Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση από πολιτικά κόμματα, οργανωμένα σύνολα αλλά και ευρύτερα από την κοινωνία να διεκδικούν τη λύση σχεδόν κάθε προβλήματος μέσα από την παροχή επιδομάτων ή οικονομικών ενισχύσεων. Πρόκειται για μια προσέγγιση που συχνά αποκτά έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, καθώς η εξαγγελία νέων παροχών αποτελεί εύκολα μια δημοφιλή επιλογή.
Οφείλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δεν είμαι αντίθετος με τα επιδόματα εκεί όπου πραγματικά χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η Πολιτεία δεν έχει άλλη επιλογή από το να στηρίξει άμεσα νοικοκυριά, ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, χαμηλοσυνταξιούχους ή πολίτες που πλήττονται από έκτακτες οικονομικές συνθήκες. Η κοινωνική αλληλεγγύη αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση κάθε σύγχρονου κράτους και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ανάγκη προστασίας όσων έχουν πραγματικά ανάγκη.
Εκεί όπου διαφωνώ είναι όταν η επιδοματική πολιτική μετατρέπεται από εργαλείο έκτακτης στήριξης σε μόνιμη αναπτυξιακή στρατηγική. Όταν η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στο ποιος θα δώσει περισσότερα επιδόματα και όχι στο πώς θα δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας, καλύτεροι μισθοί, νέες επενδύσεις και πραγματικές προοπτικές για τη νέα γενιά.
Η νέα γενιά της Κύπρου δεν ζητά να ζει από επιδόματα. Ζητά να μπορεί να εργαστεί, να εξελιχθεί, να αποκτήσει δικό της σπίτι, να δημιουργήσει οικογένεια και να σχεδιάσει το μέλλον της με αισιοδοξία. Οι νέοι μας δεν ζητούν εξάρτηση από το κράτος. Ζητούν ένα κράτος που να δημιουργεί τις συνθήκες για να πετύχουν μόνοι τους.
Δυστυχώς, σήμερα πολλοί νέοι αισθάνονται ότι παρά τις σπουδές, τις δεξιότητες και τις προσπάθειές τους, οι προοπτικές που έχουν μπροστά τους είναι περιορισμένες. Το κόστος στέγασης αυξάνεται, η αγορά εργασίας παραμένει ανταγωνιστική και η αβεβαιότητα για το μέλλον ενισχύεται. Πολλοί νέοι αναγκάζονται να καθυστερήσουν σημαντικές αποφάσεις ζωής ή ακόμη και να αναζητήσουν ευκαιρίες στο εξωτερικό.
Η απάντηση σε αυτά τα προβλήματα δεν μπορεί να είναι ένα νέο επίδομα κάθε λίγους μήνες. Τα επιδόματα μπορούν να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση, όμως δεν αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων. Δεν αυξάνουν την παραγωγικότητα της οικονομίας, δεν δημιουργούν ποιοτικές θέσεις εργασίας και δεν επιλύουν το στεγαστικό ζήτημα.
Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μια πολιτική δημιουργίας ευκαιριών. Χρειαζόμαστε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, θα προσελκύει επενδύσεις, θα στηρίζει την καινοτομία και θα δημιουργεί νέες προοπτικές για τους νέους ανθρώπους. Η Κύπρος διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα. Η γεωγραφική της θέση, η συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το υψηλό μορφωτικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού και η σταθερότητα που προσφέρει μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το ζήτημα της στέγασης. Δεν αρκεί να επιδοτούμε τη ζήτηση. Οφείλουμε να αυξήσουμε την προσφορά προσιτών κατοικιών, να αξιοποιήσουμε ανενεργά ακίνητα και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε τα νέα ζευγάρια να μπορούν να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι χωρίς να επιβαρύνονται με δυσβάσταχτα κόστη.
Παράλληλα, πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο στην εκπαίδευση, στις νέες τεχνολογίες και στη σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά εργασίας. Η χώρα μας μπορεί να εξελιχθεί σε περιφερειακό κέντρο τεχνολογίας, καινοτομίας και παροχής υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας. Αυτό είναι που θα δημιουργήσει καλύτερες αμοιβές, περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη προοπτική για τους νέους μας.
Η πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να κρατά τους πολίτες εξαρτημένους από κρατικές παροχές. Είναι να τους δίνει τα μέσα για να σταθούν στα δικά τους πόδια. Είναι να δημιουργεί συνθήκες προόδου, κοινωνικής κινητικότητας και προσωπικής εξέλιξης.
Η Κύπρος χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τη νέα γενιά. Ένα συμβόλαιο που θα βασίζεται στις ευκαιρίες και όχι στην εξάρτηση. Στην ανάπτυξη και όχι στη διαχείριση της στασιμότητας. Στη δημιουργία πλούτου και όχι απλώς στην αναδιανομή του.
Γιατί η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια, δεν ζητά ελεημοσύνη, δεν ζητά να ζει από επιδόματα. Ζητά ευκαιρίες και είναι υποχρέωση όλων μας να τις δημιουργήσουμε.
Του Πόλυ Κουρουσίδη,
Προέδρου Συνδέσμου Επιστημόνων Εκτιμητών Ακινήτων Κύπρου
