Τη δική του απάντηση σε σχέση με τις αναρρωτικές που λαμβάνουν δεσμοφύλακες, όπως διαφάνηκε μέσα από απαντήσεις του υπουργού Οικονομικών, Μάκη Κεραυνού, σε κοινοβουλευτική ερώτηση που δέχθηκε από τον βουλευτή του ΔΗΣΥ, Γιώργο Παμπορίδη, έδωσε ο Πρόεδρος του Κλαδικού Συμβουλίου Δεσμοφυλάκων της Συντεχνίας Ισότητα, Γιώργος Μαλτέζος.
Στην ανακοίνωσή του, διασυνδέει τις αναρρωτικές άδειες με την ανεξέλεγκτη βία, τα ναρκωτικά και τις αυτοκτονίες που καταγράφονται στις Κεντρικές Φυλακές διερωτώμενος πόσες μέρες θα άντεχαν οι ίδιοι την κόλαση, όπως χαρακτηρίζει την κατάσταση που επικρατεί.
Σε ανακοίνωσή του, ο κ. Μαλτέζος, ανέφερε πως «για όσους μιλούν εκ του ασφαλούς από τα γραφεία τους και αποκαλούν το Τμήμα Φυλακών «κάστρο των αδειών ασθενείας», η απάντηση δεν κρύβεται σε ψυχρές στατιστικές, αλλά στην εφιαλτική πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι».
Σημειώνει πως «ας κοπιάσουν, λοιπόν, όλοι αυτοί οι επικριτές να δουλέψουν έστω και για μία βάρδια μέσα στις πτέρυγες. Να μπουν μέσα, να κλειδώσει η πόρτα πίσω τους, και να μείνουν 1 ή 2 δεσμοφύλακες ολομόναχοι και εγκλωβισμένοι απέναντι σε 100 και 120 κρατούμενους. Ας έρθουν να κάνουν αυτή τη βάρδια, και ας δούμε μετά αν θα τρέξουν να φέρουν χαρτί γιατρού ή όχι για να συνέλθουν. Η καθημερινότητα πίσω από τα κάγκελα δεν έχει καμία σχέση με όσα φαντάζονται όσοι βρίσκονται έξω. Η βάρδια ενός δεσμοφύλακα σημαίνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις που διαλύουν την ανθρώπινη ψυχή.»
Όπως εξηγεί, «ψυχολογικό Τραύμα και Θάνατος: Να περιπολείς στους διαδρόμους και να αντικρίζεις κρατούμενους κρεμασμένους. Να καλείσαι να διαχειριστείς το απόλυτο σκοτάδι της αυτοκτονίας και την απελπισία των εγκλείστων, απορροφώντας όλο αυτό το τραύμα».
Υποδεικνύει πως «εξαθλίωση και Εξαρτήσεις: Να παλεύεις να συνεννοηθείς με βαρύτατους χρήστες ναρκωτικών, ανθρώπους εντελώς αποκομμένους από την πραγματικότητα, στους οποίους μιλάς και δεν έχουν καν την ικανότητα να κατανοήσουν τι τους λες».
Επίσης, τονίζει «ανεξέλεγκτη Βία: Να βρίσκεσαι διαρκώς στη μέση άγριων καυγάδων, συμπλοκών και μαχαιρωμάτων. Ο σωματικός τραυματισμός εν ώρα καθήκοντος για τον δεσμοφύλακα δεν είναι η εξαίρεση, είναι η ρουτίνα».
Παράλληλα, διαμηνύει «και ο εφιάλτης δεν τελειώνει με τη λήξη της βάρδιας. Σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα, η στοχοποίηση ακολουθεί τον δεσμοφύλακα μέχρι το σπίτι του. Οι βομβιστικές επιθέσεις σε αυτοκίνητα και οικίες δεσμοφυλάκων, οι εμπρησμοί και οι απειλές κατά των οικογενειών τους αποτελούν τον μόνιμο, αόρατο τρόμο με τον οποίο καλούνται να ζήσουν, απλώς και μόνο επειδή κάνουν τη δουλειά τους».
Καταλήγοντας, λέει ότι «όταν ένας άνθρωπος λειτουργεί καθημερινά μέσα σε ένα τέτοιο καθεστώς απόλυτου στρες, όταν βλέπει αίμα, βιώνει απειλές για τη ζωή του, κινδυνεύει η οικογένειά του και παλεύει μόνος του με υπεράριθμους κρατούμενους, η άδεια ασθενείας δεν είναι «λούφα». Είναι ψυχική και σωματική κατάρρευση. Είναι η φυσιολογική αντίδραση ενός ανθρώπινου οργανισμού που σπάει κάτω από το βάρος της μετατραυματικής διαταραχής και της κρατικής εγκατάλειψης. Πριν λοιπόν κουνήσουν το δάχτυλο, ας αναρωτηθούν: Πόσες μέρες θα άντεχαν οι ίδιοι σε αυτή την κόλαση πριν καταρρεύσουν;»
