Και τώρα προεδρικές… Σε αυτές τις τρεις λέξεις θα μπορούσε κάλλιστα να αποτυπωθεί το τι ακριβώς ξημέρωσε για την πολιτική ζωή της χώρας η επόμενη ημέρα της ανάδειξης Προέδρου της Βουλής, με την Αννίτα Δημητρίου να επανεκλέγεται πανηγυρικά και να προσθέτει στο παλμάρε της άλλη μια αναμφιβόλως μεγάλη επιτυχία στην μέχρι σήμερα δεκαετή παρουσία της στον στίβο της πολιτικής.
Η αξία της χθεσινής επιτυχίας της προέδρου του ΔΗΣΥ γίνεται εκ των πραγμάτων ακόμη μεγαλύτερη, αν αναλογιστεί κανείς πως το σκηνικό που τις προηγούμενες ημέρες διαμορφώθηκε, με πιθανή συμμαχία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ και με δεδομένη την άρνηση του ΕΛΑΜ και του ΑΛΜΑ να την στηρίξουν, έφερνε την Αννίτα Δημητρίου να διεκδικεί την Προεδρία της Βουλής με τον τίτλο μάλλον του αουτσάιντερ παρά του φαβορί.
Παρ’ όλα αυτά, αξιοποιώντας στο έπακρο το γεγονός ότι οι συζητήσεις του ΑΚΕΛ με το ΔΗΚΟ αποδείχθηκαν τελικά για τους τύπους, αλλά και πολύ περισσότερο βγάζοντας ουσιαστικά νοκ-άουτ τον Νικόλα Παπαδόπουλο διά της κίνησης ματ να εξασφαλίσει και να κλειδώσει για την ίδια την στήριξη της Άμεσης Δημοκρατίας, η πρόεδρος του ΔΗΣΥ κατάφερε τελικά μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να καταγράψει άλλη μια τεράστια εκλογική νίκη.
Μια νίκη, διά της οποίας όχι απλώς διατήρησε τα κεκτημένα, αλλά και διά της οποίας, ως μια ακόμη μορφή επιβεβαίωσης της εδραίωσής της ως μια ισχυρή παίχτρια στην πολιτική σκακιέρα της χώρας, έστειλε σαφή μηνύματα με προφανείς αποδέκτες, τόσο εντός όσο και εκτός του κόμματός της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Ξανά στην Προεδρία της Βουλής με τις ψήφους ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και Άμεσης Δημοκρατίας η Αννίτα Δημητρίου-Αποχή από ΕΛΑΜ
Η Αννίτα Δημητρίου εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής με τις ψήφους, πέραν αυτών του ΔΗΣΥ, των βουλευτών της Άμεσης Δημοκρατίας, καθώς και του ΔΗΚΟ κατά την δεύτερη ψηφοφορία.
Η εξέλιξη της όλης διαδικασίας, κατέληξε εν τέλει να έχει ως αποτέλεσμα την επικράτηση του λεγόμενου στρατοπέδου της κεντροδεξιάς για το οποίο προεκλογικά γινόταν μεγάλη συζήτηση, αφού με εμβόλιμη «σκηνή» την απροσδόκητη από αρκετούς στήριξη της προέδρου του ΔΗΣΥ από την Άμεση Δημοκρατία, ουσιαστικά αποτέλεσε επιβεβαίωση του σεναρίου που ήθελε ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ να συνεργάζονται για την εκλογή Προέδρου της Βουλής. Είτε με την Αννίτα Δημητρίου είτε με τον Νικόλα Παπαδόπουλο.
Για να έρθει φυσικά αυτή η κατάληξη χρειάστηκε να μεσολαβήσουν πολλά, με το ΔΗΚΟ το προηγούμενο διάστημα να βολιδοσκοπεί το ΑΚΕΛ για πιθανή στήριξη Νικόλα Παπαδόπουλου και να εξαντλεί στη συνέχεια κάθε περιθώριο για εκλογή του δικού του προέδρου μέσα από μια ενδεχόμενη συμμαχία με το ΕΛΑΜ και με την Άμεση Δημοκρατία.
Στον αστερισμό των προεδρικών εκλογών
Όλα αυτά σήμερα αποτελούν πια ιστορία, με την πολιτική ζωή του τόπου να κινείται ήδη πλέον στον αστερισμό της επόμενης μεγάλης εκλογικής αναμέτρησης, που δεν είναι άλλη από τις προεδρικές του 2028.
Υπό το πρίσμα των νέων δεδομένων που όχι μόνο η χθεσινή διαδικασία, αλλά και γενικότερα οι βουλευτικές εκλογές δημιούργησαν, στα λιγότερα από δύο χρόνια που απομένουν μέχρι τις προεδρικές το κομματικό οικοσύστημα της χώρας καλείται να λειτουργήσει μέσα σε εξόχως ιδιάζουσες συνθήκες, με τις όποιες συμμαχίες έγιναν εν τέλει για την Προεδρία της Βουλή να έχουν πιθανόν τεράστια, αλλά και ίσως καθόλου σημασία.
Μιλώντας για τον χώρο της κεντροδεξιάς, η έστω και από σπόντα χθεσινή σύμπραξη ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, είναι μεν μια εξέλιξη την οποία θα μπορούσε κανείς να αντικρίσει υπό την οπτική ενός μακροπρόθεσμου ορίζοντα, η αλήθεια ωστόσο είναι πως με φόντο το 2028, η προοπτική συνεργασίας των δύο κομμάτων τουλάχιστον από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών φαντάζει με τα σημερινά δεδομένα περίπου αδύνατη.
Με το ΔΗΚΟ πολύ δύσκολα να αποκολλάται από τον Νίκο Χριστοδουλίδη στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τις προεδρικές, το κόμμα του Νικόλα Παπαδόπουλου είναι για τους πλείστους κάτι περισσότερο από βέβαιο πως θα στηρίξει την προσπάθεια του Προέδρου της Δημοκρατίας να επανεκλεγεί, ενώ από την άλλη σε ό,τι αφορά στον ΔΗΣΥ, ούτε καν ως αστείο δεν μπορεί να τίθεται θέμα παροχής μιας ανάλογης στήριξης προς το πρόσωπο του κ. Χριστοδουλίδη.
Αντιθέτως, πέραν των όσων άλλων γνωστών λόγων, τόσο το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών όσο και η χθεσινή επανεκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην Προεδρία της Βουλής, ήρθαν να προστεθούν ως ενισχυτικοί κρίκοι στην αλυσίδα της επιχειρηματολογίας που θέλει την διεκδίκηση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον ΔΗΣΥ το 2028 με κομματικό υποψήφιο να είναι μονόδρομος.
Εν προκειμένω συναφώς, το θέμα για την Πινδάρου δεν έγκειται στο αν θα τρέξει ή όχι στις προεδρικές με κομματικό υποψήφιο, αφού κάτι τέτοιο μοιάζει περίπου δεδομένο, αλλά στο κατά πόσο θα μπορούσε πλέον αυτός ο υποψήφιος να είναι οποιοσδήποτε άλλος εκτός από την Αννίτα Δημητρίου.
Μολονότι δηλαδή το Καταστατικό του κόμματος δίνει σε οποιοδήποτε μέλος ή στέλεχος της παράταξης την δυνατότητα να διεκδικήσει το χρίσμα μέσω της σχετικής εσωκομματικής διαδικασίας, το ερώτημα που αναφύεται είναι κατά πόσο θα επιχειρούσε πια κανείς και με ποιες πιθανότητες επιτυχίας, να αναμετρηθεί και πολύ περισσότερο να κερδίσει την Αννίτα Δημητρίου σε μια τέτοια εσωκομματική εκλογική μάχη.
Ό,τι και να συμβεί στον ΔΗΣΥ, το σίγουρο είναι πως το σενάριο Συναγερμός και ΔΗΚΟ να βρεθούν εξ’ αρχής στην… ίδια πλευρά της ιστορίας το 2028 μοιάζει εκ των πραγμάτων επί του παρόντος σαν επιστημονικής φαντασίας, με τις όποιες προοπτικές συμπόρευσης των δύο κομμάτων να περιορίζονται - και αυτό υπό προϋποθέσεις - στον δεύτερο γύρο.
Αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να συμβεί αν για παράδειγμα στην δεύτερη Κυριακή των προεδρικών εκλογών περνούσε ο Συναγερμικός υποψήφιος, με τον Νίκο Χριστοδουλίδη να μένει εκτός, το ΔΗΚΟ να στηρίζει τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ και την Αννίτα Δημητρίου, ανηφορίζοντας για τον λόφο του Προεδρικού, να «μεταβιβάζει» την Προεδρία της Βουλής στο ΔΗΚΟ.
Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, στον χώρο της κεντροδεξιάς ή και της ευρύτερης δεξιάς αν θα ήθελε κανείς να προσθέσει και το ΕΛΑΜ που πλέον αποτελεί μια ουδόλως αμελητέα ποσότητα και δύναται με τις αποφάσεις του να καθορίζει τις εξελίξεις, η εξίσωση των προεδρικών εκλογών προδιαγράφεται ως μια εξόχως πολυσύνθετη και δύσκολη πράξη, η οποία δεν αποκλείεται να καταστεί ακόμη πιο σύνθετη στην περίπτωση κατά την εμφανιστούν υποψήφιοι «αντάρτες» που θα καθιστούν τα πράγματα ακόμη πιο πολύπλοκα.
Μέχρι τότε, και με όλα αυτά να βρίσκονται πάντα στην σφαίρα της θεωρίας και της σεναριολογίας, ερώτημα που στο πολύ πιο εγγύς μέλλον περιμένει απάντηση αποτελεί το πώς η Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη θα διαχειριστεί την νέα τάξη πραγμάτων στην Βουλή, όπου μοναδικό κόμμα το οποίο τουλάχιστον ως πυλώνας του κυβερνητικού σχήματος την στηρίζει, απέμεινε το ΔΗΚΟ.
Ο ΔΗΣΥ υπήρξε μέχρι και σήμερα, όπως και το ίδιο το Προεδρικό πολλάκις αναγνώρισε, στιβαρό αποκούμπι εκεί και όπου χρειάστηκε για την Κυβέρνηση, με την στάση αυτή του κόμματος, ως υπεύθυνη αντιπολίτευση, να διαμηνύεται από την Πινδάρου πως θα συνεχιστεί.
Ωστόσο, η σταδιακή είσοδος στον προεκλογικό αγώνα ενόψει του 2028 αναπόφευκτα κάποια στιγμή, όπως φυσιολογικά εκτιμάται, θα οδηγήσει τον ΔΗΣΥ σε σκλήρυνση της στάσης του έναντι της Κυβέρνησης. Με το πώς μια τέτοια σκλήρυνση θα αποτυπωθεί και στην Βουλή, να είναι με την σειρά του ένα επίσης καίριο ερώτημα το οποίο στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον αναμένεται να απαντηθεί.
Το σίγουρο είναι πως με έναν ΔΗΣΥ που κατάφερε να διατηρήσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο και εν πολλοίς να βγει κερδισμένος μέσα από τις βουλευτικές εκλογές, με ένα ΔΗΚΟ που διατήρησε εν τέλει τον ρυθμιστικό του ρόλο, με ένα ΕΛΑΜ προφανώς ενδυναμωμένο και με ένα Νίκο Χριστοδουλίδη που σε καμία περίπτωση δεν αποκρύβει την επιθυμία του για δεύτερη θητεία στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ο χώρος της ευρύτερης δεξιάς ξεκινά το ταξίδι του προς τις προεδικές εκλογές με τις συνιστώσες του να κινούνται μεν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά με την πιθανότητα την ίδια ώρα - τουλάχιστον κάποιες από αυτές - κάπου να συναντηθούν στην διαδρομή, να μην μπορεί να αποκλειστεί
Ο άξονας του ΑΚΕΛ με το ΑΛΜΑ
Στην αντιπέρα όχθη, η συνεργασία που υπήρξε για την Προεδρία της Βουλής, με την στήριξη του ΑΛΜΑ στην υποψηφιότητα του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανου Στεφάνου, φάνηκε από τις αμέσως επόμενες ώρες της χθεσινής διαδικασίας στην Ολομέλεια, να βάζει παρακαταθήκη για συνέχιση και πιθανόν κορύφωσή της στο μέλλον.
Τα δύο κόμματα, σχεδόν ταυτόχρονα, εξαπέλυσαν σφοδρά πυρά στα κόμματα εκείνα που- σύμφωνα με ΑΚΕΛ και ΑΛΜΑ – συνέβαλαν στην εκλογή της Αννίτας Δημητρίου, στήνοντας συναφώς στον τοίχο ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ, αλλά και την Άμεση Δημοκρατία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Μετεκλογικοί σεισμοί πολλών ρίχτερ με σφοδρή σύγκρουση ΑΚΕΛ, ΑΛΜΑ από την μια και ΔΗΚΟ από την άλλη-Καβγάς με φόντο την Αννίτα
Ανεξαρτήτως τούτου, στο νέο πολιτικό περιβάλλον που δημιούργησαν, τόσο οι βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαΐου όσο και οι συσχετισμοί δυνάμεων για την εκλογή Προέδρου της Βουλής, ήρθαν εν πολλοίς να επιβεβαιώσουν την προ πολλού στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναβλύζουσα αίσθηση πως ΑΚΕΛ και ΑΛΜΑ αποτελούν ενόψει του 2028 δύο καθ’ όλα δυνητικούς συμμάχους.
Το ζήτημα σε αυτό τον διαφαινόμενο συμμαχικό άξονα, έπειτα από το ομολογούμενος για τον ίδιο και το κόμμα του όχι και τόσο προσδοκώμενο αποτέλεσμα στις προ ημερών βουλευτικές, έγκειται στο κατά πόσο το άλογο με το οποίο τα δύο κόμματα θα τρέξουν ίσως από κοινού στην κούρσα των προεδρικών εκλογών, θα μπορούσε να είναι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης.
Ένα πρόσωπο δηλαδή, η δυναμική του οποίου φάνηκε μέσα από την κάλπη να εξασθενεί και που η απήχησή του ανάμεσα στο εκλογικό σώμα δείχνει να ακολουθεί μάλλον φθίνουσα, παρά ανοδική πορεία.
