Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, κατά τη διάσκεψη Τύπου που θέλησε να απαντήσει στα ευρήματα της Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία», αναφέρθηκε σε «λαϊκά δικαστήρια» και τόνισε ότι η ενοχή οποιουδήποτε για όσα του καταλογίζονται κρίνεται μόνο από τα Δικαστήρια. Και σε αυτό έχει απόλυτο δίκαιο. Παρόμοιες τοποθετήσεις έχουν γίνει κατά διαστήματα και από άλλους θεσμικούς εκπροσώπους, οι οποίοι επίσης έχουν δίκαιο.
Το ζητούμενο, όμως, είναι οι ίδιοι οι θεσμοί να επιτρέπουν στη Δικαιοσύνη να αποφασίζει. Τα τελευταία χρόνια, μια σειρά από έρευνες και πορίσματα ανεξάρτητων ποινικών ανακριτών που κατέδειξαν πιθανές ποινικές ευθύνες κατέληξαν στα συρτάρια. Τα πορίσματα για τον θάνατο του εθνοφρουρού Θανάση Νικολάου, το πόρισμα για τον Μιχάλη Κατσουνωτό, το πόρισμα για την αυτοχειρία του 14χρονου Στυλιανού, το πόρισμα για το ορφανό θανατηφόρο του 2012, η έρευνα για καταγγελλόμενο βιασμό με φερόμενο ως δράστη πολιτικό πρόσωπο και πολλές άλλες υποθέσεις. Όλα υποδείκνυαν πιθανή διάπραξη σοβαρών αδικημάτων.
Καμία από αυτές όμως δεν οδηγήθηκε ενώπιον Δικαστηρίου, ώστε να αφεθεί η Δικαιοσύνη να αποφανθεί. Αντιθέτως, αποτράπηκε η δικαστική εξέταση, είτε με επίκληση του δημόσιου συμφέροντος, είτε λόγω ανεπαρκούς μαρτυρίας, είτε ακόμη και χωρίς αιτιολόγηση.
Ακόμα και επαρκής μαρτυρία να μην υπήρχε σε αυτές που έγινε επίκληση αυτού του λόγου, όταν οι συγκυρίες επαναλαμβάνονται τότε δημιουργούν σκιές, ενώ από την άλλη, ουκ ολίγες ήταν οι υποθέσεις που οδηγήθηκαν στο Δικαστήριο (σ.σ απλών θνητών και όχι μόνο) και κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Παράλληλα, ακόμη παραμένει μυστήριο ποιο είναι αυτό το δημόσιο συμφέρον που προστατεύει κατ΄ επανάληψη και δίνει ασυλία στα ίδια πρόσωπα που εμπλέκονται σε πιθανή διάπραξη ποινικών αδικημάτων, με τους θεσμούς να μπλοκάρουν ακόμη και τις ιδιωτικές διαδικασίες.
Επομένως, όταν όλοι σήμερα μιλούν για «λαϊκά δικαστήρια», θα πρέπει με την ίδια ένταση να υπερασπίζονται και την ανάγκη να οδηγούνται οι υποθέσεις ενώπιον των Δικαστηρίων, ώστε η Δικαιοσύνη να μπορεί να αποφανθεί ανεξάρτητα και θεσμικά.
Διαφορετικά, δεν μπορούν να εκπλήσσονται όταν η κοινωνία καταλήγει να διαμορφώνει τα δικά της συμπεράσματα.
Τα «λαϊκά δικαστήρια» δεν αποφεύγονται με εκκλήσεις προς τους πολίτες, αλλά όταν οι καθ΄ύλη αρμόδιοι διασφαλίζουν ότι κάθε σοβαρή υπόθεση εξετάζεται και κρίνεται από τα αρμόδια Δικαστήρια. Με αντικειμενικό και πάνω από όλα, με ισόνομο τρόπο.
Όταν υποθέσεις με σοβαρά ευρήματα και πορίσματα δεν φτάνουν ποτέ ενώπιον της Δικαιοσύνης αλλά καταλήγουν στα συρτάρια, αναπόφευκτα τα «λαϊκά δικαστήρια» έρχονται να καλύψουν το κενό, με μη θεσμικό τρόπο. Και για αυτό ευθύνη δεν έχουν μόνο οι πολίτες αλλά και όσοι εμποδίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την απονομή της Δικαιοσύνης ή ακόμη και όσους την εργαλειοποιούν προς εξυπηρέτηση... όχι της Δικαιοσύνης.
*Πύθωνας
