Ως ένα άτομο που πολλές φορές με έχουν αποκαλέσει «συντηρητικό», πάντοτε προσπαθώ να κατανοήσω τον τρόπο σκέψης των «προοδευτικών ανθρώπων». Πλέον θεωρώ πως κατάφερα να απομονώσω κάποιες συνισταμένες που δημιουργούν έναν «προοδευτικό άνθρωπο».
Καταρχάς, τούς χαρακτηρίζει η εγωπάθεια. Πιστεύουν πως οι ιδέες τους είναι σαφώς ανώτερες και πως ο τρόπος ζωής που προωθούν είναι ιδεατός. Όσο για τους «αντιπάλους» τους, δεν αξίζει, λένε, να ασχοληθούν μαζί τους αφού ζούμε στον «Μεσαίωνα» και ό,τι πολιτική ιδέα ή επιχείρημα προβάλλουμε το αντιμετωπίζουν με χλευασμό και απύθμενη σιγουριά. Θα πετάξουν κουραστικές ατάκες του τύπου θα «κάνουν την Κύπρο Τεχεράνη» και θα συνεχίσουν φασιστικά να επιβάλλουν τις απόψεις τους. Θα μάχονται, λένε, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ την ίδια ώρα θα φιμώνουν το καθετί διαφορετικό, για να δοξάσουν τον πολιτικό τους καθωσπρεπισμό. Θα μιλούν για ισότητα κι ενδυνάμωση της διαφορετικότητας, όμως την ίδια ώρα θα τρέχουν να φέρουν το κρεβάτι του Προκρούστη για κάθε διαφορετική φωνή λογικής. Κάπως έτσι λειτουργεί η «προοδευτικότητα» στην πολιτική, αγαπητοί.
Σημαντικός είναι τόσο ο τρόπος σκέψης τους όσο και η στρατηγική των «προοδευτικών ανθρώπων». Έχουν πάθος με το λατινογενές “reductio ad absurdum”, ήτοι στα ελληνικά «εις άτοπον απαγωγή». Δηλαδή, αρέσκονται να επιδιώκουν, να περιγελούν και να καταρρίπτουν (νομίζουν) τα επιχειρήματα και τις θέσεις των «αντιπάλων» τους, απλώς με το να προτάσσουν άσχετες αντιθέσεις και ασυνέπειες των ιδεών των αντιπάλων τους, σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να επικρατήσουν ιδεολογικά. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πως αν κανείς αναλύσει εις βάθος πολλές από τις «αντιθέσεις» που εντοπίζουν οι «προοδευτικοί», θα καταλάβει πως επί το πλείστο πρόκειται για δικές τους υπερβολές που συνήθως δεν αληθεύουν.
Περαιτέρω, θεωρώ πως οι «προοδευτικοί» χαρακτηρίζονται και από μιαν άκρατη υποκρισία. Βλέπετε, είναι τόσος πολύς ο καθωσπρεπισμός τους, που κάποτε καταπιέζονται και οι ίδιοι από το προσωπείο της υποκρισίας που φορούν. Τούς αρέσει να προβάλλονται ως οι «καλοί» που είναι με το μέρος των αδύνατων και των περιθωριοποιημένων. Εντούτοις, κάνοντας λάβαρό τους, τις «ελευθερίες» έχουν καταφέρει να φτιάξουν μιαν κοινωνία άρριζη, όπου δεσποτικά επιβάλλονται για να προωθήσουν την απαίσια “woke” ατζέντα τους. Δυστυχώς, πολλές φορές ξεχνούν πως κάθε «ελευθερία», έχει κι ένα «καθήκον». Βλέπετε, αυτοί αρέσκονται να αφήνουν στη λήθη τα «καθήκοντα». Τούς είναι κάπως απαρχαιωμένα.
Και περνούν τα χρόνια. Και η καταπίεση των πολλών «όχι» και «μη» συνεχίζεται. Και στο όνομα των «ελευθεριών» καθημερινά η «ελευθερία» χάνεται ελεώ του ξύλινου πολιτικού λόγου. Πρόκειται για μια μέγγενη που τόσο άπονα σφίγγει σαν ανηλεής κλοιός γύρω από κάθε προμαχώνα παραδοσιακής ιδεολογικής φωνής.
Μια μέρα ωστόσο ξυπνάς. Κοιτάς γύρω σου και καταλαβαίνεις πως ο λόγος σου πλέον δεν ακούγεται. Πως οι απόψεις σου πλέον δεν μετρούν. Πως οι πολιτικές σου θέσεις πλέον δεν γίνονται αποδεκτές ως «πολιτικά ορθές». Αυτός ο όρος: «πολιτικά ορθές», μοιάζει με ένα σύγχρονο μαστίγιο του κάθε καθεστώτος που αφαιρεί τον λόγο από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Φαίνεται πως είναι μια πονηρή και καινούργια επινόηση για να σιγήσουν οι πραγματικά διαφορετικές φωνές αντίστασης. Και φαίνεται πως, δυστυχώς, πετυχαίνει.
Πέτρος Παπαδόπουλος
Δικηγόρος
