Με τις βουλευτικές εκλογές να καλπάζουν και να μας προσεγγίζουν, διακρίνει κανείς έναν άκρατο λαϊκισμό σε πολλές πολιτικές ομάδες, οι οποίες με ξεκάθαρα ψηφοθηρικά κίνητρα υπόσχονται στον λαό για άλλη μια φορά αύξηση επιδομάτων και λοιπών ωφελημάτων. Προβάλλουν εαυτούς ως φωστήρες κι ευεργέτες του λαού που τάχατες θα φέρουν την πολυπόθητη πρόοδο κι ευημερία στο νησί. Εντούτοις, το μόνον που θα καταφέρουν να φέρουν (εάν εκλεγούν!) είναι τον κλαυθμό, τον οδυρμό και την τελειωτική κατάντια της οικονομίας και της ευρύτερης κοινωνίας.
Βεβαίως, είναι γνώστες στο πώς καταστρέφεται μια οικονομία και συνεπώς στο πώς διαλύεται μια κοινωνία, αφού πολλάκις έχουν γονατίσει τον κόσμο με τα πολιτικά τους τερτίπια και τις κάκιστες πολιτικές τους. Τώρα όμως, το άκρο του λαϊκισμού της Αριστεράς έχει πλαισιωθεί και από άλλους λοιπούς κομπάρσους που επιθυμούν ρόλο ρυθμιστή, χωρίς να μπορούν να ρυθμίσουν τις ίδιες τους τις ζωές. Καημένε λαέ, πόσα ακόμη θα δεις και θα υπομείνεις σ’ αυτόν τον πολιτικό κερχανέ;
Τέρμα, λένε, στη φτώχια και στην πείνα! Εννοείτε, εκείνη τη φτώχια που επιφέρατε στον λαό με την κακοδιαχείριση της οικονομίας της χώρας, φέρνοντας αναγκαστικά την Τρόικα; Τέρμα, λένε, στο «καπιταλιστικό σύστημα»! Εννοείτε, το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζείτε, βιοπορίζεστε και εξελίσσεστε; Τέρμα, λένε, στα πενιχρά επιδόματα που εξευτελίζουν τον λαό. Εννοείτε, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που αν θυμάμαι σωστά, εγκαθιδρύθηκε επί κυβερνήσεως του Συναγερμού και έχει προσφέρει αποτελεσματική ασπίδα προστασίας σε χιλιάδες συμπολίτες μας οι οποίοι πραγματικά είχαν ανάγκη στήριξης; Είναι βλέπετε φανερό, πως η Αριστερά βαυκαλίζετε κάθε φορά που έχουμε εκλογές πως τάχατες κόφτετε για τις ευάλωτες ομάδες, εντούτοις, ιστορικά είναι η ταπεινή Δεξιά που στέκει πραγματικά δίπλα στον λαό ως αποκούμπι για τις δύσκολες εποχές.
Κύριοι, κοινωνική πολιτική δεν είναι τα συνεχή, ασταμάτητα κι ασυγκράτητα επιδόματα, δίχως κανένα σωστό πλαίσιο αξιολόγησης και με γνώμονα μόνον την ανύψωση κάποιων πολιτικάντηδων στα μάτια του απεγνωσμένου λαού. Εξάλλου, θέλουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία αιώνιο νηπιαγωγείο, όπου η πολιτεία θα αναγκάζετε να κρατά τους πολίτες από το χέρι για να συνεχίσουν να μπουσουλούν; Δεν θέλουμε, κύριοι, οι άνθρωποι να μπουσουλούν και να σέρνονται. Τους θέλουμε να στέκονται στα πόδια τους, αυτόνομοι κι ανεξάρτητοι. Με τη λεβεντιά που πρέπει σ’ έναν λεύτερο κι αυτάρκη άνθρωπο.
Ιδιαίτερο πρόβλημα είναι οι επαγγελματίες επιδοματίες. Ήτοι, αυτοί που σκόπιμα δεν εργάζονται και σκόπιμα καρτερούν να τους συντηρεί το κράτος και συνεπώς οι νομοταγείς φορολογούμενοι πολίτες. Κύριοι, κορόιδα δεν είμαστε! Όσοι δεν έχουν όρεξη να δουλέψουν, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Η κοινωνία δεν είναι παιδική χαρά και η περίοδος χάριτος έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πρέπει να καθιερωθεί μια κουλτούρα πως η σκληρή δουλειά ανταμείβεται και πως η τεμπελιά τιμωρείτε. Μόνον έτσι θα ρυθμίσουμε αποτελεσματικά την επιδοματική πολιτική του κράτους. Αιώνιοι επιδοματίες άνευ λόγου και αιτίας, δεν γίνεται!
Άρα, θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο σκοπός των κοινωνικών επιδομάτων; Αφενός για να προστατεύουν άτομα που πραγματικά έχουν ανάγκη, όπως άτομα με αναπηρίες ή άτομα που για σοβαρούς λόγους υγείας δεν μπορούν να εργαστούν. Αφετέρου, επιτελούν έναν προσωρινό ρόλο: να βοηθήσουν άτομα που προσωρινά είναι άνεργοι με σκοπό να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο δεύτερο σημείο – εδώ είναι όλο το νόημα της κοινωνικής πολιτικής: να «σταθούν και πάλι στα πόδια τους»! Αυτή είναι η ορθή φιλοσοφία της κοινωνικής πολιτικής: το κράτος αρωγός στο να πορευτούν αυτόνομα οι πολίτες. Όχι στο να τους νταντεύει και να τους κακομαθαίνει επ’ άπειρο. Όχι στο να τους μετατρέψει σε οκνηρούς κύνες. Όχι στο να τους καταντήσει αιώνιους ζητιάνους επιδομάτων, άνευ παραγωγικού πνεύματος και χωρίς καμία ώθηση στο να προσφέρουν στην κοινωνία ως ενεργοί και περήφανοι άνθρωποι.
Πέτρος Παπαδόπουλος, Δικηγόρος
