος, αυτοί που αρνούνται να στειρώσουν τα κατοικίδιά τους ή τα εγκαταλείπουν στο δρόμο για να πεθάνουν. Όλοι αυτοί αρχίζουν, ευτυχώς, να αποτελούν είδη προς εξαφάνιση.  Η κυπριακή κοινωνία τους απομονώνει και τους διαπομπεύει γιατί, πλέον, προτιμά την φρέσκα πατάτα του βραστή ή πουρέ και όχι τηγανιτή.  

09:50 - 09 Ιουνιου 2016

Image
Image

Όμορφο χαμόγελο σημαίνει πανέμορφο πρόσωπο. Προσέχεις τα δόντια σου όμως τα βλέπεις να κιτρινίζουν και δεν ξέρεις τι φταίει. Η χειρούργος οδοντίατρος Δρ. Αμαλία Παναγιώτου εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό και πώς να το αντιμετωπίσεις. Ενώ οι διασημότητες και τα ομορφότερα μοντέλα λανσάρουν κατάλευκα δόντια, το χαμόγελο των υπολοίπων ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο κίτρινο. Αυτό σίγουρα δεν μας παραξενεύει καθώς μια σειρά από διάφορους παράγοντες μπορεί να επηρεάσει το χρώμα των δοντιών σας και να τα μετατρέψει σε πιο θαμπά και κίτρινα! ΟΙ ΑΙΤΙΕΣΟι περισσότερες αιτίες του αποχρωματισμού των δοντιών εμπίπτουν σε δύο ευρείες κατηγορίες: εξωγενή και ενδογενή λεκέδες.Το κιτρίνισμα μπορεί επίσης να προκληθεί από ένα ευρύ φάσμα παραγόντων υγείας.    ΕΞΩΓΕΝΕΙΣ ΧΡΩΣΤΙΚΕΣ:Βρίσκονται στην εξωτερική επιφάνεια του δοντιού, την αδαμαντίνη.Ο σημαντικότερος παράγοντας κιτρινισμού των δοντιών είναι ο τρόπος ζωής. Δηλαδή το κάπνισμα, η κατανάλωση καφέ και τσάι, καθώς και η μάσηση καπνού. Ακόμα τροφές και ροφήματα με έντονες χρωστικές ουσίες όπως κρασί, αναψυκτικά τύπου κόλα, μαύρες σάλτσες, φρούτα όπως κεράσια, βατόμουρα και ρόδι. Αυτές οι τροφές έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε χρωστικές με προσκόλληση στα δόντια. ΟΜΟΡΦΑ ΔΟΝΤΙΑ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΠΡΟΣΩΠΟΆλλες τροφές που επηρεάζουν αρνητικά και κιτρινίζουν τα δόντια, είναι τα όξινα τρόφιμα τα οποία διαβρώνουν την επιφάνεια του δοντιού με αποτέλεσμα η συγκόλληση των χρωστικών να γίνεται ακόμα πιο εύκολη. Επίσης, η τανίνη που πρόκειται για ένα πικρό συστατικό του κρασιού αλλά και του τσαγιού που ενισχύει τις χρωστικές να συγκολληθούν στα δόντια.   ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΑ ΔΟΝΤΙΑΟι ενδογενείς χρωστικές.Πολυάριθμα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν ενδογενείς κηλίδες στα δόντια. Στα παιδιά η λήψη τετρακυκλίνης ή δοξυκυκλίνης κατά την ανάπτυξη των δοντιών πριν την ηλικία των 8 ετών.Στους ενήλικες, η συνεχόμενη στοματοπλύση με χλωρεξιδίνη (στοματοπλυμα για αντιμετώπιση ουλίτιδας και περιοδοντίτιδας), θα προκαλέσει κιτρίνισμα στα δόντια. Επίσης, η μινοκυκλίνη ένα φάρμακο για θεραπεία της ακμής  χρωματίζει τα δόντια. Ακόμα οι χημειοθεραπείες και η ακτινοβολία στην περιοχή της κεφαλής και λαιμού, τα φάρμακα πίεσης, και κάποια αντισταμινικά όπως η αλβουτερόλη, κιτρινίζουν τα δόντια.  Η λήψη μεγάλων δόσεων φθορίου από το στόμα κατά την περίοδο ανάπτυξης των δοντιών, γεγονός που κάνει τα δόντια να δείχνουν διάστικτα με κηλίδες.Τα δόντια κιτρινίζουν και οι  οδοντιατρικές εργασίες όπως οι εμφράξεις αμαγάματος και η απονεύρωση των δοντιών. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντος είναι και ο χρόνος αφού με την πάροδο του, φθείρεται η αδαμαντίνη με αποτέλεσμα το δόντι να φαίνεται πιο κίτρινο. Ακόμα διάφορα σύνδρομα όπως η ατελής οδοντινογένεση και αμελογένεση.ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΟ συστηματικός καθαρισμός από τον οδοντίατρό σας θα απομακρύνει σε ένα μεγάλο βαθμό  τις εξωτερικές χρώσεις που οφείλονται σε τροφές ή στο κάπνισμα. Εάν χρησιμοποιείτε και μια λευκαντική οδοντόπαστα θα προστατέψετε τα δόντια σας από χρώσεις μέχρι να επισκεφθείτε πάλι τον οδοντίατρο. Εάν έχετε τις χρώσεις για πολλά χρόνια, ίσως χρειάζεστε οδοντιατρική λεύκανση, για να απαλλαγείτε από αυτές. Οι εσωτερικές χρώσεις μπορεί να αποχρωματιστούν ή αν είναι ανεξίτηλες να καλυφθούν με θήκες ή με προστομιακή επικάλυψη. Όλες αυτές οι μέθοδοι είναι ασφαλείς και αποτελεσματικές. Ο οδοντίατρός σας όμως θα κρίνει ποια είναι η καταλληλότερη για σας, ανάλογα με την κατάσταση των δοντιών σας και το αποτέλεσμα που θέλετε να επιτύχετε. Ο οδοντίατρός σας πρέπει να συνυπολογίσει: Το βαθμό και το είδος των χρώσεων.Την ακεραιότητα του δοντιού (εάν έχει μεγάλο σφράγισμα ή εάν χρειάζεται αλλαγές στο σχήμα του).  Η καλύτερη πρόληψη είναι η αποφυγή τροφών και ποτών με χρώμα, ή τουλάχιστο η κατανάλωση ποτών με καλαμάκι, καλή στοματική υγιεινή και η επίσκεψη στον οδοντίατρο δύο φορές το χρόνο.Για περισσότερες απαντήσεις και συμβουλές στις ερωτήσεις σας μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με την Χειρούργο Οδοντίατρο Δρ. Αμαλία Παναγιώτου στο τηλέφωνο 25251353.

12:29 - 25 Μαΐου 2016

Image

  «Λοιπόν, τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;», ρωτούσε ο μεγάλος φιλόσοφος Παρμενίδης τον 6ο αιώνα π.Χ. Με βάση τη θεωρία του, το σύμπαν είναι χωρισμένο σε ζεύγη αντιθέτων: το φως - το σκοτάδι, το παχύ - το λεπτό, το ζεστό - το κρύο, το είναι - το μη είναι. Θεωρούσε ότι ένας από τους πόλους της αντίφασης είναι θετικός (το φωτεινό, το ζεστό, το λεπτό, το είναι) και ο άλλος αρνητικός. Την ελαφρότητα της ζωής τη θεωρώ δεδομένη (υποκειμενική η άποψή μου). Η ζωή είναι μικρή και κάποια στιγμή τελειώνει, γι’ αυτό είναι ελαφριά. Αντίθετα, η αιωνιότητα είναι βαριά. Το να έπρεπε να ζήσει κανείς αιώνια για παράδειγμα είναι ένα μεγάλο βάρος σχεδόν αβάσταχτο και βαρετό. Και στο ερώτημα του Παρμενίδη διαλέγω την ελαφρότητα από το βάρος. Η ζωή είναι πολύ ελαφριά για να την παίρνουμε τόσο σοβαρά. Γιατί ως άνθρωποι το έχουμε αυτό. Να παίρνουμε δηλαδή τα πάντα πολύ σοβαρά, με την κακή έννοια. Με την πρώτη δυσκολία, απώλεια ή αποτυχία να νιώθουμε ότι ήλθε η συντέλεια του κόσμου, να γινόμαστε μίζεροι ή κακοί με τους γύρω μας. Η ευτυχία είναι ελαφριά. Την κουβαλάς πολύ εύκολα κι ευχάριστα στο σώμα σου, στο μυαλό σου. Το ίδιο και η χαρά, το γέλιο η καλοσύνη, η αγάπη. Από την άλλη, η μιζέρια είναι τόσο βαριά που βάζει το σώμα και το μυαλό σε αδράνεια, σε ακινησία. Κάνει τα πάντα γύρω μας δύσκολα και περίπλοκα ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο εύκολα κι απλά.Είναι ανυπόφορο για κάποιους η ζωή τους να είναι όμορφη. Είναι ανυπόφορο να βλέπουν τους άλλους ευτυχισμένους όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να είναι. Δεν το αντέχουν. Είναι αυτοκαταστροφικοί και οτιδήποτε ωραίο τους πλησιάζει το καίνε με τον αρνητισμό και την αστάθεια τους, απλά για να έχουν συνεχώς μια δικαιολογία να πουν, όταν δεν θέλουν να προσπαθήσουν για τις σχέσεις τους, τη δουλειά τους, τα οικονομικά τους.Είναι βαρύ να είσαι τεμπέλης. Και δεν μιλώ για τα λίγα λεπτά που θα χαζέψεις στο κρεβάτι σου, πριν σηκωθείς το πρωί. Μιλώ γι’ αυτούς που βαριούνται να παλέψουν για να κάνουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους καλύτερη. Γι’ αυτούς που βρίσκουν τη μία δικαιολογία μετά την άλλη, λέγοντας ψέματα ακόμη και στον ίδιο τον εαυτό τους. Είναι βαρύ να ζεις όλη σου τη ζωή υποκρινόμενος και κρυμμένος από τα όλα όσα πραγματικά θέλεις, επειδή φοβάσαι να βγεις στο πεδίο της μάχης. Η ζωή μπορεί να είναι ελαφριά, είναι όμως και ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης (σωματικής και ψυχικής – οικονομικής και κοινωνικής). Και για να την βγάλεις καθαρή πρέπει να ξεφορτωθείς όλα όσα σε βαραίνουν. Όλους όσους σε πλήγωσαν και όλα όσα κάνεις με το ζόρι. Είναι ωραία τελικά να είσαι και να νιώθεις ελαφρύς σαν φτερό…  

10:43 - 05 Φεβρουαριου 2016

Image

Οι πρώτες ρυτίδες άρχισαν να αχνοφαίνονται… Το πρόσωπο άρχισε να δείχνει κάπως τα σημάδια του χρόνου… κουρασμένα μάτια, η επιδερμίδα δεν λάμπει όπως παλιά… Κι όμως, η ηλικία δεν κρίνεται από τον χρόνο, έτσι τουλάχιστον λέω εγώ. Η ηλικία κρίνεται από το μέσα σου, την ψυχή σου, το πως νιώθεις εσύ. Κι εγώ νιώθω τουλάχιστον 25! Έτσι λέω τα τελευταία χρόνια και γελώ. Αυτό που έχει σημασία είναι η ψυχή να είναι παραμένει νέα. Να δραστηριοποιείται, να κάνει αυτά που αγαπά, να ξανανιώνει.

16:02 - 17 Φεβρουαριου 2016

Image

Είναι νομίζω η πρώτη φορά που το παραδέχομαι τόσο ανοιχτά. Στον εαυτό μου το παραδέχτηκα εδώ και καιρό... από τους άλλους προσπαθούσα να το κρύψω, όμως οι πρώτες ρυτίδες άρχιζαν να φαίνονται γύρω από τα μάτια και ο καθρέφτης μου είναι σαν να μου λέει "πάψε πια να κρύβεσαι, δεν σε παίρνει άλλο".  Γραμμές σοφίας τις λέω πια κι ας λέει ο χρόνος άλλα.   Λοιπόν, μαμά σου λέω τώρα ενώπιον όλων ότι μεγάλωσα και το αναγνωρίζω κι ας πίστευες το αντίθετο χτες το απόγευμα που με έβλεπες να χορεύω το «Can’t stop the feeling» του Justin Timberlake. Ναι, ακόμη μου αρέσει ο Justin. Είναι κι αυτός μια χαρούμενη νότα της όχι και τόσο ήρεμης εφηβείας μου.   Γιατί τα σκέφτομαι τώρα όλα αυτά; Επειδή έρχονται ξανά τα γενέθλιά μου και πλέον κάθε χρόνος που περνά είναι πολύτιμος και θέλω να είναι γεματός. Γεμάτος από συναισθήματα και όμορφες στιγμές. Όσο μεγαλώνω νιώθω τον χρόνο να προχωράει ακόμη πιο γρήγορα. Γι’ αυτό σου γράφω κι αυτό το γράμμα. Εξάλλου όταν γράφω, εκφράζομαι πάντα καλύτερα. Κι ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, που πολλές φορές δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι είναι καλύτερο για μένα και αν εδώ που τώρα βρίσκομαι είμαι ευτυχισμένη. Το ξέρω ότι ανησυχείς μαμά. Όμως, στο είπα ξανά. Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της, τις χαρές και τις λύπες της. Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος με τα λάθη και τα πάθη μου, με τα σωστά και τα καλά μου, με τα πάνω και τα κάτω μου. Μακάρι να μπορούσα να χαμογελώ κάθε μέρα και όλη μέρα μόνο και μόνο για να σε κάνω να νιώθεις καλύτερα. Αλλά να που κάποιος ή κάτι θα βαλθεί να μου χαλάσει τη διάθεση κάποιες μέρες με ανάδρομο Ερμή. Ναι, εννοείται ότι θα συνεχίσω να χορεύω αστεία στο σπίτι κι εσύ θα γελάς, όμως κάποιες μέρες απλά θα θέλω να κλειστώ στο σκοτεινό μου δωμάτιο, χωρίς να βλέπω κανέναν. Και να σου πω, πώς κατάλαβα επιτέλους ότι μεγάλωσα; Όχι δεν είναι από την ηλικία, ούτε από τα κοκαλάκια μου που άρχισαν να τρίζουν. Το κατάλαβα γιατί αυτή η θολούρα του μυαλού χάθηκε. Τα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρα και τα μεγάλα ερωτήματα λύθηκαν. Είμαι βέβαιη πια για τα πιστεύω μου, για τα θέλω μου και μπορώ να σκεφτώ απάντηση για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου.Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι και τόσο καλά. Αντίθετα, η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή απ’ ότι φανταζόμουν. Όμως, έχω πλέον την ωριμότητα να τη δεχτώ, χωρίς να μου προκαλεί τέτοια θλίψη που να επηρεάζει την καθημερινότητά μου ή τη συμπεριφορά μου προς τους άλλους. Μεγάλωσα γιατί κατάλαβα τι σημαίνει ο έρωτας και η αγάπη. Νόμιζα ήξερα. Ιδέα δεν είχα. Μέχρι που τον γνώρισα και για πρώτη φορά είχα αφήσει άνθρωπο να με πατήσει και να με εξευτελίσει ξανά και ξανά. Έμαθα να παραμερίζω τα νεύρα και τον εγωισμό, να πέφτω στα πατώματα και να παρακαλώ, να βάζω πάνω από την περηφάνια και τα θέλω μου κάποιον άλλον. Έμαθα να λέω για «πάντα» και να το νιώθω. Μεγάλωσα γιατί έμαθα τι σημαίνει οικογένεια και ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι. Μπορώ να επιλέξω ποιους να κρατήσω στη ζωή μου, αυτούς που μου κάνουν καλό και να αφήνω, όσο δύσκολο κι αν είναι, αυτούς που μου πίνουν το αίμα.   Μεγάλωσα γιατί σταμάτησα να πετάω όσα γράφω για να μην τα δει κανένα μάτι και τα μοιράζομαι πρώτα με φίλους και μετά με όποιον γουστάρει. Και μπορεί να μεγάλωσα, όμως, είμαι ακόμη παιδί. Πάντα θα είμαι παιδί, πιο πολύ και από τότε που ήμουν όντως παιδί. Γιατί, πλέον, δεν αφήνω τίποτα άσχημο να με σκληρύνει. Γιατί θα πω αυτά που νιώθω και μετά θα χαμογελάσω σε αυτούς που με πληγώνουν ή φεύγουν από τη ζωή μου και μετά θα πέρνω τον σκύλο και το ποδήλατό μου για να χαθώ στα γνώριμα παιδικά μου λημέρια. Γιατί πάντα θα ζητάω μία αγκαλιά σου και πάντα θα τρέχω πίσω από τον έρωτα με το πρώτο του νεύμα. Μεγάλωσα γιατί τώρα ξέρω μαμά. Σε αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.    

12:54 - 20 Μαΐου 2016

Image

Έχουμε διαβάσει πολλές φορές για τις μαγικές ιδιότητες της αγκαλιάς και τις έχουμε βιώσει λίγο πολύ και οι ίδιοι (τουλάχιστον οι πλείστοι από εμάς). Είτε μιλάμε για τη μητρική, φιλική ή ερωτική αγκαλιά, είναι το ίδιο ευεργετική και λυτρωτική όταν προέρχεται από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Ποια είναι όμως η τέλεια ερωτική αγκαλιά; Ο συγγραφέας David Tumarinson περιέγραψε πολύ όμορφα τι συμβαίνει κατά της διάρκεια μιας οικείας, ερωτικής αγκαλιάς, στο μυαλό μιας γυναίκας.Όταν ένας άντρας πλησιάζει τη γυναίκα τρυφερά ή αιφνιδιαστικά από πίσω και την αγκαλιάζει, δημιουργεί ένα κλειστό κύκλο γύρω της. Είναι ο δικός της, ο δικός του, ο δικός τους κύκλος. Είναι ο κύκλος της τρυφερότητας, της ζεστασιάς και της προστασίας. Και αγκαλιάζοντάς την μ’ αυτό τον τρόπο, ο άντρας βάζει τη γυναίκα στο κέντρο του πάθους του. Έτσι, χωρίς να το επιδιώξει και εντελώς ενστικτωδώς, της δείχνει ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή είναι το κέντρο του σύμπαντος του. Η σιωπή μεταξύ τους γι’ αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά αφήνει τα σώματά τους να έλθουν κοντά και να στείλουν τα δικά τους μυστικά μηνύματα έλξης. Τα χέρια του εκπέμπουν θερμά ρεύματα που προκαλούν ρίγος και χαμόγελο. Όταν ένας άντρας αγκαλιάζει προστατευτικά την κοπέλα του, αυτή νιώθει ότι έχει φτερά, ότι μπορεί να πετάξει. Αυτός ο κύκλος της αγάπης γίνεται ήρεμος και ζεστός και η ζεστασιά αυτή την κάνει να λιώνει σαν ένας κύβος ζάχαρης σε τσάι. Ο υπόλοιπος κόσμος για εκείνα τα λίγα λεπτά δεν υπάρχει και ο χρόνος σταματά. Οι σκέψεις χάνονται και στο μυαλό επικρατεί ησυχία. Και η αίσθηση αυτή ίσως την κάνει να διερωτάται: «Ποια είμαι αυτή τη στιγμή; Γιατί νιώθω έτσι; Τι είμαι για εκείνον;». Η αγάπη που νιώθει είναι αμοιβαία ή μόνο στο μυαλό της; Σαν μία ελαφριά και απαλή κουβέρτα αυτός καλύπτει τους ώμους της και σκεπάζει τις σκέψεις της για να μην μπορεί αυτός να τις δει. Ή μήπως τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό σ’ αυτόν τον κύκλο μεταξύ τους; Έτσι κι αλλιώς την κρατάει για να την προστατεύσει από τον έξω κόσμο που είναι τόσο σκληρός και ξένος. Στα μπράτσα του όλα γίνονται πιο εύκολα. Νιώθει πιο δυνατή. Νιώθει οικεία, ζεστά και άνετα. Όλα όσα μία γυναίκα ψάχνει, ελπίζει και ζητά, χωρίς να το συνειδητοποιεί πολλές φορές, βρίσκονται στην αγκαλιά του αγαπημένου της. Παλμοί ευτυχίας που γίνονται πιο δυνατοί.   Όλα αυτά τα αισθήματα και όλες αυτές οι σκέψεις περνάνε από το μυαλό μιας ερωτευμένης γυναίκας όταν ο άνδρας που η καρδιά της επέλεξε την κρατά με αυτό τον προστατευτικό τρόπο στην αγκαλιά του.   Kαι το μήνυμα προς όλους τους άνδρες είναι ν’ αγκαλιάζετε πιο συχνά τη σύντροφό σας. Είναι ο καλύτερος τρόπος να την ηρεμήσετε και να την αγαπήσετε.     

15:41 - 29 Ιανουαριου 2016

Image

Ζητείται Υπομονή γιατί η Ελπίς μας εγκατέλειψε εδώ και καιρό. Τουλάχιστον σε συγκεκριμένα κοινωνικά ζητήματα, έχω πλέον πειστεί πως τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Αυτό σημαίνει ότι παύεις να αγωνίζεσαι; Ότι ξαφνικά θυμάσαι ότι πρέπει να ταΐσεις το ψαράκι της γυάλας και αντί να βγεις στο πεδίο μάχης, κλείνεσαι στο σπίτι σου; Όχι. Σε καμία περίπτωση. Ναι, το επαναστατικό πνεύμα που σε διακατείχε τω καιρώ εκείνω έχει χαθεί μαζί με την εφηβεία σου, όμως πώς είσαι σίγουρος ότι τότε πολεμούσες με τα σωστά όπλα και για τα σωστά πράγματα; Ή μήπως επανάσταση για σένα ήταν να κοροϊδεύεις την καθηγήτριά σου, που πιθανόν να ήταν απλά μία βαριεστημένη δημόσια υπάλληλος και να κολλάς τσίχλες κάτω από το θρανίο σου; Αν έμαθα κάτι στα λίγα χρόνια ζωής μου είναι ότι η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία, η κοροϊδία δεν μας τελειώνει με κοροϊδία και η ηλιθιότητα δεν χάνεται με την ηλιθιότητα. Πρέπει κάποιος να κάνει την υπέρβαση για να μπορεί να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του και μετά τον κόσμο. Γιατί τον κόσμο όσο κι αν θέλουμε δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να κάνουμε τον εαυτό μας και τον δικό μας κόσμο με αυτούς τους λίγους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, καλύτερο.   Με πράξεις κι όχι μόνο με συνθήματα στους διαδικτυακούς μας τοίχους. Τι βολικό! Να κρύβεσαι πίσω από ένα υπολογιστή και να γράφεις συνθήματα κατά της τρομοκρατίας, κατά των ΗΠΑ, κατά των πολιτικών, κατά των δημοσιογράφων, κατά των άξεστων συμπολιτών σου και γενικά κατά των πάντων, ενώ παράλληλα περνάς την ώρα σου προσπαθώντας να ρίξεις γκομενάκια στο chat, καταβροχθίζεις ένα big mag και βλέπεις ασταμάτητα Kardashians. Θα μου πεις και τι κάνεις; Από τον τρόπο που ζεις καθημερινά, από τα μικρά πράγματα μέχρι και τα πιο μεγάλα, είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Από την ανακύκλωση, από την σωστή συμπεριφορά μας στο δρόμο και προς τους άλλους, από την αγάπη μας προς τον πιο αδύναμο, προς τη φύση, προς τον τόπο μας και προς τα ζώα.Αν ισχύει είναι πράγματι τραγικό, το γεγονός ότι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν και ασχολούνται με το Game of Thrones παρά με τον πόλεμο στη Συρία. Είναι επίσης, τραγικό το ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν γίνει φανατικοί με αυτή τη βίαιη, σεξιστική σειρά που δεν είναι τίποτα άλλο παρά κλεμμένη μυθολογία διάφορων πολιτισμών, σμιλευμένη απίστευτα καλά από τον σκηνοθέτη (δική μου ταπεινή άποψη).   Σε συμπεράσματα δεν μπορώ να καταλήξω, μπορώ όμως να θέσω κάποια ερωτήματα: Πώς γίνεται όλοι να απεχθάνονται τα troll sites όταν την ίδια ώρα αυτά βρίσκονται πρώτα σε επισκεψιμότητα; Πώς γίνονται όλοι να αγαπάνε τα σκυλιά όταν την ίδια ώρα τα καταφύγια εκλιπαρούν για εθελοντές; Πώς γίνεται όλοι ρε παιδί μου στο facebook να νοιάζονται τόσο πολύ και τα ιδρύματα να δέχονται επισκέψεις μόνο από πολιτικούς λίγο πριν τις εκλογές; Πώς γίνεται όλοι να είναι καλοί πολιτικοί, όταν αυτός ο τόπος κατρακυλά όλο και πιο βαθιά στην κρίση; Πώς γίνεται κύριε αρμόδιε Υπουργέ η ανεργία να έχει μειωθεί όταν περίπου 10000 νέοι έχουν βρει δουλειά στο εξωτερικό; Πώς γίνεται όλοι να εκτιμούν την τέχνη και τα θέατρα να είναι άδεια; Πώς γίνεται να έχουν όλοι βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια στην τηλεόραση και να δίνουν νούμερα στα talent shows (που σήμερα γίνονται περισσότερο για να προωθηθούν οι κριτές παρά οι διαγωνιζόμενοι) και στις τόσο κλισέ κυπριακές σειρές με τους πλούσιους μπαμπάδες με τα μεγάλα μυστικά και τα κρυμμένα παιδιά τους. Πώς γίνεται οι νέες γενιές να μην μπορούν να γράψουν ελληνικά, αφού τα σχολεία κάνουν καλή δουλειά; Είναι όλα θέμα παιδείας και ποιότητας ζωής! Οφείλουμε να γινόμαστε καλύτεροι για τα παιδιά και τον πλανήτη μας.Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να προσφέρουμε βοήθεια. Δεν χρειάζεται ούτε να δώσουμε πολλά λεφτά ή να διαθέσουμε πολύ χρόνο. Μπορούμε να το κάνουμε με όσα έχουμε και με ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στη ζωή μας ή συναντάμε τυχαία στο δρόμο μας. Ακόμη και με ζώα. Και αν δεν θέλουμε να τα βοηθήσουμε, τουλάχιστον δεν τους κάνουμε κακό, σε μία προσπάθεια να επιδείξουμε τον χαμένο ανδρισμό μας. Μόνο ηλιθιότητα μπορεί να δείχνει μία πράξη βίας σε ένα αβοήθητο πλάσμα, τετράποδο ή δίποδο. Ζητείται υπομονή, λοιπόν, για να μπορεί κανείς να αντέξει στα παράλογα γύρω του. Ζητείται υπομονή για να μπορεί να συμβιβάζεται, όσο του επιτρέπει η αξιοπρέπειά του και να επιβιώνει. Ζητείται υπομονή, μα πάνω από όλα ζητείται ειλικρίνεια. Να κοιτάξει ο καθένας μέσα του και να ρωτήσει τον εαυτό του. Αυτά για τα οποία φωνάζω, αυτά τα οποία κατηγορώ, μήπως τελικά είμαι εγώ;   

12:13 - 09 Μαΐου 2016

Image

Σε μία συνέντευξη που είχα πρόσφατα μ' έναν πολύ καλό και αγαπημένο ηθοποιό, μου είπε "η ευτυχία είναι επιλογή κι εγώ επιλέγω να είμαι ευτυχισμένος". Η φράση του αυτή μου κόλλησε στο μυαλό, μιας και είχε απόλυτο δίκαιο. Στην περίπτωσή μας, όπου ζούμε σε μία ελεύθερη χώρα, χωρίς πολέμους, πείνα και βιβλικές καταστροφές το να βρούμε ή να φτιάξουμε την ευτυχία, είναι μόνο στο χέρι μας. Κανείς δεν είπε πώς είναι εύκολος ο δρόμος, είναι όμως σίγουρα καλύτερος από αυτόν της μιζέριας και της άνευ όρων παράδοσης. Σκεφτόμουν, όμως, ότι για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να επιλέξει καταστάσεις και ανθρώπους που τον κάνουν ευτυχισμένο. Ν' αποβάλει ότι τον κρατά στη μιζέρια ή ακόμη και σε μία ευθεία γραμμή συναισθημάτων και να βάλει τον εαυτό του λίγο πιο πάνω από τους άλλους. Πρώτα πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του, αν θέλει να σώσει και τους γύρω του. Όπως ακριβώς οι οδηγίες της αεροσυνοδού λίγο πριν την απογείωση του αεροπλάνου: «Τοποθετήστε πρώτα την δική σας μάσκα οξυγόνου και μετά του διπλανού σας». Πρέπει να κάνει αυτό το κλικ ο εγκέφαλός του, έτσι ώστε ν’ αρχίσει να βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων και όχι την αρνητική. Το καθετί κρύβει και κάτι θετικό που μπορεί να μην το βλέπουμε αμέσως και να χρειάζεται να τ’ ανακαλύψουμε, γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή και χαμόγελο. Είναι μόνο ένα κλικ που όμως για να συμβεί πολλές φορές ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στο τέλμα και πάλι ίσως να μην τα καταφέρει ποτέ. Κάποιοι ξυπνάνε το πρωί να πάνε στη δουλειά τους με νεύρα και παράπονα την ίδια στιγμή που κάποιοι πνίγονται στο πηγάδι της ανεργίας. Κάποιοι μετανιώνουν που έκαναν παιδιά ενώ άλλοι προσπαθούν για χρόνια χωρίς να τα καταφέρνουν. Κάποιοι λυπούνται που δεν μπορούν ν’ αγοράσουν περισσότερα ρούχα και πράγματα ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν φαγητό και νερό. Κάποιες υπομένουν τη βία (λεκτική ή σωματική) από τον σύντροφό τους και κάποιες πολεμούν στην πρώτη γραμμή για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια (ανικανοποίητη και άπληστη) που τον κάνει επιρρεπή σε διάφορες ψυχολογικές διαταραχές και εμμονές, όπως η κατάθλιψη. Η ευτυχία, λοιπόν, είναι επακόλουθο κάποιων επιλογών κι αυτές οι επιλογές έχουν όνομα: ελευθερία, αγάπη, έρωτας. Αυτές είναι οι σταθερές αξίες στη ζωή ενός ανθρώπου σε όποιο πολιτισμό κι αν υπάρχει, όσα λεφτά ή ανέσεις κι αν έχει. Αυτές οι τρεις και με αυτή τη σειρά καθορίζουν την ευτυχία μας. Από κει πέρα ξεκινούν οι πιο εξειδικευμένες επιλογές που έχει να κάνει κάποιος στη ζωή του, ανάλογα με τις καταστάσεις που βιώνει και με τους στόχους που θέτει αλλά και με το πως ορίζει τις τρεις πιο πάνω λέξεις. Τι σημαίνει δηλαδή για μένα αγάπη; Τι σημαίνει ελευθερία και τι σημαίνει έρωτας; Ο καθένας ορίζει τη σημασία τους διαφορετικά, δεν πρέπει όμως να τις ορίζει καθώς τον βολεύει γιατί εδώ κρύβεται η παγίδα. Πίσω απ' αυτήν την παγίδα κρύβεται η άσχημη όψη των πραγμάτων. Ελευθερία σημαίνει ο άνθρωπος να μπορεί να συμμετέχει στα κοινά, να δουλεύει, να ταξιδεύει, να μορφώνεται… Αγάπη σημαίνει να δίνει και να παίρνει, να βοηθά και να βοηθιέται, να μην νιώθει μοναξιά, να προσφέρει και να προσφέρεται. Έρωτας είναι η ευτυχία η ίδια. Το φιλί, το χάδι, η αγκαλιά, το όνειρο που μοιράζονται δύο άνθρωποι χέρι χέρι, το πάθος, η σωματική απόλαυση και η απελευθέρωση συναισθημάτων. Ας πιάσουμε, λοιπόν, τα πράγματα από τη βάση τους, ας παλέψουμε γι’ αυτά και τα υπόλοιπα θα βρουν τον δρόμο τους. Εξάλλου, η ζωή είναι ένα συνεχές rollercoaster συναισθημάτων…

17:15 - 15 Ιανουαριου 2016

Image

Κι όμως ήταν εκεί… παρόντες. Η ψυχή τους ήταν εκεί μαζί με τους θεατές μέσα από τις φωτογραφίες τους… παρά το χαμένο βλέμμα τους στο άπειρο. Πορτρέτα που αγγίζουν την ψυχή, το είναι μας. Μάνες, πατεράδες, γιαγιάδες και παππούδες μέσα στη ξεχασμένη λήθη της άλλοτε χαρούμενης ζωής τους. Η φωτογράφος Κάτια Χριστοδούλου άγγιξε ένα άκρως ευαίσθητο θέμα με την έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάζει την περίοδο 30 Σεπτεμβρίου μέχρι 9 Οκτωβρίου, στην αίθουσα «Παλαιάς Αγοράς», στην Παλλουριώτισσα. Η πρόσκληση ήρθε από το Γεροντολογικό Ερευνητικό Κέντρου του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και τον Όμιλο Ματέρια και το αποτέλεσμα ήταν 20 φωτογραφίες ανδρών και γυναικών που πάσχουν από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Τα πορτρέτα δεν δείχνουν απλώς την εικόνα ενός γέρικου, ταλαιπωρημένου προσώπου. Δείχνουν τη ζωή που έζησαν τα τόσα χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους και παρά τη λήθη στην οποία ζουν σήμερα υπάρχει ακόμα μια αχτίδα φωτός και ζωής. Η Κάτια παρουσίασε μαυρόασπρες φωτογραφίες χρησιμοποιώντας μόνο λίγο χρώμα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό τη νότα ζωής που εξακολουθεί να ρέει στο είναι τους. Το σώμα είναι εκεί, το μυαλό όμως… Οι φωτογραφίες είναι ιδιαίτερα εκφραστικές, δείχνουν τη ζωή πίσω από το χαμένο βλέμμα ενός εγκεφάλου που τώρα απλώς δεν θυμάται. Η έκθεση αυτή είναι μια κατάθεση ψυχής και ταυτόχρονα ένα χαστούκι στην κοινωνία που μένει απλώς παρατηρητής στα όσα διαδραματίζονται γύρω της. Λίγη αγάπη, λίγη στιγμή, ένα χάδι, απλά πράγματα… αυτά που μπορούν να απαλύνουν την ψυχή τους. Ας μην τους παραμελούμε, στο κάτω – κάτω… αυτοί μας έφεραν στη ζωή. Ας τους την κάνουμε κι εμείς λίγο ευχάριστη.     

13:27 - 04 Οκτωβριου 2016

Image

Το τρίξιμο δοντιών είναι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αρκετοί στις μέρες μας και δεν ξεχωρίζει ηλικίες. Η χειρούργος οδοντίατρος Δρ. Αμαλία Παναγιώτου μας δίνει σημαντικές συμβουλές και τρόπους για να αντιμετωπίσουμε το βρυγμό και τις συνέπειες του.  Αν το πρωί ξυπνάτε με πονοκέφαλο ή πόνο στις κροταφογναθικές αρθρώσεις του στόματός σας, τότε ίσως ανήκετε στην κατηγορία των ατόμων που έχουν την ακούσια συνήθεια να σφίγγουν ή να τρίζουν τα δόντια τους, το λεγόμενο βρυγμός. Οι περισσότερες μελέτες εκτιμούν ότι προσβάλλει το 5% - 20% των ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου. Ο βρυγμός μπορεί να εκδηλωθεί οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, αλλά συνηθέστερα εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτός που υποφέρει από νυχτερινό βρυγμό, τις περισσότερες φορές, δεν το αντιλαμβάνεται. Το αντιλαμβάνεται εκείνος που κοιμάται πλάι του ή στην περίπτωση των παιδιών, οι γονείς τους ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ. ΒΛΑΒΕΣ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑΗ συνήθεια αυτή δημιουργεί βλάβες στα δόντια.Συγκεκριμένα, παρατηρείται μη φυσιολογική οδοντική φθορά με τη μορφή αποτριβής στις κοπτικές και μασητικές επιφάνειες των δοντιών.Ρωγμές ή ακόμα και μικροκατάγματα με αποτέλεσμα την ευαισθησία στο ζεστό και στο κρύο, ενώ μπορεί το υπερβολικό σφίξιμο των δοντιών να οδηγήσει  σε υποχώρηση και φλεγμονή των ούλων.Ακόμα παρατηρείται βλάβη στην κροταφογναθική άρθρωση, δηλαδή την άρθρωση που ενώνει το οστό της κάτω γνάθου με το κρανίο, δυσκολία στην πλήρη διάνοιξη του στόματος, υπερτροφία του μασητήρα μυός και διακοπή του ύπνου. ΤΙ ΦΤΑΙΕΙΚύριες αιτίες είναι το άγχος,  ορισμένα φάρμακα που χορηγούνται για παθήσεις του νευρικού συστήματος, η κόπωση και η υπερδραστηριότητα.Βρυγμός παρατηρείται και σε άτομα που παρουσιάζουν πρόωρες επαφές κατά τη σύγκλιση (τα δόντια, δηλαδή, δεν εφάπτονται σωστά κατά το κλείσιμο του στόματος). Αυτό συνήθως διαπιστώνεται από τον οδοντίατρο κατά τον κλινικό έλεγχο. Τέλος, σύμφωνα με τους ειδικούς, στην εκδήλωση του βρυγμού ίσως παίζει ρόλο και η κληρονομική προδιάθεση. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΟΤΙ ΠΑΣΧΩ ΑΠΟ ΒΡΥΓΜΟ Υπάρχει πιθανότητα να ακούτε κάποιους χαρακτηριστικούς ήχους (τριγμούς) όταν ανοιγοκλείνετε το στόμα σας.Aν κοιτάξετε τη γλώσσα σας στον καθρέφτη, είναι πιθανό να παρατηρήσετε κάποια εντυπώματα, δηλαδή χαραγματιές ή τραυματισμούς που έχουν προκληθεί από την τριβή των δοντιών σας πάνω της.Tο πρόσωπό σας μπορεί να αρχίσει να γίνεται πιο παχύ και στρουμπουλό. Aυτό οφείλεται στην υπερτροφία που προκαλείται στους μασητήρες.Aν παρατηρήσετε προσεκτικά τα δόντια σας, ίσως διαπιστώσετε ότι υπάρχουν αποτριβές, δηλαδή σημάδια φθοράς που προκαλούνται από την τριβή. Mπορεί, επίσης, να ανακαλύψετε σπασμένα  δόντια. Κατά την αποτριβή τα δόντια χάνουν αρχικά τα φύματά τους, δηλαδή το ανάγλυφο της μασητικής τους επιφάνειας και στη συνέχεια μεγάλο μέρος από το ύψος τους.Eίναι πολύ πιθανό, αν υποφέρετε από βρυγμό, να ξυπνάτε με πονοκέφαλο ή πόνο στους μυς του προσώπου ή στην περιοχή μπροστά από τα αυτιά.Θα έχετε ενδεχομένως δυσκολία να ανοίξετε το στόμα σας, ενώ μπορεί να νιώθετε πόνο όταν το ανοίξετε. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙΣυνήθως το πρώτο και μερικές φορές το μοναδικό μέτρο που θα πάρει ο οδοντίατρος, θα  είναι να κατασκευάσει έναν ειδικό νάρθηκα για το στόμα του ασθενούς, που θα μπορεί να τον φορά κατά τη διάρκεια της νύχτας για αρκετές εβδομάδες ή μήνες, ανάλογα με το είδος και τη μορφή των ενοχλημάτων.Ο νάρθηκας  γίνεται ανεκτός από τον ασθενή συνήθως μετά τις πρώτες χρήσεις και καταφέρνει να μειώσει τις δυνάμεις που ασκούνται πάνω στα δόντια, να χαλαρώσει τους μυς, να επαναφέρει σε πιο σωστή θέση την κάτω γνάθο μέσα στην κροταφογναθική άρθρωση και να μειώσει την επιβάρυνσή της.Eκτός από το νάρθηκα, μπορουμε να  χορηγήσουμε παυσίπονα για τον περιορισμό του πόνου, μυοχαλαρωτικά, αντιφλεγμονώδη και μερικές φορές ηρεμιστικά για τον περιορισμό του στρες.Άλλο βοηθητικό όπλο είναι η διατροφή με τροφές πλούσιες σε βιταμίνη C, η οποία βοηθάει στον περιορισμό της φλεγμονής της κροταφογναθικής άρθρωσης, αλλά και η χορήγηση βιταμινών του συμπλέγματος B, που είναι απαραίτητες στο νευρικό σύστημα και βοηθούν στον περιορισμό του στρες αλλά και το ασβέστιο και το μαγνήσιο τα οποία βοηθούν στην μείωση των μυικών σπασμών.Ιδιαίτερα χρήσιμο θα ήταν να αποφύγετε τις πολύ σκληρές τροφές που απαιτούν πολύ μάσημα και το μάσημα τσίχλας, ειδικά τις μέρες που ο πόνος είναι έντονος. TA ΠΑΙΔΙΑ ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥΣ;Μέσα από έρευνες, βρυγμό εκδηλώνουν τα μισά περίπου παιδιά, με μέση ηλικία έναρξης τα δέκα τους χρόνια. Μπορεί να οφείλεται στις ρυθμικές κινήσεις της γνάθου κατά τον ύπνο, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ρυθμική σύσπαση των μασητήρων, αλλά και ως αντίδραση σε πόνο των αυτιών ή των δοντιών. Τα περισσότερα παιδιά, μεγαλώνοντας ξεπερνούν το πρόβλημα.  

09:26 - 20 Απριλιου 2016

Image

Την Παρασκευή 25 Μαρτίου βρέθηκα με τον γιο μου στην αίθουσα Μελίνα Μερκούρη για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Το βασιλόπουλο με τα γαϊδουρένια αυτιά», από το θέατρο Βεστιάριο. Επρόκειτο για μια πολύ παράσταση με πολύ όμορφα μηνύματα για το μπούλινγκ, την απληστία και την αχαριστία. Η παράσταση ήταν ομολογουμένως πολύ ωραία, με μουσική, τραγούδι και χορό και μηνύματα που αφορούν όλους. Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν η έλλειψη σεβασμού... από το κοινό. Κι εξηγούμαι: Συνήθως στις παραστάσεις και ιδιαίτερα από μικρά θεατρικά σχήματα, πωλούνται διάφορα είδη καντίνας για να ενισχύσουν το ταμείο της ομάδας: Τσιπς, σιταροπούλες, σοκολάτες, χυμοί και άλλα. Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε και ασεβείς τόσο προς τους ηθοποιούς όσο και προς τους διπλανούς μας! Η ηχορύπανση που γινόταν από τα σακουλάκια των τσιπς ήταν αδιανόητη. Αν είναι δυνατόν, μιάμισι περίπου ώρα παράσταση και να αποκτάς πονοκέφαλο απ’ αυτό! Πραγματικά δεν ξέρω αν οι ηθοποιοί μπορούσαν να συγκεντρωθούν στο έργο τους. Εγώ πάντως σε αρκετά σημεία δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω όταν πίσω μου έκαναν τόσο θόρυβο. Το χειρότερο όμως, δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι οι ίδιοι οι γονείς παρότρυναν τα παιδιά τους να φάνε και να πιουν κατά τη διάρκεια της παράστασης. Όντας νηστικά τα καημένα, έπρεπε να φάνε οπωσδήποτε! Πριν από χρόνια, όταν ασχολούμουν με το πολιτιστικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Σημερινή» είχα κάνει πολλές συνεντεύξεις με Ελλαδίτες και Κύπριους ηθοποιούς. Από τις συνομιλίες αυτές κράτησα πολλά, εξάλλου μιλάμε για ανθρώπους που βάθος σκέψης. Μεταξύ αυτών που κράτησα λοιπόν, ήταν και η ασέβεια που επιδεικνύεις όταν τρως και κάνεις φασαρία την ώρα που αυτά τα υπέροχα πλάσματα, καταβάλλουν όλο τους το είναι για να ικανοποιήσουν τη δική σου θεατρική πείνα. Ρωτώ λοιπόν, εσύ φίλη του θεάτρου, που προσπαθείς να καλλιεργήσεις τη θεατρική παιδεία στα παιδιά σου, γιατί αντιδράς με τόση ασέβεια;   Πρέπει οι Κύπριοι να καταλάβουν ότι στο θέατρο πας για να ταΐσεις το πνεύμα σου και όχι το στόμα σου. Είναι ένας χώρος όπου μπορείς να εισχωρήσεις στο φανταστικό κόσμο του παραμυθιού, ένας χώρος που μπορείς να ταξιδέψεις και να βιώσεις αυτά που δεν μπορείς στην πραγματικότητα. Καλείσαι εσύ πρώτα ως γονέας να διαπαιδαγωγήσεις σωστά τα παιδιά σου και να τους δείξεις το μονοπάτι που οδηγεί στη μαγεία των χρωμάτων και στο ταξίδι του παραμυθένιου πλανήτη. Και σίγουρα δεν είναι χώρος για να καταναλώσουν ό,τι βρουν μπροστά τους! Αλλά κι αυτό να γίνει, μάθε στα παιδιά σου να είναι διακριτικά, να τρώνε χωρίς φασαρία για να μην ενοχλούν. Όταν οι ίδιοι οι γονείς δίνουν αυτό το παράδειγμα, τι περιμένουμε από τα παιδιά μας; Μπήκαμε σε μια αίθουσα που βασίλευε η αταξία. Και λογικά ευγενικά ζήτησε κι ο γιος μου να φάει κάτι. Του εξήγησα λοιπόν, ότι αυτό είναι ασέβεια τόσο προς τον ηθοποιό όσο και προς τον διπλανό μας. Του ζήτησα να κάνει υπομονή κι όταν τελειώσει η παράσταση να αγοράσουμε ό,τι θέλει. Και κατάλαβε. Δεν θέλει και πολλά άλλωστε να το καταλάβει κάποιος. Μόνο λίγη παιδεία χρειάζεται, λίγη βοήθεια από το σχολείο και πολύ περισσότερη από το σπίτι. 

09:56 - 04 Απριλιου 2016

Image

Τους τελευταίους μήνες περνάω αρκετό χρόνο στο αυτοκίνητο κάθε μέρα. Έχει γίνει το τρίτο μου σπίτι ένα πράγμα. Πολλές φορές σκέφτηκα ότι αν το μικρό μου μαύρο Toyota ήταν ένα πολυτελές τροχόσπιτο θα βόλευε πολύ όλη μου τη ζωή. Άσε που θα μπορούσα να μένω όπου θέλω. Σήμερα βαριέμαι να οδηγήσω για να επιστρέψω στο σπίτι; Κοιμάμαι στο parking της δουλειάς. Πεθύμησα θάλασσα; Βουνό; Παίρνω το σπίτι μου στην αμμουδιά ή ανάμεσα στα δέντρα. Ένα αίσθημα ελευθερίας στη δίνει το αυτοκίνητο, πόσο μάλλον αν αυτό μπορεί να γίνει το «σπίτι» σου. Γιατί το σπίτι σου δεν έχει τη δυνατότητα να μετακινηθεί εκεί που εσύ θες ή εκεί που σε συμφέρει. Το αγοράζεις, το χρωστάς και πρέπει να κτίσεις και όλη σου τη ζωή γύρω απ’ αυτό. Δεν μπορείς να το φέρεις λίγο πιο κοντά στη δουλειά σου, λίγο πιο κοντά στο σουπερμάρκετ ή λίγο πιο κοντά στη φύση και λίγο μακριά από τον κόσμο όταν σε πιάνουν οι ιδιοτροπίες σου. Όταν οδηγάς μακρινές αποστάσεις, έχεις χρόνο να σκεφτείς. Και σκέφτεσαι πολλά. Κάνεις και περίεργες σκέψεις, όπως είναι οι πιο πάνω. Ώρες ώρες νομίζεις ότι το χάνεις το μυαλό σου, όμως με το που φτάνεις στον προορισμό σου και πατάς έδαφος, επανέρχεσαι. Και επανέρχεσαι και στην πραγματικότητα... Στην ενάμιση περίπου που οδηγάς κάθε μέρα μπορείς να κάνεις πολλά και άλλα τόσα μπορούν να συμβούν. Καταρχάς, στους κυπριακούς δρόμους η ζωή σου είναι συνεχώς σε κίνδυνο. Οι δρόμοι είναι χάλια και πολλές φορές επικίνδυνοι, οι οδηγοί νευρικοί και ασυνείδητοι. Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρόνο έχουμε αύξηση στα ατυχήματα. Κάποιοι πάνε επικίνδυνα γρήγορα και κάποιοι εκνευριστικά αργά.  Άλλοι νομίζουν ότι οι δρόμοι τους ανήκουν, ειδικά οι ταξιτζήδες και χωρικοί και το πιο σπαστικό είναι ότι οι μπάτσοι είναι παντού. Θες να κλαις όταν το αυτοκίνητο του βουλευτή σε προσπερνά με 200 χιλιόμετρα και ο μπάτσος τον χαιρετά, ενώ εσένα σε σταματά με ύφος επειδή άγγιξες χωρίς να το καταλάβεις  τα 125. Ναι, στο δρόμο θα βρίσεις και θα σε βρίσουν. Θα σου κορνάρουν και θα κορνάρεις. Δεν είναι τίποτα που πρέπει να πάρεις προσωπικά. Συμβαίνει σε όλους.Και τι κάνεις όταν οδηγάς; Σκέφτεσαι… Πρώτα απ’ όλα. Σκέφτεσαι τα πάντα όμως. Από τα επόμενα σχέδιά σου για το μέλλον μέχρι το τι φαγητό άραγε να μαγείρεψε η μαμά στο σπίτι ή αν θα κλείσεις επιτέλους εκείνο το ραντεβού για μασάζ που τόσο χρειάζεσαι. Ανά διαστήματα οι σκέψεις διακόπτονται από εξωτερικές παρεμβολές. Χτυπάει το τηλέφωνο, λούζεσαι λίγο τον καφέ ή καις τη γλώσσα σου, σου πέφτει το τσιγάρο ανάμεσα στα πόδια και καις την πολυθρόνα ή πρέπει ν’ αλλάξεις σταθμό γιατί ξαφνικά από ελληνικά, ακούς τούρκικα.Δυστυχώς, δεν σκέφτεσαι μόνο ωραία πράγματα, σκέφτεσαι και τα άσχημα. Κάποτε σε πιάνουν και τα κλάματα, όμως είναι εντάξει γιατί φοράς γυαλιά ηλίου. Και ο ήλιος που σου χτυπάει στο πρόσωπο συνέχεια, όταν νευριάζεις, γίνεται σπαστικός. Και προσπαθείς να κρυφτείς απ’ αυτόν λες και θα κρυφτείς απ’ όλα όσα σε πόνεσαν και τον βρίζεις. Το πολύ καλό είναι ότι είσαι ευτυχώς αποκομμένος για λίγη ώρα από όλους και όλα και ειδικότερα από το ίντερνετ και τα social media. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Είσαι εσύ και το μυαλό σου. Καθόλου καλή ιδέα να βγάζεις συνεχώς σέλφι καθώς οδηγείς… Άστο το ρημάδι το κινητό για λίγο να καθαρίσει ο εγκέφαλος σου από τα βομβαρδισμό άσχημων ειδήσεων και ανούσιων ιντερνετικών σχέσεων. Το πολύ κακό είναι ότι σε σκέφτομαι και σένα. Βασικά από τα 40 λεπτά που μπορεί να είμαι στο αυτοκίνητο, τα 30 συνήθως είναι δικά σου. Και αν με παρακολουθούσες θα έλεγες πάει αυτή τα ‘χασε. Μια να γελώ, μια να χτυπώ το κεφάλι μου στο τιμόνι, μια να κοιτάζω αφηρημένα το δρόμο (επικίνδυνο), μια να φωνάζω ή να κλαίω. Κανονικό ξέσπασμα. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία. Όχι αυτήν του γράφειν… αυτήν του οδηγείν.   

15:07 - 17 Μαρτιου 2016

Image

Μήνας της γυναίκας ο Μάρτιος. Μήνας για τις γυναίκες να θυμηθούν την ιστορία, τους αγώνες, τα παραδείγματα προς αποφυγήν, να κοιτάξουν μέσα τους να βρουν τη χαμένη τους θηλυκότητα, να αναλογιστούν τους αγώνες που δίνουν καθημερινά και που έχουν ακόμη να δώσουν. «Για όλα φταίει η Εύα», είπε μια φίλη μου νιώθοντας τους καθιερωμένους μηνιαίους πόνους της περιόδου, εννοώντας βέβαια την πρωτόπλαστη γυναίκα. Αυτήν την αναρχική, ανυπάκουη πρώτη γυναίκα που διάλεξε τον πειρασμό αντί τον Θεό, που αψήφησε τον Παράδεισο και τον Αδάμ για να γευτεί το κόκκινο μήλο… τον έρωτα. Η Εύα ήταν η πρώτη ελεύθερη γυναίκα (η δεύτερη ήταν η φιλόσοφος και μαθηματικός Υπατία Αλεξανδρινή, η οποία λιθοβολήθηκε από συντηρητικούς χριστιανούς για τις ιδέες της), που αρνήθηκε να είναι κομμάτι του Αδάμ, αλλά θέλησε να είναι από μόνη της μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα με το δικαίωμα της επιλογής και της άρνησης. Η Εύα δεν ήταν το κακό πρόβατο του χριστιανικού κόσμου. Η Εύα ήταν η πρώτη γυναίκα ηρωίδα, αυτή που έδωσε την εντολή στις γυναίκες όλου του κόσμου να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο της ελευθερίας. Γι’ αυτό και πολεμήθηκε τόσο, όσο καμία άλλη από τη θρησκεία. Στους προχριστιανικούς χρόνους η γυναίκα ήταν ένα σεβαστό πλάσμα στον δυτικό κόσμο. Η προσφορά της στο σπίτι και στο μεγάλωμα των παιδιών ήταν ευρέως αναγνωρισμένη από το υπερισχύων φύλο. Όμως δεν είχε καμία θέση στη διασκέδαση, στην ψυχαγωγία, στη μόρφωση, στην κοινωνία. Δεν μπορούσε να δουλέψει για να έχει δικά της χρήματα, να διαλέξει σύντροφο, να ψηφίσει, να πάρει τη μοίρα και τη ζωή στα χέρια της, όμως κανένας δεν τολμούσε να την πολεμήσει γιατί αυτή και μόνο μπορούσε να φέρει στον κόσμο παιδιά. Ο πόλεμος κατά της γυναίκας ξεκίνησε από τους χριστιανικούς χρόνους και κορυφώθηκε στον Μεσαίωνα. Κάθε γυναίκα ήταν η Εύα. Ήταν ο πειρασμός, η απάτη, η αδυναμία, η αιτία όλων των κακών του κόσμου. Έπρεπε να υποταχθεί πλήρως στην ανδροκρατούμενη, θεοκρατική κοινωνία. Δεν είχε δικαίωμα ν’ απολαύσει τον έρωτα, το σεξ, την αγάπη, δεν είχε το δικαίωμα να μορφωθεί, να εξελιχθεί, να επιλέγει. Η εξυπνάδα και η ομορφιά της θεωρούνταν κατάρες που έπρεπε να εξαγνιστούν. Χιλιάδες γυναίκες βιάστηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν στο όνομα της θρησκείας, επειδή θεωρούνταν μάγισσες ή επειδή έκαναν αυτό που έκανε και η πρώτη γυναίκα… να επιλέξουν δηλαδή τον έρωτα έναντι της υποταγής και της μιζέριας. Βέβαια το να είσαι ελεύθερος ή να αγωνίζεσαι για την ελευθερία σου έρχεται με μεγάλες συνέπειες και ευθύνες κι όπως κάθε πόλεμος έτσι κι αυτός είχε πολλές απώλειες. Απώλειες που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σε πιο μικρή κλίμακα. Από τις άθλιες φυλακές των καθολικών εκκλησιών, στα εργοστάσια του εκβιομηχανισμένου κόσμου οι γυναίκες πάλεψαν και κέρδισαν την ισότητα στην εργασία, στις σχέσεις, στην κοινωνία, στην εκπαίδευση. Δικαιώματα που σήμερα κλονίζονται με την παγκόσμια οικονομική κρίση, όμως ακόμη δεν χάθηκαν. Πολλές κατάφεραν να φθάσουν ψηλά, να γίνουν πρότυπα, να γίνουν οδηγοί του αγώνα, να εισβάλουν στις λίστες των πιο πλούσιων ανθρώπων του κόσμου ή και να διοικήσουν ολόκληρες χώρες. Όλες αυτές, όμως, από την απλή εργαζόμενη μέχρι και την Όπρα, έχουν κερδίσει το first – class εισιτήριο για την ευτυχία και δεν είναι άλλο από την επιλογή στον έρωτα. Ο μεγάλος συγγραφές Βίκτωρ Ουγκώ, το έθεσε πολύ πετυχημένα: «Το πρώτο σύμπτωμα του έρωτα σε έναν άντρα είναι η δειλία, ενώ σε μια γυναίκα το θάρρος». Για τη γυναίκα ο έρωτας είναι το πιο δυνατό κίνητρο, πιο πάνω ακόμη κι από το ρόλο της μητρότητας. Μπορεί να είναι μητέρα και να μην είναι ευτυχισμένη, δεν μπορεί όμως να είναι ερωτευμένη και να μην ευτυχισμένη. Και μπροστά στον έρωτα αψηφά τα πάντα και τα βάζει με όλους, ακόμη και με τον ίδιο τον Θεό. Όπως έκανε η Εύα. Επιδεικνύει θάρρος και δύναμη που ούτε η ίδια δεν γνώριζε ότι έχει. Από τον έρωτα γεννάται και η πραγματική επιθυμία της να γίνει μητέρα. Κάθε γυναίκα είναι δυνατή και μπορεί από το μηδέν να κάνει τα πάντα. Ανταπεξέρχεται επάξια (πάντα με εξαιρέσεις) στον πολυδιάστατο και δύσκολο ρόλο της σήμερα. Είναι καριερίστα / εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος, κόρη, πολιτευόμενη. Δεν πρέπει όμως να ξεχνά τη χαμένη της θηλυκότητα, τις ευαισθησίες της, τη στοργή της. Η γυναίκα περισσότερο χρειάζεται την αγάπη στη ζωή της, ουσιαστικές σχέσεις και έναν άνδρα δίπλα της για να νιώθει ολοκληρωμένη. Η γυναίκα σήμερα κατάφερε να έχει τόσα πολλά, όμως δεν κατάφερε ακόμη να κερδίσει την ευτυχία της. Πολύ λίγες είναι οι πραγματικά ευτυχισμένες γυναίκες, γιατί ακριβώς έχασαν τον ρόλο τους δίπλα στον άνδρα που περνάει από ένα στάδιο δειλίας και φοβίας για το ποια θέση μπορεί να έχει μία δυναμική γυναίκα στη ζωή του. Υποτιμούν την ανάγκη για ουσιαστικές σχέσεις και υποτιμούν τη δύναμη του έρωτα στη ζωή τους. Κάνουν συμβιβαστικές επιλογές είτε για να βολευτούν είτε για να ευχαριστήσουν ή να μην απογοητεύσουν τους άλλους, παραχαράσσοντας την πορεία της Εύας…    

11:39 - 05 Μαρτιου 2016

Image

 Zούμε ευτυχώς σ’ ένα κόσμο πολύπλευρο και πολυμορφικό που αν διαλέξει κανείς να τον δει από τις σωστές οπτικές γωνίες είναι το ίδιο όμορφος όσο και άσχημος. Οι πιο αδύναμοι βλέπουν μόνο την άσχημη πλευρά του, οι πιο ρομαντικοί μόνο την όμορφη και οι πιο λογικοί και τις δύο.Η πραγματικότητα είναι μία, όμως η αλήθεια του καθενός είναι διαφορετική. Κάποιες φορές αυτή η αλήθεια είναι αντικειμενική κι άλλες υποκειμενική. Για παράδειγμα το νερό είναι άχρωμο. Αυτό είναι μία αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Όταν πρόκειται όμως να κρίνεις τη δουλειά κάποιου ανθρώπου, τότε όποια κι αν είναι η δική σου αλήθεια πάντα κάποιος θα έχει την αντίθετη άποψη. Kαι ποιος κρίνει τι είναι καλό και τι όχι σ’ αυτήν την περίπτωση; Τι είναι λάθος και σωστό; Τι είναι μουσική και τι όχι; Τι είναι συγγραφικό σκουπίδι και τι αξίζει νόμπελ λογοτεχνίας; Σίγουρα όχι εγώ, όχι εσύ, όχι ο καθένας από μας απομονωμένα που τόσα ξέρει, τόσα λέει. Υπάρχουν αυτοί που αυτοονομάστηκαν κριτικοί και μοιράζουν βραβεία από δω κι από κει απλά για να διοργανώνουν events, να εισπράττουν κάποια λεφτά και να δίνουν κίνητρο στους καλλιτέχνες. Κυρίως, όμως, γίνεται για τα λεφτά. Για παράδειγμα, τα MAD Awards στην Ελλάδα και τα Grammy στην Αμερική, που τα παρακολουθώ και τα δύο λίγο πολύ. Τώρα γιατί κλαίνε οι ηθοποιοί κάθε φορά που σηκώνουν το χρυσό αγαλματίδιο ονόματι Όσκαρ, δεν ξέρω. Ο Jim Carey τα έχει πει καλύτερα από μένα στη φετινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών. Αυτοί λοιπόν, οι κριτικοί έδωσαν Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού στην Adele για το Skyfall, Grammy στην Taylor Swift και τη Lady Gaga, ενώ Grammy έχουν πάρει και παλαιότερα οι Pink Floyd. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό! Ίσως ότι η παγκόσμια μουσική βιομηχανία πάσχει για κάποιους και γι’ άλλους ότι έχει προσαρμοστεί στη σύγχρονη πραγματικότητα πολύ επιτυχημένα. Πιάνουμε κάτι στα χέρια μας ή ακούμε κάτι κι ο οργανισμός μας ενστικτωδώς ταυτίζεται ή το αποβάλλει. Αυτό που γίνεται από την πλειοψηφία αποδεκτό, μπορεί να είναι μία μεγάλη πατάτα, όπως για παράδειγμα ο Gangnam Style, όμως εξακολουθεί να είναι αγαπητό από την πλειοψηφία. Ο κόσμος επιλέγει ποιον και τι θ’ ανεβάσει κι ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο πιστεύουν κάποιοι. Αυτοί εξαφανίζονται σε χρόνο ρεκόρ από το προσκήνιο.  Μπορεί να μη μας αρέσει, μπορεί να μας ξινίζει, μπορεί και να κρυφοκουνιόμαστε όταν ακούμε τον Σάκη στο αυτοκίνητο ή να προσπαθούμε να πιάσουμε τις «ψιλές» της Adele όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι. Όμως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε με προσβλητικό τρόπο τον κάθε άνθρωπο που δημιουργεί ή έστω που προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι. Και για να γίνω πιο σαφής. Έχεις δικαίωμα να εκφέρεις άποψη ναι. Να πεις τι σου αρέσει και τι όχι. Να αλλάξεις σταθμό όταν ένα τραγούδι δε σου αρέσει, να κάψεις ένα βιβλίο που το βρήκες πατάτα κλπ, όμως δεν έχεις δικαίωμα να διαπομπεύεις κανέναν στα social media. Μπορείς να γράψεις κάτι σαρκαστικό, μπορείς να το κουτσομπολέψεις με τους φίλους σου, όχι όμως να κατηγορείς και να προσβάλλεις δημόσια. Προτιμότερο είναι να διαπομπεύσεις αυτόν τον άκαρδο και αναίσθητο άνθρωπο που βασάνισε και σκότωσε το μικρό δελφινάκι μόνο και μόνο για να βγάλει σέλφι μαζί του και να κοκορεύεται στους φίλους του. Υπάρχουν πολλοί αγώνες που πρέπει να δοθούν εκεί έξω και είναι κρίμα να σπαταλούμε χρόνο κι ενέργεια σε ανούσια πράγματα, που στο κάτω κάτω δεν βλάπτουν κανέναν. Γιατί είναι τόσο εύκολο να καθόμαστε πίσω από ένα υπολογιστή και να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα που ξεφύγαμε από την υγιή κριτική και πήγαμε στο σαχλό. Έχουμε φτάσει στo άλλο άκρο, όπου γινόμαστε προσβλητικοί, απάνθρωποι και φωστήρες, κρίνοντας ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε για πράγματα που δεν είμαστε σίγουροι. Αν θες να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, εξέφρασε την άποψή σου και τη δική σου αλήθεια με κόσμιο τρόπο, χωρίς πρόστυχα επίθετα και πάνω απ’ όλα με βάσιμα επιχειρήματα. Είναι λες και υπάρχει ένα χαλασμένο τηλέφωνο online όπου ο καθένας ακούει και ερμηνεύει τα πράγματα όπως τον βολεύουν μόνο και μόνο για να πει μία εξυπνάδα εις βάρος κάποιου άλλου και να πιάσει πολλά likes. Όχι, ο κόσμος δεν θα γίνει καλύτερος έτσι. Και λυπάμαι αλλά ο στόχος σου δεν είναι αυτός. Ο στόχος σου είναι η αυτοπροβολή στα social media με δήθεν έξυπνες και σοφιστικές διατυπώσεις, αφού δεν έχεις κάτι άλλο ουσιώδες – δικό σου - να δείξεις (προφανώς).   Και κλείνω, λέγοντας ότι η κάθε άποψη που εκφράζεται είναι υποκειμενική, ακόμη και στο πιο πάνω άρθρο. Ο καθένας κρατάει κάτι - αν θέλει – ή και τίποτα.         

14:59 - 24 Φεβρουαριου 2016

Image

 Από την πιο αγαπητή γιορτή των τελευταίων δεκαετιών, έχει μετατραπεί στον πιο εύκολο στόχο, σε Love to hate εορτή. Του ρίχνουν από παντού οι κυνικοί, η μη ερωτευμένοι, οι απογοητευμένοι από τον έρωτα, οι χωρισμένοι και παραδόξως ακόμη κι οι ερωτευμένοι. Ή μήπως όχι;   Οι anti-valentines είναι αλήθεια ότι πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο. Λίγο το πνεύμα της επανάστασης (του καναπέ), λίγο ο έρωτας που στις μέρες μας χάλασε και λίγο η κρίση στις τσέπες μας, μας έκανε εχθρούς της πιο αγαπησιάρικης υποτίθεται μέρας του χρόνου.   Εντάξει πίσω από την ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου κρύβεται ένας μεγάλος μύθος. Σίγουρα η ιστορία αυτή ήλθε σε μας σήμερα ωραιοποιημένη και για να εξυπηρετεί την αγορά. Είναι καθαρά μία εμπορική γιορτή, μία ευκαιρία για τους επιχειρηματίες να βάλουν λίγα λεφτά στις τσέπες τους, όπως ακριβώς γίνεται και σε άλλες μεγάλες γιορτές όπως είναι τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.   Μήπως όμως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα δεν έχουν έλθει σε μας ωραιοποιημένα και φουσκωμένα από ψέματα; Υπάρχει ο Άγιος Βασίλης; Μία δημιουργία της Coca Cola ήταν για να αυξήσει τις πωλήσεις της την περίοδο αυτή. Όμως, παρόλο που γνωρίζουμε την αλήθεια εξακολουθούμε να θέλουμε να πιστεύουμε σ’ αυτόν και περιμένουμε όταν ξυπνήσουμε το πρωί να βρούμε έστω κι ένα μικρό δωράκι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας.   Όπως ο Άγιος Βασίλης έτσι και ο Άγιος Βαλεντίνος είναι δύο πολύ όμορφα ψέματα. Τον πρώτο τον πολεμούν μόνο οι κυνικοί και οι μίζεροι και τον δεύτερο οι απανταχού δήθεν αντιδραστικοί την ημερών μας. Άδικο μου ακούγεται και μυρίζομαι μεγάλη δόση υποκρισίας. Εσύ κοπελίτσα μου, που κράζεις του βαλεντίνους, μήπως δεν θα ήθελες να δεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο κρεβάτι το πρωί όταν ξυπνήσεις από τον αγαπημένο σου; Μήπως δεν θα ήθελες να έχεις κάποιον δίπλα σου για να σου κάνει έκπληξη ένα δώρο ή ένα υπέροχο δείπνο;   Και όχι δεν μπορεί ο άλλος να σου φέρνει κάθε μέρα κι όποτε θυμηθεί τριαντάφυλλα και φυσικά οι καταστηματάρχες θέλουν να βγάλουν κι αυτοί λεφτά. Είναι η δουλειά τους. Δεν αναφέρομαι εννοείται σ’ αυτούς που εκμεταλλεύονται το σκοπό της μέρας και σου πουλάνε το τριαντάφυλλο 5 ευρώ. Έχεις δική σου κρίση, διάλεξε από πού θα πάρεις το δώρο σου και τι. Την αισχροκέρδεια μπορείς να την πολεμήσεις, απλούστατα με το να λες όχι. Υπάρχουν σίγουρα και πιο φθηνές επιλογές πάντα.   Λοιπόν όλοι οι δήθεν anti – valentines εκεί έξω καταλαβαίνω την πικρία σας. Καταλαβαίνω ότι θέλετε ένα φανταστικό πρόσωπο να βγάλετε τα νεύρα και την ερωτική απογοήτευσή σας, να ρίξετε τη χολή σας και να δικαιολογήσετε τη μοναξιά σας. Αφήστε όμως τους υπόλοιπους που νιώθουν πραγματικά ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι να γιορτάσουν όπως θέλουν, χωρίς να τους κρίνετε… κακό δεν κάνουν!   

11:17 - 13 Φεβρουαριου 2016

ΣΕΛΙΔΑ 1 ΑΠΟ 3