«Η εμπλοκή του εφεσείοντος στα διαπραχθέντα αδικήματα δεν ήταν περιορισμένη, ούτε υπήρξε τέτοια αναγνώριση ή επισήμανση από το Κακουργιοδικείο. Ο εφεσείοντας, παθητικά μεν, ουσιαστικά δε, είχε ενεργό και πρωτεύοντα ρόλο στη διάπραξη των αδικημάτων. Η συλλογιστική ότι άτομο το οποίο επινοεί ειδεχθή σεξουαλικά αδικήματα κατά παιδιού, τα οργανώνει, εξωθεί και εξαναγκάζει τη συμμετοχή σ΄ αυτά, τα παρακολουθεί, τα βιντεοσκοπεί, κατέχει το προϊόν της βιντεοσκόπησης και απειλεί μάλιστα τον πατέρα του θύματος με το περιεχόμενο, όπως έπραξε ο εφεσείοντας, έχει μόνον περιορισμένο ρόλο ή συμμετοχή στα αδικήματα, είναι τόσο εξωπραγματική όσο ακούγεται».
Αυτά ανέφερε καταληκτικά το Εφετείο το οποίο επικύρωσε την ποινή δώδεκα ετών που επιβλήθηκε σε αλλοδαπό από το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, ο οποίος κρίθηκε ένοχος σε 17 κατηγορίες που αφορούσαν σοβαρά σεξουαλικά αδικήματα, πλείστα εκ των οποίων με θύμα παιδί κάτω των 13 χρόνων.
Το Εφετείο απέρριψε όλους τους λόγους έφεσης, καταλήγοντας πως η ποινή ήταν μεν αυστηρή, εντούτοις δεν ήταν «έκδηλα υπερβολική», όπως υποστήριξε η πλευρά του καταδικασθέντα, ώστε να δικαιολογείται η παρέμβαση του.
Όπως προκύπτει από την πρωτόδικη απόφαση που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2022, ο εφεσείοντας κατά τους ουσιώδεις χρόνους ήταν κουρέας στο επάγγελμα και απασχολούσε στο κουρείο του ως εκπαιδευόμενο, το ανήλικο θύμα. Σε άγνωστες ημερομηνίες μεταξύ Ιουνίου 2018 και Ιουλίου 2018, όταν δηλαδή το θύμα ήταν μόλις 12 ετών, στον πάνω όροφο του κουρείου, το εξανάγκασε να συμμετάσχει σε σεξουαλικές πράξεις με γυναίκα που έπασχε με νοητική στέρηση.
Μάλιστα, ο αλλοδαπός, όπως αναφέρεται στην απόφαση, τον εξανάγκασε σε σεξουαλικές πράξεις με γυναίκα, τις οποίες βιντεογραφούσε και με τον τρόπο αυτό παρήγαγε βίντεο παιδικής πορνογραφίας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις προκάλεσε το θύμα να γίνει μάρτυρας απεικόνισης σεξουαλικών πράξεων.
Το Εφετείο επανέλαβε τη Νομολογία που παρέθεσε στην απόφαση του Κακουργιοδικείο, λέγοντας πως πρόκειται για ειδεχθή εγκλήματα που δικαιολογημένα προκαλούν αισθήματα αποστροφής και βδελυγμίας.
Εφετείο: Στρέφονται κατά των παιδιών, δηλαδή της πλέον αυθεντικής έκφανσης αγνότητας και αθωότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, στιγματίζοντας και τραυματίζοντας τα ψυχικά, εφ' όρου ζωής. Και αυτό για την εφήμερη ικανοποίηση διαστροφικών ορέξεων του θύτη. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο που η προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή είναι η φυλάκιση μέχρι και δια βίου.
Σε ό,τι αφορά τα παράπονα του κατηγορούμενου όπως αυτά καταγράφονται στους λόγους έφεσης, το Εφετείο τα χαρακτήρισε παντελώς αβάσιμα, λέγοντας πως το Κακουργιοδικείο σε κανένα σημείο δεν αναγνώρισε ή επισήμανε ότι η εμπλοκή του εφεσείοντος στα διαπραχθέντα αδικήματα ήταν περιορισμένη.
Εφετείο: Ούτε εν πάση περιπτώσει δικαιολογείτο ένα τέτοιο συμπέρασμα. Εκείνο το οποίο επισημαίνει το Κακουργιοδικείο στη σελίδα 21 της ποινής του ημερ. 25.7.2022 και το οποίο αποτελεί γεγονός, είναι πως δεν προέκυψε μαρτυρία για άγγιγμα ή άμεση επαφή του εφεσείοντος με το ανήλικο θύμα. Τούτο όμως δεν καταδεικνύει περιορισμένη εμπλοκή στα αδικήματα. Απλώς, η συγκεκριμένη κακοποίηση συντελέστηκε με τη συνδρομή τρίτου προσώπου, το οποίο μάλιστα έπασχε από νοητική υστέρηση, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να εκληφθεί και ως επιβαρυντικό για τον εφεσείοντα. Ενορχηστρωτής, οργανωτής και εντολέας εκτέλεσης της κακοποίησης, ήταν ο εφεσείοντας και για ίδιον, διαστροφικό όφελος, διαπράχθηκαν τα κακουργήματα.
Σχετικά με την κατ΄ ισχυρισμό συνεργασία του εφεσείοντος με τις διωκτικές αρχές, το Εφετείο παρέπεμψε στα όσα «εύστοχα» κατέγραψε το Κακουργιοδικείο, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε στην απόφαση του ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση της υπεράσπισης περί συνεργασίας του κατηγορούμενου με την Αστυνομία, παραπέμποντας τόσο στις αντιφατικές καταθέσεις του, όσο και στην προσπάθεια του να δωροδοκήσει το θύμα.
Κακουργιοδικείο: Η δε συμπεριφορά του κατηγορούμενου μετά τη διάπραξη των αδικημάτων και ενόσω εκκρεμούσε η εκδίκαση της υπόθεσης και ειδικότερα η προσπάθεια του να δωροδοκήσει τον Μ.Κ. 8 προκειμένου να διαφοροποιήσει την κατάθεση του δεικνύει, τόσο την απουσία μεταμέλειας εκ μέρους του για τις πράξεις του, όσο και τη γενικότερη προσπάθεια του, με άνομο τρόπο, να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του.
Περαιτέρω, το Εφετείο θέλησε να σημειώσει πως συνεργασία για να αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα θα πρέπει να είναι ουσιαστική έως καταλυτική στην εξιχνίαση των υπό διερεύνηση αδικημάτων, ενώ σχολίασε πως ούτε βέβαια και η παραχώρηση καταθέσεων με διαφορετικές εκδοχές αποτελεί «συνεργασία».
Εφετείο: Το παράπονο επομένως του εφεσείοντος ότι δεν λήφθηκαν υπόψη οι ελαφρυντικές, μετριαστικές του περιστάσεις είναι ανυπόστατο. Στο σημείο αυτό να υπομνήσουμε ότι οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, περιλαμβανομένης της επίδρασης που θα έχει η επιβολή ποινής φυλάκισης στην οικογένεια του, λαμβάνονται μεν υπόψη, αλλά έχουν μόνο δευτερεύουσα σημασία, ιδιαίτερα σε σοβαρά αδικήματα που βρίσκονται σε έξαρση όπου προέχει το στοιχείο της αποτροπής.
Επίσης, το Εφετείο θέλησε να σημειώσει στην απόφαση του ότι πέραν της ανάγνωσης της εκάστοτε επιβληθείσας ποινής, εκείνο που ξεχωρίζει στη Νομολογία είναι η έντονη ανησυχία που υπάρχει για τα σεξουαλικά αδικήματα που διαπράττονταν σε βάρος παιδιών και η συνακόλουθη, επιτακτική ανάγκη για την επιβολή αυστηρών, αποτρεπτικών ποινών.
