powered by inbusiness-news-logo cbn omada-logo celebrity-logo LOGO-PNG-108

Blogs

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτή η στιγμή, η κάθε στιγμή, είναι γεμάτη χαρά. Είναι όμως; Γιατί η χαρά αγνοείται όταν μαθαίνεις κάτι δυσάρεστο ή κάτι που σε στεναχωρεί, όσο μικρό κι ασήμαντο ή μεγάλο και αν είναι αυτό.Μου έστειλε πριν μερικές μέρες η αδελφή μου μήνυμα στο κινητό. Να επαναλαμβάνω λέει, για 21 μέρες και όσο πιο πολλές φορές μπορώ κατά τη διάρκεια της μέρας, μια φράση: «Αυτή η στιγμή είναι γεμάτη από χαρά. Επιλέγω τώρα, να απολαύσω τα γλυκιά εμπειρία του σήμερα». Η φράση αυτή όπως μου είπε, θα σε βοηθήσει, θα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Μια φράση που με πήρε δύο– τρία χρόνια πίσω όταν έπαιρνα μαθήματα life couching.Πού είναι η χαρά; Μέσα στις μικρές στιγμές, μέσα σε μικρά και ασήμαντα ίσως πράγματα. Ένα χαμόγελο από έναν περαστικό, ένα χάδι, μια αγκαλιά του παιδιού σου, τα ακανόνιστα σχήματα των σύννεφων, ο ήλιος που λάμπει ενώ ταυτόχρονα βρέχει, ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, ένα όμορφο μήνυμα στο κινητό… είναι τόσα πολλά αυτά τα ωραία που μπορείς να κρατάς απ’ τη ζωή… τόσα πολλά… Παρόλα αυτά, επιλέγουμε να τα κρύβουμε στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας και να μοιρολογούμε για μια ζωή που δεν έχουμε.Γενικά, μ’ αρέσει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Ακόμα κι αν οι δυσκολίες με πνίγουν αφόρητα, ακόμα και τότε βρίσκω το κουράγιο να ανέβω. Θα κλάψω, θα στεναχωρηθώ, θα φωνάξω, αλλά θα ξανασταθώ στα πόδια μου και θα συνεχίσω.Διερωτώμαι όμως! Πού να βρω τη χαρά στην κάθε στιγμή όταν συμβαίνουν πράγματα που με στεναχωρούν και με λυπούν; Όση αισιοδοξία κι αν νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά, ίσως, λέω ίσως, να μην είναι όλα ρόδινα. Θα μου πεις αυτό εξαρτάται από σένα. Όμως, υπάρχουν πράγματα που δεν τα ελέγχεις, όπως τα συναισθήματα ή οι φυσικές καταστροφές ή ο πόνος που νιώθεις όταν βλέπεις τα άσχημα γύρω σου.Νιώθω ότι ο κόσμος γύρω μου έχει αλλάξει άρδην. Οι άνθρωποι έχουν στην κυριολεξία τρελαθεί, κάνουν πράγματα ανεξήγητα. Πολλές φορές λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να είσαι καλά, να νιώθεις καλά και να κάνεις πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις ευτυχισμένη. Ποτέ όμως, σε βάρος άλλων.Ε όχι λοιπόν! Η χαρά δεν αγνοείται. Είναι μέσα μας, δίπλα μας, παντού και περιμένει να την βρούμε. Και ναι, επιλέγω να είμαι χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω να είμαι τις περισσότερες στιγμές της μέρας και εκεί όπου μπορώ. Η ευτυχία είναι μεγάλο πράγμα και τυχερός αυτός που πετυχαίνει να τη νιώθει τις περισσότερες τουλάχιστον φορές μέσα στη μέρα.    

10:41 - 02 Φεβρουαριου 2016

Image
Image

Ψάχνοντας λίγο τις ιατρικές λίστες για τις φοβίες, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι για το καθετί υπάρχει και μία φοβία. Η λίστα είναι ατέλειωτη ξεκινώντας από τις πιο απλές που είναι για παράδειγμα η αγοραφοβία και η αεροφοβία μέχρι και τις πιο παράξενες όπως την παπυροφοβία και την εφηβοφοβία. Και σε όλες αυτές έρχεται να προστεθεί – σχεδόν – επίσημα – ακόμη μία νέα φοβία που προκύπτει από την εποχή μας και φέρει το όνομα νομοφοβία. Όχι δεν έχει να κάνει με κάποια φοβία προς τους νόμους αλλά με τη φοβία του να μην έχει κανείς κινητό. Μάλιστα, οι ειδικοί τώρα ξεκίνησαν να αναγνωρίζουν τον φόβο αυτό ως μία αγχώδη διαταραχή, αφού η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορούν να φανταστούν ούτε μία μέρα χωρίς το κινητό της.Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε στη Μ. Βρετανία βρέθηκε ότι το 66% των ερωτηθέντων βιώνει στρες στην προοπτική να μείνει κάποιες ώρες χωρίς κινητό και άρα “πάσχει” από νομοφοβία. Τα μεγαλύτερα ποσοστά εντοπίζονται στις νεαρές ηλικίες και τις γυναίκες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα νούμερα των άλλων ομάδων απέχουν πάρα πολύ. Έχει ενδιαφέρον ότι τα νούμερα αυτά αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο.Μία άλλη έρευνα της Nokia έδειξε ότι πολλοί χρήστες ελέγχουν το smartphones τους έως και 150 φορές την ημέρα, ενώ το περασμένο καλοκαίρι άλλη δημοσκόπηση έδειξε πως ο ένας στους δέκα ενήλικες κάνει σεξ με το κινητό στο χέρι και άλλοι τόσοι δεν τον αποχωρίζονται ούτε καν όταν κάνουν μπάνιο. Με τον ταχύ τρόπο που εξελίσσονται τα κινητά στις μέρες μας, έχουν αποκτήσει πολλές χρήσεις πέραν της επικοινωνιακής χρήσης που είχαν όταν πρωτοεμφανίστηκαν και γι’ αυτό έχουν γίνει οι «καλύτεροι φίλοι» των χρηστών τους. Με τα «έξυπνα» κινητά και τα applications που κυκλοφορούν σχεδόν για τα πάντα, η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου έγινε πολύ πιο εύκολη και απλή. Τα κινητά προσφέρουν ευκολίες στην επαγγελματική και κοινωνική μας ζωή, είναι όμως και το καλύτερο πλέον μέσο ψυχαγωγίας. Μήπως, όμως, χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε χαλιναγωγηθεί από τις εταιρείες που παράγουν τα κινητά τηλέφωνα και από τα ίδια τα κινητά; Ένα κινητό μπορεί να υπάρξει χωρίς εμάς, εμείς όμως δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς κινητό. Θα είναι λες και χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μας, θα είναι λες και αποκοπήκαμε από τον έξω κόσμο. Από το κινητό μας διαχειριζόμαστε τα κοινωνικά μας δίκτυα, έχουμε το πρόγραμμά μας, τα email μας, τις επαφές μας ακόμη και τα πιο απλά όπως το ξυπνητήρι μας, τα αγαπημένα μας online παιχνίδια, την κάμερα, τις φωτογραφίες μας κλπ. Αυτή τη στιγμή έχουμε ανάγκη το κινητό μας τηλέφωνο περισσότερο από κάθε άλλη συσκευή ή και… άνθρωπο.Με όλα τα πιο πάνω ως δεδομένα είναι λογικό σε κάποιους ανθρώπους να γεννάται ο φόβος απώλειας του κινητού τηλεφώνου τους. Ποια είναι τα συμπτώματα, όμως, της διαταραχής αυτής και πώς μπορείτε να την αναγνωρίσετε;Η νομοφόβια προκύπτει σε καταστάσεις όπου ένα άτομα βιώνει άγχος εξαιτίας του φόβου του να μην μπορεί να έχει πρόσβαση στο κινητό του τηλέφωνο. Το υπερβολικό αυτό άγχος αυτό μπορεί να οφείλεται στην απώλεια του κινητού, όταν σπάσει το κινητό ή όταν μείνει από μπαταρία. Μερικά κλινικά χαρακτηριστικά της νομοφοβίας περιλαμβάνουν τη χρήση της συσκευής αυθόρμητα και χωρίς κάποιο λόγο, την υπερβολική προστασία της, την υπερβολική χρήση του ίντερνετ ως μέσο επικοινωνίας αντί για την προσωπική επαφή, την προτίμηση έκφρασης συναισθημάτων μέσω της συσκευής αντί κατά πρόσωπο. Το σύνδρομο “over – connection”, όπως μπορούμε να το αποκαλέσουμε αλλιώς, προκύπτει όταν η χρήση κινητών τηλεφώνων αντικαθιστά σε υψηλό ποσοστό την πρόσωπο με πρόσωπο επαφή ή επικοινωνία και με τον τρόπο αυτό επιδρά σημαντικά στην κοινωνική και οικογενειακή ζωή ενός ατόμου.Ο όρος «τεχνο-στρες» είναι ένας άλλος όρος για να περιγράψει ένα άτομο που αποφεύγει τις πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπιδράσεις, προτιμώντας να περάσει το χρόνο του με το κινητό του στο χέρι, αποκομμένος από το τι συμβαίνει γύρω του. Τα σημάδια αυτά μπορεί να δηλώνουν ακόμη και κατάθλιψη. Πώς να προλάβετε τη νομοφοβία* Μην ελέγχεται το Facebook και τα email σας στο κρεβάτι. Ο φωτισμός της οθόνης από τα κινητά μπορεί να αναστείλει την παραγωγή της ορμόνης του ύπνου, της μελατονίνης.* Να κλείνετε τα κινητά και τα κομπιούτερ μία ώρα πριν μπείτε για ύπνο - και να τα ανοίγετε αρκετή ώρα μετά την πρωινή έγερση.* Μην παίρνετε μαζί τον φορτιστή του κινητού, ώστε να αναγκασθείτε να χρησιμοποιείτε με φειδώ το κινητό σας.* Να παίρνετε μαζί ένα βιβλίο για τις διαδρομές με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ώστε να μην παίζετε με το κινητό σας.* Αρχίστε ένα ημερολόγιο στο οποίο θα γράφετε κάθε φορά που κάνετε κάτι με το κινητό σας - από το να μιλήσετε έως το να βάλετε μουσική - και πόση ώρα ασχοληθήκατε με αυτό. Ίσως αν δείτε πόσες ώρες σας «τρώει» το κινητό, να θέσετε υπό έλεγχο την χρήση του.* Προτείνετε στους φίλους σας να πηγαίνετε για καφέ πιο συχνά, αντί να μιλάτε μόνο στα ομαδικά σας chats.* Kατά τις εξόδους σας, αφήνετε το κινητό στην τσάντα και το ελέγχετε μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Επικεντρωθείτε καλύτερα στους ανθρώπους γύρω σας.   

12:28 - 22 Ιανουαριου 2016

maria pilidou

Και μετά σου λένε ότι οι νέοι άνθρωποι δεν παντρεύονται! Πώς να παντρευτούν όταν το ιερό μυστήριο του γάμου έχει καταντήσει μια ατελείωτη επιχείρηση!  Το δείπνο του γάμου, ο αριθμός των καλεσμένων, ακόμα και ο αριθμός των πολυελαίων που θα ανάψουν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας είναι όλα θέμα προϋπολογισμού.   Σίγουρα τα πρότυπα που έχουμε στο μυαλό μας δεν βοηθούν. Για να κάνεις ένα γάμο, όχι όπως τον ονειρεύτηκες αλλά όπως επιβάλλεται ώστε να μείνουν όλοι οι άλλοι ικανοποιημένοι, χρειάζεται μια μικρή περιουσία. Αν δεν την έχεις, πρέπει να την βρεις… Κάποτε βοηθούσαν ευχαρίστως και οι τράπεζες με τα γνωστά «γαμοδάνεια», πλέον έμειναν μόνοι οι γονείς για να στηρίξουν το ζευγάρι σε αυτό το δαπανηρό βήμα. Δεν θα αναφερθώ στο νυφικό που απαιτεί γύρω στα τρία μηνιάτικα, ούτε στο ανθοπωλείο που θα χρησιμοποιήσει 200 τριαντάφυλλα και 50 γλαστράκια από το ΙΚΕΑ σε τιμές που θα νομίζεις ότι ήρθα με το express από τους κήπους των Βερσαλλιών!  Δεν θα αναφερθώ ούτε στους φωτογράφους που νομίζουν ότι ανήκουν στην κατηγορία του Steve McCurry και χρεώνουν για τα φιλμάκια λες και είναι στην ομάδα του Στήβεν Σπίλμπεργκ.  Ας μην μιλήσουμε για τα έξοδα της δεξίωσης γιατί εκεί ομολογουμένως η ταλαιπωρία των γκαρσονιών είναι μεγάλη ώστε να ικανοποιήσουν τις διάφορες ιδιοτροπίες, αν και σε τελική ανάλυση οι συγκεκριμένοι δεν επωφελούνται σε τίποτα από τις χιλιάδες που πληρώνει το ευτυχές μα καταγδαρμένο ζεύγος!  Θα αναφερθώ μόνο σε ένα άλλο σημείο το οποίο με θλίβει περισσότερο από όλα. Στο μυστήριο το ίδιο, το οποίο δεν μετατράπηκε απλά σε κερδοφόρα επιχείρηση, αλλά έγινε κανονική εκμετάλλευση και κοροϊδία!  Οι νεόνυμφοι, αφού έχουν χρυσοπληρώσει όλα τα πιο πάνω έξοδα, θέλουν να δεχθούν τα δώρα και τα συγχαρητήρια φίλων και συγγενών. Αν μη τι άλλο να λάβουν κάποια βοήθεια για τα έξοδα όλης εκείνης της ημέρες βρε αδερφέ.  Έλα όμως που η Εκκλησία παραμονεύει τελευταία και καλύτερη για να αρπάξει ότι έχει απομείνει. Το ζεύγος λοιπόν που θέλει να δεχθεί συγχαρητήρια στην εκκλησία πρέπει να πληρώσει και μάλιστα αδρά! Είτε επιλέξει την κλειστή αίθουσα, είτε το προαύλιο, είτε το πεζοδρόμιο δεν έχει σημασία, το τετράγωνο ανήκει στην εκκλησία !  Το εμπόριο φυσικά δεν σταματάει εδώ! Προς εκμετάλλευση δεν είναι μόνο τα τετραγωνικά γύρω από τον ναό, αλλά και το ίδιο το μυστήριο. Αν λοιπόν δεν παντρευτείς στην ενορία σου πρέπει να πληρώσεις και την εκκλησία όπου θα πραγματοποιηθεί ο γάμος, αλλά και την εκκλησία της ενορίας! Η χρέωση ξεκινάει από €100 και πάνω αναλόγως με τα έξτρα… Η ταρίφα αυξάνεται αν ανάψουν όλοι οι πολυέλαιοι στην εκκλησία και αν λειτουργήσουν όλα τα κλιματιστικά. Επίσης, αν το ζευγάρι θέλει να τους πετάξουν ρύζι οι καλεσμένοι τότε θα πρέπει για ακόμα μια φορά να βάλει το χέρι στην τσέπη. Η χρέωση είναι περίπου €100 έξτρα για τις κοπέλες που θα καθαρίσουν! Αναρωτιέμαι αν τα €100 πάνε στις κοπέλες για μια ώρα δουλειά ή πάνε υπέρ πίστεως... Όπου και να πάνε όμως είναι δύσκολος καιρός για γάμους! 

09:13 - 15 Ιανουαριου 2016

Image

  Τι πρέπει να προσέχουμε, για να οδηγήσουμε ένα παιδί να τρέφεται σωστά; Μην πιέζετε ποτέ το παιδί. Να είστε σίγουρεςπως αν δεν φάει ένα γεύμα,η αν δεν φάει μια ολόκληρη μέρα,σίγουρα θα πεινάσει την επόμενη. Μην μαγειρεύετε ειδικά για το παιδί. Πρέπει να μάθει να τρώειτο ίδιο φαγητό που τρώει όλη η οικογένεια. Μην χρησιμοποιείτε το φαγητό ως ‘’αμοιβή’’. Ποτέ δηλαδή μην πείτε: αν φας το φαγητό σου, θα πάμε μια βόλτα η θα σου πάρω παιχνίδι… Μην κυνηγάτε το παιδί σ’ όλο το σπίτι προκειμένου να φάει. Πρέπει να ξέρει πως το τραπέζι της κουζίνας η της τραπεζαρίας είναι ο συγκεκριμένος χώρος που όλη η οικογένεια γευματίζει. Μην εξιστορείτε χιλιάδες παραμύθια η μην αρχίζετε το τραγούδι. Το πολύ που σας επιτρέπουμε προκειμένου το παιδί να φάει ,είναι ένα και μόνον ένα παραμύθι, σε αργό ρυθμό… Σέβεστε τις γευστικές προτιμήσεις του παιδιού. Αν,για παράδειγμα προτιμά τα κοκκινιστά, δεν χάνετε τίποτα να το ικανοποιείτε προσθέτοντας ντομάτα στα λαχανικά η στο κρέας.Αν πάλι προτιμά τα ξινά, μπορείτε να μαγειρεύετε ανάλογα, διαλέγοντας το αυγολέμονο η τα ψητά κατσαρόλας. Μην μπερδεύετε ποτέ τις γεύσεις. Έχετε πάντα υπόψη σας πως τα παιδιά προτιμούν τις απλές γεύσεις. Μην βάζετε ποτέ μεγάλες ποσότητες στο πιάτο γιατί τρομάζουν το παιδί. Είναι προτιμότερο να βάζετε λίγο φαγητό και αν το παιδίσυνεχίσει να πεινά,να βάλετε άλλη μια μίνι μερίδα μπροστά του. Μην βιάζεστε. Υπάρχουν παιδιά που στην κυριολεξία, καταβροχθίζουν το φαγητό τους και άλλα που μασούν κάθε μπουκιά τουλάχιστον πέντε λεπτά. Όσο λοιπόν κι αν βιάζεστε εσείς, πρέπει να αφήνετε το παιδί να τρώει με την ησυχία του. Άλλωστε όσο πιο αργά τρώει, τόσο πιο υγιεινά τρέφεται!  Ass Prof Dr med MD,PhDΕιδικός ΠαιδίατροςΔιδάκτωρ πανεπιστημίου Βιέννης-ΑυστρίαςΕπίκουρος Καθηγητής Παιδιατρικής,Παιδιατρικής αιματολογίας,Παιδιατρικής ογκολογίας St. George’sUniversityofLondonMedicalSchool, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας     Τηλ. 99445245

10:56 - 14 Ιανουαριου 2016

Image

  Πρόσφατα ήμουν για καφέ με μία γνωστή μου. Αν και την γνωρίζω χρόνια δεν μπορώ να πω ότι γίναμε ποτέ και οι καλύτερες φίλες. Αν και όποτε βρεθούμε, μιλάμε για άσχετα πράγματα. Κάποια στιγμή, καθώς μιλούσαμε για κάτι προϊόντα ομορφιάς, ανάβει τσιγάρο και μου λέει: «μου φαίνεται ότι το σώμα σου χάλασε πολύ τελευταία. Σε αυτή την ηλικία όμως είναι λογικό». Είχα αφήσει εκείνη τη στιγμή το σχόλιό της, ασχολίαστο, όμως όταν πήγα σπίτι κι ετοιμαζόμουν για μπάνιο κοίταγα το σώμα μου και σκεφτόμουν, «ρε μήπως έχει δίκαιο;». Όμως και να είχε θα μπορούσε να μου το πει με διαφορετικό τρόπο. Μετά κάθισα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν πόσες φορές άκουσα πικρόχολα σχόλια να περάσουν έτσι από διάφορους ανθρώπους που είχα στη ζωή μου και νομίζω ότι πολλοί έχουν βιώσει το ίδιο. Μία φίλη μου, για παράδειγμα, ακούει συνεχώς από τον σύντροφό της ότι είναι χοντρή. Και είναι όντως, όμως αυτός αφού δεν την γουστάρει γιατί μένει μαζί της; Για να τη μειώνει και να της δημιουργεί ψυχολογικά;Νομίζω πώς όλοι μπορούμε να διακρίνουμε πότε ένας δικός μας άνθρωπος λέει κάτι για το καλό μας και πότε απλά θέλει να μας την πει για να νιώσει ο ίδιος καλύτερα. Για κάποιους ό,τι και να κάνεις ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Σήμερα είσαι χοντρή, αύριο είσαι σπαστικιά, μεθαύριο είσαι ηλίθια… Είναι ακριβώς όπως το bullying που όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει – κυρίως στο σχολείο -, όμως ποτέ δεν καταλαβαίναμε τους λόγους και νιώθαμε άσχημα για τον εαυτό μας. Πιστεύαμε πραγματικά ότι εμείς έχουμε το πρόβλημα. Μία αρθρογράφος που διαβάζω στο διαδίκτυο, έχει ονομάσει το σύνδρομο αυτό «bitch fatale», δηλαδή το πρόσωπο της σκύλας. Όλοι αυτοί που σου συμπεριφέρθηκαν άσχημα – φίλοι, συνάδελφοι, σύντροφοι – έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους κι αυτό είναι η ανασφάλεια. Αυτές που σου έλεγαν ότι δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους στο διάλειμμα ή αυτός που σου ζητούσε συνέχεια χρόνο γιατί πιεζόταν είχε ανασφάλειες. Το πρόβλημα δεν ήσουν εσύ, αλλά εκείνοι. Τα χαρακτηριστικά του «bitch fatale» αναγνωρίζονται πολύ εύκολα στους ανθρώπους. Είναι αυτοί που προσπαθούν να σε ρίξουν γιατί φοβούνται ότι θα τους ρίξεις πρώτη. Τα πράγματα που σου λένε ότι δεν τους αρέσουν είναι τα πράγματα που μισούν στον εαυτό τους κι αυτό οδηγεί στη ζήλια. Κάποιος μπορεί να σε ζηλεύει για λόγους που δεν φαντάζεσαι καν. Επειδή είσαι ακομπλεξάριστη, επειδή έχεις σχέση, επειδή έχεις υπέροχους γονείς, επειδή έχεις καριέρα, επειδή είσαι ανεξάρτητη και άλλα χίλια δυο. Επίσης, αυτά τα άτομα είναι συνήθως αυτά με τους μεγαλύτερους φόβους. Φοβούνται μην χάσουν την πρωτιά, φοβούνται μη χάσουν το βόλεμά τους, την καριέρα τους και άλλα χίλια δυο. Κι έτσι πολλές φορές σε βλέπουν ως απειλή. Και τέλος μπορεί να είναι κακοί μαζί σου, όμως δεν είναι κακοί μόνο μαζί σου, γι’ αυτό δεν χρειάζεται να το παίρνεις προσωπικά. Είναι κακοί με τους πάντες και κρατούν δίπλα τους αυτούς που είναι του χεριού τους. Δε νομίζω να θες να είσαι ένας απ’ αυτούς…   

12:00 - 08 Ιανουαριου 2016

Image

Με πήρε τηλέφωνο ο Ανδρέας, φίλος των παιδιών μου από τα φοιτητικά και από τα νέα παιδιά που ιδιαίτερα εκτιμώ για το ήθος και τη ζωντάνια τους, με την παράκληση να δημοσιεύσουμε «κάτι» στον Ρεπόρτερ για την εκδήλωση που διοργανώνει το Ίδρυμα Χριστίνα Α. Αποστόλου - 11 του μήνα αυτού στη Λάρνακα - με την ευκαιρία των δέκα χρόνων από την ίδρυσή του.                             Οι συνάδελφοι του Ρεπόρτερ, έντυπου και διαδικτυακού, ασφαλώς και ανταποκρίθηκαν αμέσως, γνωρίζοντας τη δράση του ιδρύματος που πρώτιστο στόχο έχει την «οικονομική βοήθεια παιδιών και νέων με χρόνιες παθήσεις στην προσπάθειά τους να προσφέρουν στον εαυτό τους ένα καλύτερο μέλλον», όπως λίγα λεπτά μετά το τηλεφώνημα του Ανδρέα διάβαζα στο διαδικτυακό του προφίλ.   Η Χριστίνα έφυγε πριν από δέκα ακριβώς χρόνια και μάλιστα με την αυγή του νέου έτους, 1η Ιανουαρίου του 2006. Λίγους μόνο μήνες μετά είχε ήδη συσταθεί και το ίδρυμα που «δεν έγινε για τη Χριστίνα αλλά με τη Χριστίνα. Μας  πήρε από το χέρι και μέσα από αυτό μας παίρνει στα μονοπάτια της αγάπης, της προσφοράς και της ανθρωπιάς», συνεχίζω να διαβάζω στο προφίλ του και σκέφτομαι φωνακτά, όταν σε λίγο μιλώ και πάλι με τον Ανδρέα τον γιο της, πως «η μαμά σου, Ανδρέα, δεν έφυγε, το ίδρυμα, εσείς, οι άνθρωποί του και οι εθελοντές καταφέρατε να την κρατάτε εδώ. Συμφωνείς;» κι εκείνος είπε: «Έτσι είναι όπως τα λες».Κι εγώ με τη σειρά μου αισθάνομαι χαρούμενη και «τυχερή». Γιατί προτού κτυπήσει το τηλέφωνο στις 11 το πρωί, να είναι ο Ανδρέας, να μου πει για την εκδήλωση και να μου δώσει την έμπνευση, δεν έβρισκα εκείνο «το κάτι» για το αρθράκι του Celebrity που ήθελα να γράψω, αμφιταλαντευόμουν, δεν αποφάσιζα ακριβώς «τι».   Ο Ανδρέας μου έδωσε τη λύση εν είδει πρόκλησης, αλλά περισσότερο τον ευχαριστώ όχι γι’ αυτό αλλά για τη δυνατότητα που δίνει σε σένα, σε μένα, σε όλους ένα ίδρυμα σαν κι αυτό, που έχει το όνομα της μητέρας του, να αντλούμε δύναμη τόση ώστε να στηρίζουμε και να στηριζόμαστε από έναν οξύμωρο, θα μπορούσε κανείς να πει, συνδυασμό λέξεων και πραγματικοτήτων σε ένα τιτλάκι του τύπου «όταν ο καρκίνος ‘δίνει ζωή’».                 Ό,τι πιο πολύ οι περισσότεροι από μας φοβούνται σ’ αυτή τη ζωή ως πιθανότητα να τους συμβεί, ενώ αρκετοί δεν τολμούν καν να τον πουν με τ’ όνομά του, τον «καρκίνο που θερίζει» κατά το επί σειρά δεκαετιών κοινότοπο των δημοσιευμάτων, από πρώτη - δεύτερη αιτία θανάτου μπορεί να σπείρει, σ’ ένα άλλο επίπεδο,  τη δυνατότητα ανάδειξης των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Της δύναμης που έχει ο άνθρωπος να μετατρέπει ακόμα κι ό,τι περισσότερο τον πονά σε ζωοδότρα πηγή για τον ίδιο και πιο πολύ για τους γύρω του. Αυτό είναι το θαυμαστό! Άλλοι θα την πουν την πηγή ελπίδα κι ανθρωπιά, άλλοι στήριξη ηθική και οικονομική, εγώ, επιτρέψτε μου, να την αποκαλέσω «μεγαλείο της ζωής». Με το Ίδρυμα Χριστίνα Αποστόλου επικοινωνείτε στο 99795052 ή στο info@andreasapostolou.com 

17:37 - 07 Ιανουαριου 2016

Image

Σαν πιστή φαν της Μπρίτζετ Τζόουνς και των New Year Resolutions της, αποφάσισα φέτος να γράψω στο χαρτί τους στόχους μου για το 2016, μιας και ο βασικός κανόνας κάθε πλάνου λέει πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός άρα η απόφαση να μετατρέψουμε τις σκέψεις μας σε λέξεις στο χαρτί, οι οποίες θα σε βλέπουν κατάματα και θα σε καλούν να τις υλοποιήσεις. Ίσως και εσένα οι στόχοι αυτοί να σε εκφράζουν και λίγο να μου μοιάζεις. Πάρε χαρτί και στυλό λοιπόν, και σημείωσε τους δικούς σου στόχους: ότι γράφεται δε ξεγράφεται και ίσως έτσι κινητοποιηθούμε μαζικά για αλλαγές, προσωπικές και κυρίως κοινωνικές. Να σταματήσω το κάπνισμα ή τουλάχιστον να το ασπάζομαι μόνο σε κοινωνικά σουαρέ. Να αρχίσω γυμναστική, έτοιμη για ολόσωμο μαγιό μέχρι το καλοκαίρι. Να αρχίσω πάλι να ζωγραφίζω και να κάνω τη δικιά μου έκθεση ζωγραφικής. Να σταματήσω να ασχολούμαι με μικρούς ανθρώπους και να εστιάσω σε μεγάλες καρδιές. Να μην αποδέχομαι να λογοκρίνομαι από αυτούς που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Να μην αποδέχομαι να λογοκρίνομαι από αυτούς που έχουν το ένα δέκατο της ακαδημαϊκής και κυρίως της κοινωνικής μου μόρφωσης. Να σταματήσω να αγχώνομαι με τη δουλειά και να διοχετεύσω δημιουργικά το άγχος μου σε νέα πρότζεκτς. Να μην ανέχομαι την αγένεια, την έπαρση και την κουτοπονηριά. Να φτιάξω μια βιβλιοθήκη με σκάλα, στην οποία ενίοτε θα διαβάζω, ενίοτε θα κυλάω σαν πεντάχρονο. Να μάθω να φτιάχνω σαλάτες με κινόα και το τέλειο γουακαμόλε. Να επισκεφθώ επιτέλους το Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου και να κουβεντιάσω πραγματικά με ανθρώπους που έχουν ιστορίες θάρρους να μοιραστούν και με τους οποίους πάντα θα μας ενώνει ο ξεριζωμός. Να επενδύσω στα μπλογκς μου και να βοηθήσω όσους θέλουν να φτιάξουν τα δικά τους, μιας και η μεγαλύτερη επιτυχία της δημοκρατίας είναι οι ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες. Να δω περισσότερες γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων και λιγότερες στα φιλανθρωπικά τσάγια. Να βάλω επιτέλους στη θέση τους τις πλαστικοποιημένες μπούκλες και τα μυαλά- μπαλόνια. Να προσπαθήσω να προσφέρω ότι καλύτερο μπορώ στην οικογένεια μου και να αποφασίσω επιτέλους να τη μεγαλώσω μιας και “αν όχι τώρα τότε πότε και αν όχι εμείς τότε ποιοι”. Να μην φοβάμαι το μέγεθος των ονείρων μου γιατί όπως είπε ο Καζαντζάκης “οι ιδέες παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλά”. Να αγοράσω επιτέλους μια καμέλια, πραγματική για το σαλόνι, όχι για το πέτο. Να αφήνω και κάτι να πέσει κάτω και να μη θίγομαι από εκείνους που μου απέδειξαν περίτρανα πόσο με αγαπάνε. Να πάω επιτέλους Νέα Υόρκη και να αγοράσω επιτέλους μια επαγγελματική φωτογραφική μηχανή. Να ψηφίσω συνετά όσους θα υπήρχαν και θα διαδραμάτιζαν ρόλο και εκτός πολιτικής και όχι όσους απόκτησαν υπόσταση από παράδρομους. Να πάρω σκύλο από καταφύγιο και να τον λέω Σπύρο. Να μη ξεχάσω ποτέ πως η αγάπη θέλει προσπάθεια και πως όσα περισσότερα προσφέρεις, η ανταμοιβή θα είναι τουλάχιστον ηθική άρα και ουσιαστική.    

13:32 - 05 Ιανουαριου 2016

Image

Το να ταξιδεύεις... ανατολικά, ειδικά για πρώτη φορά είναι μία διαφορετική και αξέχαστη εμπειρία. Καμία σχέση με τις εικόνες και τους ανθρώπους που συναντάς στην Ευρώπη. Διαφορετικά ρούχα, διαφορετικές συνήθειες, διαφορετικά όλα... Πίνοντας το πρωί τον καφέ μου στο ξενοχοδείο στη Ντόχα και έχοντας την ανάγκη (όπως πάντα) να μεταφέρω σε λέξεις όλα όσα μου έκαναν εντύπωση, έγραψα το πιο κάτω άρθρο... σε σχέση πάντα και με τα όσα βιώνουμε στην "πολυβασανισμένη" μας Κύπρο...   Οι Καταρινοί είναι χάλια οδηγοί και έχουν αδυναμία στα Toyota. Το να οδηγείς στο Κατάρ είναι το ίδιο πράγμα με το να κυκλοφορείς με μία βόμβα δεμένη στη μέση σου, έτοιμη να εκραγεί με την πρώτη λάθος κίνηση. Μάλιστα, πολλοί Καταρίνοι έχουν το σύνδρομο του Κύπριου οδηγού: κορνάρουν αν αργήσεις 1 δευτερόλεπτο στο πράσινο φως, σου κάνουν τα φώτα αν πηγαίνεις αργά και οι γυναίκες σε βρίζουν κανονικά αν δεν τις αφήσεις να περάσουν μπροστά. Μιλάμε για attitude… Όσο για τη μανία με τα Toyota και γενικά τα γιαπωνέζικα αυτοκίνητα νομίζω μετά από πολλή σκέψη ότι οφείλεται στις αντοχές τους στα ακραία καλοκαιρινά φαινόμενα. H φωτογραφία του Σεΐχη με τον γιο του να στέκονται δίπλα δίπλα είναι σε όλη την πόλη. Κοιμάσαι και ξυπνάς μ’ αυτήν ένα πράγμα. Πώς ήταν παλιά στην Ελλάδα που είχαν όλοι στο σπίτι τους ένα εικόνισμα του βασιλιά και το προσκυνούσαν; Κάτι έτσι. Έβαλαν τις φάτσες τους ακόμη και στα λεωφορεία! Κάποιες γυναίκες φοράνε οικειοθελώς την μαντίλα και γουστάρουν! Τσάντα versage, γόβες πανάκριβες με στρας, νυχάκι τζελ και μάτια έντονα βαμμένα (λογικό αφού μόνο αυτά φαίνονται). Το αποκορύφωμα; Οδηγούν κυρίως bendley  και κρατάνε το πιο ακριβό κινητό της αγοράς. Όμως, τιμάνε τις παραδόσεις και τη θρησκεία στο έπακρον! Η μαντίλα, μαντίλα… Η χώρα δεν είναι μόνο αυτή που βλέπουμε στα card postals με τα ψηλά και εντυπωσιακά κτήρια, αλλά κρύβει και μια άλλη σκοτεινή πλευρά. Πέραν του τουριστικού κέντρου οι πολυκατοικίες και οι δρόμοι είναι αρκετά παλιοί. Σε αντίθεση με το κέντρο που στους δρόμους δεν βρίσκεις ούτε αποτσίγαρο, η «άλλη» πόλη όπου μένουν κυρίως Ινδοί είναι βρωμισμένη, ασυγύριστη και παλιά. Αλλά κανένας τουρίστας δεν τα βλέπει αυτά. Στο Κατάρ ζούνε 400.000 Καταρινοί και 1 εκ. Ινδοί. Και μετά μιλάμε εμείς για μεταναστευτικό πρόβλημα. Η βασιλεία του Κατάρ μοιάζει λίγο με τη δημοκρατία στην Αρχαία Αθήνα. Όσοι ονομάζονται Καταρινοί δουλεύουν κυρίως σε δημόσιες υπηρεσίες η διευθυντικές θέσεις και απολαμβάνουν όλα τα ωφελήματα του κράτους. Δωρεάν παιδεία, υγεία, υψηλούς μισθούς, κατοικία, καθόλου φορολογία και η λίστα συνεχίζεται. Και μιλάμε για ΠΑΙΔΕΙΑ, για ΥΓΕΙΑ. Ξεχάστε αυτά που ξέρετε στην Κύπρο. Οι Ινδοί από την άλλη είναι κάτι σαν τους δούλους στην Αρχαία Αθήνα. Οι Καταρινοί τους χρειάζονται για να κάνουν όλες τις «βρωμοδουλειές». Σιγά μην λερωθούν για να φτιάξουν τη βρύση ή σιγά μην γίνουν ταξιτζήδες και πωλητές. Μιλάμε για μεγάλα κόμπλεξ… Οι Καταρινοί και γενικά οι Άραβες έχουν ένα θέμα με τα λαμπιόνια. Εδώ δεν χρειάζεται να είναι Χριστούγεννα για να χαρείς με τα φώτα της πόλης. Κόκκινα, κίτρινα, μπλε, πράσινα φώτα που φέγγουν κατά μήκος των πανύψηλων κτηρίων κάνουν την πόλη να μοιάζει με Λας Βέγκας χωρίς καζίνο (γιατί ο τζόγος απαγορεύεται αυστηρά). Όλο αυτό το έχω ψυχολογήσει ως μία κίνηση «εντυπωσιασμού» προς τον τουρίστα. Ίσως είναι και ένας άλλος τρόπος να του πει «τα έχω μεγάλα». Γι’ αυτό και τα μεγάλα κτήρια υποθέτω, τα οποία το καθένα έχουν ξεχωριστό αρχιτεκτονικό σχέδιο. Το Κατάρ δεν είναι ο ιδανικός προορισμός για ψώνια. Προσοχή! Δεν μιλάμε για ποσότητα, ούτε για ποιότητα. Τα τεράστια Mall εδώ εξάλλου είναι ο παράδεισος κάθε καταναλωτή και shopping lover. Μιλάμε για τις τιμές. Πιο φθηνά πράγματα βρίσκεις στην αγορά τους, η οποία μοιάζει κινέζικη συνοικία κάθε βράδυ από την πληθώρα κόσμου και τον πανικό. Το μεγάλο σοκ το πάθαμε όταν ρωτήσαμε για ένα ρολόι το οποίο τελικά στοίχιζε 400.000 ευρώ. Ο υπάλληλος εκεί μας το είπε όσο πιο ευγενικά και χαμογελαστά μπορούσε… Στα Κατάρ τον χειμώνα κάνει κρύο (κάποιες φορές)… Ναι είναι έρημος, ναι η θερμοκρασία φθάνει στους 50 βαθμούς το καλοκαίρι, όμως ρε παιδιά κάνει και κρύο. Ειδικά το βράδυ. Ίσως ο χειμώνας είναι ελαφρύς και μικρός, όμως είναι υπαρκτός.  Γι’ αυτό αν το Κατάρ αυτή την εποχή επισκεφθείτε πιάστε και κανένα πουλοβεράκι μαζί σας…         Short Knowledge Aν περάσεις με Κόκκινο στα Φώτα Τροχαίας, το πρόστιμο είναι 1200 ευρώ. Το νόμισμα του Κατάρ είναι το Ριάλι (ριάλια). Για να βρεις πόσα ευρώ αντιστοιχούν περίπου για το καθετί, το διαιρείς δια 4. Oι Καταρινοί χαιρετούν με χειραψία και δύο φιλιά στο δεξί μάγουλο.          

14:54 - 28 Δεκεμβριου 2015

Image

Νομίζω τώρα με αυτό το βιβλίο θα αρχίσω και εγώ το μαγείρεμα! Μόνο από το φωτογραφικό υλικό τις παρουσιάσεις των  φαγητών, τις  απίστευτες πορσελάνες με τα καταπληκτικά  κρύσταλλα.. (ένα τα θέλω όλα το λες!)  Το βιβλίο με τίτλο  At the Emperor's  table που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Assouline  είναι ο καλύτερος τρόπος να αρχίσει κάποιος το μαγείρεμα.  Είναι γεμάτο  με  συνταγές φαγητόν από τον  Valentino.  Φαγητά που και ο ίδιος μαγειρεύει για τους φίλους του η ακόμα και για τον εαυτό του. Όπως έχει πει και ο ίδιος «Ακόμα και όταν τρώω μόνος μου, μου άρεσε να έχω ένα όμορφο τραπέζι η ίσως ένα δίσκο με ωραία  πορσελάνη!». Σε αυτό τώρα  ταιριάζει το slogan  Live Beautifully!  Cheers          

11:50 - 21 Δεκεμβριου 2015

Image

 "Νέος χρόνος, νέα αρχή"... Μία φράση που ακούμε συνεχώς, όσο η Πρωτοχρονιά πλησιάζει. Το Facebook και το Instagram έχουν γεμίσει απ' αυτήν ή από παραλλαγές αυτής. Κι έχει καταντήσει λίγο κλισέ, έτσι που διερωτήθηκα μήπως πρέπει ν' αρχίσω να σκέφτομαι αλλιώς. Γιατί δηλαδή να περιμένω τις 31 Δεκεμβρίου για να κάνω μία νέα αρχήστη ζωή μου; Είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιούμε την αλλαγή του χρόνου ως αφορμή για να ξεκινήσουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας. Έτσι, τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε γιατί στην πράξη είναι πάντα πιο δύσκολο. Ο καινούριος χρόνος σηματοδοτεί μία καινούρια ζωή. Έτσι μάθαμε μέχρι στιγμής. Και για όλους όσους είχαν μια καλή χρονιά, η 1η Ιανουαρίου σημαίνει "πάμε ξανά απ' την αρχή, γι' ακόμη ένα γύρο". Για μένα το 2015 ήταν μία από τις πιο περίεργες χρονιές. Ξεκίνησε πολύ άσχημα και συνέχισε έτσι γι' αρκετούς μήνες. Πολλές φορές παρακαλούσα να τελειώσει, για να τελειώσουν μαζί της ο πόνος, η απογοήτευση και τα δάκρυα. Αντί δηλαδή να σκεφτώ ότι πρέπει ν' αλλάξω τη ζωή μου και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα τώρα, περίμενα πότε θα τελειώσει η δήθεν γουρσουζιά του χρόνου, για να έλθει - ήλπιζα - ένας νέος, πιο καλότυχος χρόνος. Κι αν δεν γίνουν έτσι τα πράγματα; Αν συνεχίσει να έρχεται η μια γκαντεμιά πάνω στην άλλη; Θα πρέπει να περάσω ακόμη 12 μήνες και 365 μέρες, μέσα στη μιζέρια και τα παράπονα μέχρι να φύγει και το 2016;Ναι, έπρεπε να βρω ένα τρόπο ν' αφήσω πίσω μου τις άσχημες μέρες, όμως το να καθιερώσω και να περιμένω τον ερχομό του νέου χρόνου για να το πετύχω αυτό, ήταν απλά ένδειξη ότι βαριόμουν να πάρω τη ζωή στα χέρια μου σήμερα. Είχα μπει σε waiting mode... Και μία μέρα έκανα κλικ. Είναι ΟΚ να έχουμε την Πρωτοχρονιά ως την ημέρα αλλαγής, αναγέννησης και νέας αρχής. Δεν είναι όμως εντάξει να περιμένουμε να ‘ρθει αυτή η μέρα για να πάρουμε τα πάνω μας. Εξάλλου είναι απλά μία ακόμη μέρα. Η 31 Δεκεμβρίου γίνεται 1η Ιανουαρίου. Τίποτα άλλο μεγάλο δεν συμβαίνει. Είναι μία μέρα όπως όλες τις άλλες μέρες που πρέπει να ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Έτσι το "Νέος Χρόνος, Νέα Αρχή", έγινε για μένα "Νέα Μέρα, Νέα Αρχή". Χτες έκανα λάθος, πόνεσα, έμεινα άνεργη, χώρισα, πληγώθηκα... σήμερα όμως είναι μία καινούρια μέρα, μία καινούρια αρχή. Το χτες είναι κι αυτό παρελθόν όπως και το πέρσι. Το να περιμένω μήνες ολόκληρους για να διώξω την γκαντεμιά ή τον πόνο είναι απλά χάσιμο χρόνου, υγείας και ζωής. Σήμερα μπορώ ν' αλλάξω προς το καλύτερο, σήμερα να διορθώσω τα λάθη μου, σήμερα να νικήσω τον πόνο και να ψάξω για νέα δουλεία, ν’ αγκαλιάσω την αλλαγή ακόμη κι αν αυτή προέρχεται από ένα άσχημο γεγονός.  Όταν, λοιπόν, η ζωή προσπαθεί να μας ρίξει κάτω, πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε μέρα είναι μία ευκαιρία για να ξανασηκωθούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή.Τα καλύτερα ή τα χειρότερα ακόμη να έλθουν και όσο πιο δεχτικοί είμαστε στην αλλαγή (καλή ή κακή), τόσο πιο κοντά στην ευτυχία θα φθάνουμε. 

09:17 - 21 Δεκεμβριου 2015

Image

  Πας στο γυμναστήριο κουρασμένη. Η μέρα σου ήταν γενικώς δύσκολη. Και να ήταν μόνο αυτό; Άλλα κι άλλα σε περιμένουν στο σπίτι. Άγχος και πάλι άγχος. Ρίχνεσαι στη γυμναστική. Κάνεις το πρόγραμμά σου, σε μια περίπου ώρα φεύγεις. Είναι τυχαίο που τώρα αισθάνεσαι... ανάλαφρη; Είναι, άραγε, η ιδέα σου πως «ένα βάρος έχει φύγει από μέσα σου» και δεν νιώθεις πια όλο εκείνο το άγχος να σε πλακώνει; Η αλήθεια είναι πως έχεις απόλυτο δίκαιο. Η γυμναστική σ’ έσωσε για άλλη μια φορά από το στρες της μέρας. Κι’ αυτό γιατί, εκτός των άλλων καλών που προσφέρει στον οργανισμό, η άσκηση συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση της παραγωγής των ενδορφινών, δηλαδή, των… μαγικών εκείνων ορμονών που μας φτιάχνουν την κακή διάθεση και χαρίζουν την ευεργετική ευεξία! Γυμναστική εναντίον άγχους, λοιπόν, όμορφα, απλά και ευχάριστα. Δείτε πώς: Αποφασίστε ότι θα χαρίζετε από τώρα και στο εξής τουλάχιστον μισή ώρα τη μέρα στον εαυτό σας ειδικά για γυμναστική. Θα σας τονώνει και θα ηρεμεί σε σημείο που σιγά – σιγά θα σας γίνει μια καλή συνήθεια. Επιλέξτε το είδος της άσκησης που σας αρέσει και μην το αποκαλείτε γυμναστική, εάν αυτό σας κουράζει πριν αρχίσετε. Πείτε, ας πούμε, «πάω μια βόλτα στο πάρκο» ή «τι καλά, πάω για κολύμπι» ή «πάω να κάψω θερμίδες και μετά να χαλαρώσω…». Αν εκ των προτέρων ξέρετε ότι μόνη σας δεν θα τηρήσετε ούτε της μισής ώρας την ημερήσια «υπόσχεση», τότε «δεσμεύστε» τον εαυτό σας με το να εγγραφείτε σε γυμναστήριο. Βρείτε γυμναστήριο του οποίου το περιβάλλον να σας εμπνέει, αφού βεβαιωθείτε πως διαθέτει προσοντούχο προσωπικό που να είναι σε θέση να σας καθοδηγεί και να σας κινητοποιεί. Στο γυμναστήριο επιλέξτε τάξεις που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία και τις ανάγκες σας, ώστε να τις απολαμβάνετε, αντλώντας παράλληλα τα οφέλη της άσκησης. Κάντε μέτριας έντασης άσκηση, τουλάχιστον στην αρχή, γιατί η έντονη μπορεί, στο τέλος, να σας αγχώσει. Δώστε σημασία στις σωστές αναπνοές κατά την άσκηση αλλά και στις διατάσεις. Ρωτήστε ένα γυμναστή γι’ αυτές, ώστε να τις ακολουθείτε πάντα.                                                         Κι όλα αυτά δεν τα λέμε εμείς, αλλά ολάκερος ο κόσμος της επιστήμης, κατόπιν αναρίθμητων ερευνών, όπως αυτή που δημοσιεύτηκε σχετικά πρόσφατα στο Medicine & Science in Sports & Exercise και κατέδειξε πως 30 λεπτά μέτριας άσκησης, όπως το τζόκινγκ, καθιστούν τον άνθρωπο περισσότερο ανεκτικό στο στρες ώρες αργότερα. Καλή αρχή, λοιπόν, και καλή συνέχεια δίχως άγχος.   Φανή ΧατζηκώσταΠτυχιούχος ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης,  Group & Personal Trainer fanihadjicosta@hotmail.com 

12:29 - 17 Δεκεμβριου 2015

Image

  Η Ντόνα μόλις έχει τελειώσει με τον σχεδιασμό του cover story και φέρνει το θέμα τυπωμένο σε μένα να το δω για κάποιες λεζάντες που υπολείπονται. Νίκος και Ίτα Κόση μαζί.                                            Τετάρτη κοντά στο μεσημέρι και το Celebrity παίζει με τα λεπτά. Το θέμα πρέπει να φύγει για το τυπογραφείο πάραυτα. Η Ντόνα, χωρίς να το λέει χάριν διακριτικότητας, μου δίνει ελάχιστα χρονικά περιθώρια χάρισμα, από τα λίγα που κι εκείνη διαθέτει. «Στο φέρνω αμέσως», της λέω, φεύγει κι εγώ δεν βάζω τα γυαλιά για ν’ αρχίσω, ως συνήθως, την ανάγνωση, να τσεκάρω τίτλους  και λοιπά. Αντ’ αυτού, παίρνω ένα τσιγάρο και βγαίνω στον μπαλκόνι. Πόσο κρατάει ένα τσιγάρο; Τρία λεπτά, τέσσερα; Το τυπογραφείο μπορεί να περιμένει.                                                                                  Στο μπαλκόνι δυο – τρεις από τους συνήθεις ύποπτους της αμετανόητης συνομοταξίας των καπνιστών συναδέλφων του Ρεπόρτερ. Λένε, απ’ ό,τι παίρνει τ’ αυτί μου, για ένα από τα ρεπορτάζ του αθλητικού. «Καλό», λέει ο ένας, «ναι, αλλά θα μπορούσε να βγει κι αλλιώς», σπεύδει να προτείνει ο άλλος. Πάντοτε κάθε ρεπορτάζ θα μπορούσε να είχε βγει κι αλλιώς, οπωσδήποτε κανένα δεν είναι τέλειο και στα σίγουρα, από όλα όσα ένας δημοσιογράφος δημιουργεί στη ζωή του, κάποια τα ξεχωρίζει ή είναι εκ των πραγμάτων ξεχωριστά.                                    Ξεχωρίζω από τις τυπωμένες σελίδες της συνέντευξης του Νίκου και της Ίτας Κόση εκείνη που ο «μάστρος» χαμογελάει ακόμα πιο πλατιά απ’ ό,τι το συνηθίζει. Έχει μαζί του την κόρη του σ’ ένα ιδιαίτερα τρυφερό ενσταντανέ.                                                                        «Ο μάστρος;», διερωτάται η μικρή Μαριάννα από δίπλα, όταν πέφτει το μάτι της στην οθόνη μου καθώς γράφω το κομμάτι αυτό, που δεν πρέπει να ξεπερνά τις 250 λέξεις, αλλά ήδη είμαι στις 260 και συνεπώς θα πρέπει να περιοριστώ.                                                          Η μικρή Μαριάννα είναι στα 22. Ήμουν στα 21 όταν για πρώτη φορά στάθηκα απέναντι από τον «μάστρο». Είχε σηκωθεί από το γραφείο του για να υποδεχθεί και όχι για να δεχθεί μια πρωτόβγαλτη άρτι αφιχθείσα από την Αθήνα «μικρή» που ζητούσε την πρώτη της ευκαιρία για ν’ αποδείξει στον εαυτό της πρώτα και στον άνθρωπο που την υποδέχθηκε πως μπορεί να τα βγάλει πέρα σ’ αυτό το επάγγελμα. Θέση δημοσιογράφου στην εφημερίδα «Ο Αγών» υπήρχε. Ο «μάστρος» - ιδιοκτήτης, Νίκος Κόσης, χαμογέλασε πλατιά στη «μικρή» που ψαρωμένη έστεκε μπροστά του απαντώντας «ναι, πώς δεν μπορώ…», όταν τη ρώτησε αν μπορούσε να καλύπτει θέματα πολιτισμού.                                             Στην πραγματικότητα δεν ήξερα τι εννοούσε ακριβώς ούτε κι αν μπορούσα. Ήταν εκείνο, όμως, το χαμόγελο που έφερε το αυθόρμητο «μπορώ» κι εκείνο το ίδιο που με έκανε να μη θέλω να διαψεύσω τον άνθρωπο που με εμπιστεύτηκε και μου άνοιξε την πρώτη πόρτα στη ζωή μου. Από εργοδότες προτίμησης ή employers of choice δεν ξέραμε πριν από 25 χρόνια. Μάθαμε, όμως, πως ένα πλατύ αυθεντικό χαμόγελο του «μάστρου» είναι αρκετό για να κάνει το ανθρώπινο δυναμικό όσο μπορεί δυναμικότερο. Γι’ αυτό τον ευχαριστούμε!                                                                

09:26 - 16 Δεκεμβριου 2015

Image

Η εξωτερική εμφάνιση στις μέρες μας έχει καταντήσει να είναι ένα συνεχές άγχος, ειδικά για τη σύγχρονη γυναίκα. Καθημερινά, τα περιοδικά και οι οίκοι μόδας βομβαρδίζουν τη γυναίκα με συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς. Το ψηλόλιγνο σώμα, η τέλεια επιδερμίδα, τα λεία μαλλιά και τα τέλεια χαρακτηριστικά είναι αυτά που κάνουν μία γυναίκα να είναι γυναίκα. Λάθος! Καμία γυναίκα δεν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά μόνο για την εξωτερική της εμφάνιση και καμία γυναίκα δεν οφείλει σε κανένα να είναι τέλεια! Είναι βέβαια σημαντικό να φροντίζουμε τον εαυτό μας, όμως πρέπει να μάθουμε να το κάνουμε για μας κι όχι για να ικανοποιήσουμε το σύντροφό μας ή επειδή το επιβάλλει ο επαγγελματικός μας χώρος. Το να είναι κανείς περιποιημένος, καθαρός και να προσέχει τη σιλουέτα του είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το να παθαίνει εμμονές για το καθετί που αφορά το σώμα και την εμφάνισή του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ανορεξία στις μέρες μας σαρώνει το γυναικείο πληθυσμό. Το σκελετωμένο πρότυπο κοριτσιού έχει αρχίσει, όμως, να ξεπερνιέται και σ’ αυτό βγάζω το καπέλο στις τηλεπερσόνες Kardashians, που συνέβαλαν στο ν’ αλλάξουν τα πρότυπα αυτά. Πολλοί οίκοι μόδας έχουν σταματήσει να επιλέγουν ανοξερικά μοντέλα για να περπατήσουν τις πασαρέλες τους και να φορέσουν τα ρούχα τους. Εταιρείες εσωρούχων επιλέγουν γυναίκες όλων των σωματότυπων για να προσεγγίσουν τη μέση γυναίκα, που μπορεί να μην έχει τις τέλειες αναλογίες, όμως, είναι κόρη, μητέρα, σύζυγος, φίλη, εργαζόμενη κι όλα αυτά μαζί μ’ έναν καλό χαρακτήρα την κάνουν ένα υπέροχο πλάσμα. Σημαντικό ρόλο στη ζωή μιας γυναίκας και για το αν θα καταφέρει ν’ αγαπήσει τον εαυτό της, έχουν η οικογένειά και ο σύντροφός της. Οι γονείς της είναι οι πρώτοι που θα της πουν πόσο όμορφη είναι κι αν δεν το πουν αυτοί ίσως να μην το πιστέψει ποτέ. Γιατί κάθε παιδί θέλει να γίνεται αποδεκτό κι αγαπητό από τους γονείς του ακόμη κι αν έχει στραβή μύτη ή μεγάλα αυτιά. Οι γονείς του πρώτοι, θα το μάθουν ν’ αποδέχεται τον εαυτό του ως έχει. Όσο για τους ανέκαθεν συντρόφους, αρχίζουν να παίζουν το ρόλο τους από την εφηβεία της γυναίκας και μετέπειτα. Εκεί που ο έρωτας αρχίζει να παίρνει μορφή και να γίνεται σημαντικός στη ζωή της. Ένας άνδρας μπορεί να κάνει τη σύντροφό του ευτυχισμένη, δείχνοντας της πόσο όμορφη και ποθητή είναι γι’ αυτόν. Η γυναίκα που ο ίδιος έχει επιλέξει στο κάτω κάτω, έχει την ανάγκη να νιώθει ότι είναι μοναδική γι’ αυτόν κι αυτός οφείλει να της συμπεριφέρεται ως ένα πολύτιμο και εύθραυστο βάζο, που το έχει βάλει στο πιο ωραίο σημείο του σπιτιού του. Ίσως ακούγεται πλέον κλισέ η φράση, «η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας», όμως πόσοι από μας φροντίζουμε να καλλιεργούμε το μέσα μας σωστά και πόσοι από μας όντως πιστεύουμε στη φράση αυτή. Αν πραγματικά την πιστέψουμε, τότε θα σταματήσουμε ν’ αγχωνόμαστε για τα λίγα παραπανίσια κιλά, για τα σπυράκια ή τις ρυτίδες και θ’ αφήσουμε τον εαυτό μας ν’ ασχοληθεί λίγο περισσότερο με τα πιο ουσιαστικά πράγματα στη ζωή.Η ομορφιά, ας μην ξεχνάμε, είναι υποκειμενική και έχει διαφορετική μορφή στο μυαλό του καθενός. Κάτι που εσύ θεωρείς όμορφος ο άλλος μπορεί να θεωρεί άσχημο και το ανάποδο. Η πρώτη επαφή ή ματιά ναι μετράει, όμως για να κρατήσεις μία σχέση, μια δουλειά ή για να βρεις την πραγματική ευτυχία η ομορφιά δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο. Εξάλλου, αυτή με τα χρόνια χάνεται και μένει μόνο η προσφορά μας στους ανθρώπους και στην κοινωνία, οι εμπειρίες μας και η αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε καθημερινά…            

11:34 - 09 Δεκεμβριου 2015

Image

Για δεκαετίες τώρα, η συζήτηση συνεχίζεται - είναι καλό ή όχι για τα παιδιά να μεγαλώνουν με κατοικίδια ζώα; Δείτε 5 λόγους για τους οποίους το παιδί σας θα πρέπει να έχει ένα κατοικίδιο. 1. ΕυθύνηΤα παιδιά με κατοικίδια  αναπτύσσουν το αίσθημα της ευθύνης και της μέριμνας για τους άλλους νωρίς στη ζωή αφού τα κατοικίδια χρειάζονται φροντίδα και προσοχή όλη την ώρα. Μαθαίνοντας πώς να είναι υπεύθυνα για ένα άλλο πλάσμα θα τους ωθήσει να φροντίζουν καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό τους. 2. ΑυτοπεποίθησηΌταν τα παιδιά πετυχαίνουν στο μεγάλωμα του κατοικίδιου τους, αισθάνονται καλά για τον εαυτό τους. Με τη σειρά,αυτό αυξάνει την αυτοεκτίμηση και έχουν ένα αέρα σιγουριάς για τον εαυτό τους. 3. Λιγότερο επιρρεπή σε αλλεργίες και άσθμαΜελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με κατοικίδια ζώα είναι λιγότερο επιρρεπή να αναπτύξουν αλλεργίες και άσθμα. Όταν εκτεθούν στο τρίχωμα κατοικίδιων ζώων και σε άλλα αλλεργιογόνα από μικρά, έχουν την τάση να αναπτύσσουν ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα. 4. Άσκηση και παιχνίδιΤα κατοικίδια, κυρίως  τα σκυλιά, χρειάζονται άσκηση και παιχνίδι. Οι δραστηριότητες που τα παιδιά συμμετέχουν με τα κατοικίδια τους είναι συνήθως φυσικές. 5. ΗρεμίαΤα κατοικίδια τείνουν να επιφέρουν μια αίσθηση ηρεμίας στα παιδιά. Μερικά παιδιά είναι πιο χαλαρά περιτριγυρισμένα από κατοικίδια παρά από άλλους ανθρώπους. Όπως και οι ενήλικες, τα παιδιά στρέφονται προς τα κατοικίδια  τους όταν αισθάνονται θλιμμένα, θυμωμένα, ή αναστατωμένα. Μα πάνω απ’ όλα…Τα παιδιά σας θα ζήσουν τα παιδικά τους χρόνια με τους καλύτερους φίλους – τα ζώα!!! Ass Prof Dr med ΝίκοςΜακρίδης  MD,PhDΕιδικός ΠαιδίατροςΔιδάκτωρ πανεπιστημίου Βιέννης-ΑυστρίαςΕπίκουρος Καθηγητής Παιδιατρικής,Παιδιατρικήςαιματολογίας,Παιδιατρικής ογκολογίας St. George’sUniversityofLondonMedicalSchool, Πανεπιστήμιο Λευκωσίαςhttp://drmakrides.blogspot.com.cydrmakrides@cablenet.com.cy

12:00 - 08 Δεκεμβριου 2015

Image

  Η μανία μου με τα αρώματα είναι γνωστή. Μόλις αντιληφθώ κάτι καινούργιο κλείνομαι στο εργαστήρι, μυρίζω λίγους κόκκους καφέ να απομακρύνω οποιεσδήποτε οσφρήσεις διαπερνούν τα ρουθούνια μου και ξεκινάω την ιεροτελεστία. Το καινούργιο άρωμα της Nina Ricci με έκανε να αδημονώ για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είναι δημιούργημα του (αγαπημένου μου) αρωματοποιού, Francis Kurkdjian (γνωστός για το διαχρονικά ισχυρό Le Male by Jean Paul Gaultier) και δεύτερο γιατί από την ονομασία  του κατάλαβα ότι είναι ένα άρωμα που προκαλεί να απελευθερώσουμε τις φαντασιώσεις μας. Πώς το κατάφερε αυτό ο monsieur Francis; Παντρεύοντας νότες από ροζ πιπέρι, τριαντάφυλλο, λευκά άνθη, βενζόη από το Σιάμ, κέδρο της Βιρτζίνια, μόσχο και κεχριμπάρι, κλείνοντας τα σε ένα μπουκαλάκι που μιμείται μια μινιατούρα τσάντα χειρός από το αρχείο της Nina Ricci.

17:14 - 07 Δεκεμβριου 2015

Image

Ο Chef του εστιατορίου Ζυγός, Νικόλας Κωνσταντίνου, μοιράζεται μαζί μας την δική του συνταγή, για να φτιάξουμε σαλάτα με κόκκινο quinoa, πορτοκάλι, παντζάρι και αμύγδαλα, συνοδευόμενη με σάλτσα από γιαούρτι και φρέσκο δυόσμο, συνοδευμένη με σάλτσα από γιαούρτι και φρέσκο δυόσμο. Υλικά για την Σαλάτα 200γρ Άγρια Ρόκα100γρ Quinoa1 Πορτοκάλι Μεγάλο2 Μέτρια Παντζάρια50γρ Αμύγδαλα Ασπρισμένα Εκτέλεση Ψήστε το quinoa σε ζωμό λαχανικών για περίπου 10 λεπτά ή μέχρι να ανοίξει το σποράκι και να είναι μαλακό Αφήστε το να κρυώσει Καθαρίστε τα παντζάρια και βάλτε τα σε νερό να ψηθούν μέχρι να μαλακώσουν Αφήστε τα να κρυώσουν και κόψτε τα σε λεπτές φέτες Καθαρίστε το πορτοκάλι κόψτε το σε μοίρες Αναμείξτε όλα τα υλικά και πασπαλίστε με αλάτι και πιπέρι Υλικά για την Σάλτσα50μλ ΓιαούρτιΛίγο Νερό30γρ Δυόσμο Φρέσκο, ΨιλοκομμένοΑλάτι & Πιπέρι Εκτέλεση Σε λεκάνη ανακατέψτε το γιαούρτι με το νερό να ανοίξει μέχρι η πυκνότητα του να γίνει κατάλληλη για σάλτσα Προσθέστε αλάτι και πιπέρι και το ψιλοκομμένο δυόσμο Περιχύστε την σάλτσα πάνω από την σαλάτα  

14:46 - 07 Δεκεμβριου 2015

Image

  Η εποχή της υπερβολής έχει περάσει προ πολλού σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Από τη μια η οικονομική κρίση κι από την άλλη οι γρήγοροι ρυθμοί, ώθησαν στο να βρούμε το νόημα της ζωής στα μικρά, απλά και καθημερινά πράγματα και στο να στραφούμε βαθιά μέσα μας για να βρούμε την ευτυχία. Και η θεωρία αυτή αποτυπώνεται στις τέχνες, στη λογοτεχνία, στη μόδα και γενικά στο τρόπο ζωής μας. Έχουμε περάσει ανεπιστρεπτί από την εποχή του ματεριαλισμού, στην εποχή του μινιμαλισμού. Και η αλήθεια είναι ότι γουστάρω πολύ αυτή την αλλαγή! Ακόμη και οι εκατομμυριούχοι έχουν αρχίσει να μιλούν για την τάση αυτή και σίγουρα δεν αναφέρονται στην τέχνη του 1960. Έχουν κάνει τον μινιμαλισμό, τρόπο ζωής. Τον έχουν αγκαλιάσει, όσο και οι νεότερες γενιές. Βλέπεις πολλούς απ’ αυτούς να κυκλοφορούν με φθηνά αυτοκίνητα, να κάνουν πιο μαζεμένους γάμους και να απολαμβάνουν μία απλή, καθημερινή ζωή. Ο Keanu Reeves για παράδειγμα, ακόμη παίρνει το μετρό για να πάει στα γυρίσματα της δουλειάς του.Σκεφτείτε μόνο για λίγο τι ζητάτε εσείς οι ίδιοι από τη ζωή σας. Ένα μικρό διαμέρισμα ή σπίτι, με όσο το δυνατόν λιγότερα και αναγκαία πράγματα μέσα. Ένα βολικό και οικονομικό αυτοκίνητο, ένα άνετο ντύσιμο για όλες τις ώρες της ημέρας και γενικά όσα φθηνότερα και λιγότερα αντικείμενα στο χώρο σας, τόσο το καλύτερο. Πλέον, η υπερβολή δεν θεωρείται μόδα αλλά «καραγκιοζιλίκι». Ο μίνιμαλ τρόπος ζωής δεν έχει να κάνει μόνο με την αυταπάρνηση του ματεριαλισμού αλλά και με την υιοθέτηση μινιμαλιστικών κανόνων στον τρόπο ζωής. Ο στόχος είναι ένας: να ζήσεις όσο πιο απλά γίνεται και να είσαι χαρούμενος. Τα υλικά αγαθά δεν έχουν πια ουσιαστική υπόσταση και δεν φέρνουν την ίδια ευτυχία ή ικανοποίηση που δίνει η συντροφιά της οικογένειας, των φίλων και του κατοικίδιού μας. Απαλλάσσεις τον εαυτό σου από την ανάγκη «του θέλω περισσότερα» και από το άγχος του να γίνεις κοινωνικά αποδεκτός επειδή η τσάντα σου δεν είναι Luis Vitton. Απαλλάσσεσαι από το άγχος των χρημάτων γιατί καταλαβαίνεις ότι τα πιο πολλά πράγματα που αγοράζεις δεν τα χρειάζεσαι καν. Πλέον, δίνεις βάση στο να δημιουργήσεις πιο πολλές εμπειρίες ζωής και στο να κτίσεις πιο ουσιαστικές σχέσεις με τους ανθρώπους σου. Να είσαι ο εαυτός σου και να είσαι αληθινός. Είναι μία εντελώς καινούρια φιλοσοφία, που ακόμη και οι εκατομμυριούχοι ασπάζονται. Και ο λόγος ακριβώς που ο μίνιμαλ τρόπος ζωής έχει γίνει τάση στην εποχή μας, είναι επειδή αυτοί οι άνθρωποι – πλούσιοι και διάσημοι - ενώ μπορούν να έχουν περισσότερα, επιλέγουν να έχουν λιγότερα, δίνοντας το πράσινο φως στον κόσμο ν’ ακολουθήσει. Γιατί ξέρουν πια ότι ο άνθρωπος δεν κρίνεται από τα υπάρχοντά του, αλλά από την προσφορά του στην ανθρωπότητα, που το έχει ανάγκη σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή! Ακόμη και εταιρείες μεγάλης εμβέλειας χρησιμοποιούν το σλόγκαν "Less is more" σε διάφορες παραλλαγές του για να προωθήσουν τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους Τι είναι λοιπόν ο μινιμαλισμός;;; Σίγουρα δεν είναι στυλ. Είναι μία στάση συμπεριφοράς, είναι τρόπος ζωής, είναι μία ουσιαστική αντίδραση στην υπερβολή, στην υπερκατανάλωση, στην υποδούλωση του χρήματος. Μινιμαλισμος είναι το κυνήγι της ουσίας των πραγμάτων χωρίς περιττές σάλτσες.  Είναι η αντίσταση στις φανταχτερές εικόνες που παραπλανούν το μυαλό μας και η στροφή στην καλλιέργεια του εσωτερικού μας κόσμου.      

05:14 - 28 Νοεμβριου 2015

ΣΕΛΙΔΑ 2 ΑΠΟ 3