«Όμως, η πρόταση μου είναι μόλις τελειώσουμε από αυτή τη διαδικασία, πριν πάμε στις προεδρικές εκλογές, πρέπει να κάνουμε μια συζήτηση, την συζήτηση, που δεν κάναμε το 2023, το 2024, που μάλλον φοβόμαστε να την κάνουμε. Για το τι φταίει, για το πώς φτάσαμε ως εδώ... Γενάρη να κάνουμε τη συζήτηση, ένα χρόνο ακριβώς πριν τις προεδρικές εκλογές».
Η πιο πάνω αναφορά αποτελεί απόσπασμα από την τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΔΗΣΥ Δημήτρη Δημητρίου στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος στις 2 Οκτωβρίου, όταν το Σώμα συνεδρίασε για να καθορίσει τα χρονικά ορόσημα (σ.σ. ημερομηνίες υποβολής των υποψηφιοτήτων και πραγματοποίησης της έκτακτης παγκύπριας εκλογικής συνέλευσης) της διαδικασίας για την επιλογή του εκλεκτού της παράταξης στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.
Τα όσα από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν στο κόμμα, ήρθαν να επιβεβαιώσουν για μια ακόμη φορά ως αναγκαία όσο πότε άλλοτε μια ούτως ή άλλως διαχρονικά επίκαιρη τα τελευταία χρόνια αναγκαιότητα για τον ΔΗΣΥ, να καταστήσουν ακόμη πιο οφθαλμοφανές το πραγματικό ζητούμενο για την παράταξη και την προσπάθειά της να απαλλαγεί από την βαθιά εσωστρέφεια στην οποία από το 2023 έχει βυθιστεί.
Κτύπησε μέσα από την τοποθέτηση/πρότασή του αυτή ο Δημήτρης Δημητρίου την φλέβα, όχι απλώς της γενεσιουργού αιτίας των προβλημάτων και της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα ο ΔΗΣΥ, αλλά ίσως και της μοναδικής οδού που θα μπορούσε να οδηγήσει την παράταξη σε έξοδο από τα αδιέξοδα τα οποία σε επίπεδο ενότητας και συνοχής αντιμετωπίζει. Και από τα οποία φυσικά, είναι πασιφανές πως δεν έχει μέχρι και αυτή την ώρα καταφέρει να εξέλθει.
Το 2023 δεν ήταν για τον ΔΗΣΥ απλώς μια χρονιά κατά την οποία βρέθηκε η παράταξη απέναντι σε μια αποστασία, αλλά μια στιγμή κατά την οποία άνοιξαν πληγές και τραύματα πολύ βαθύτερα από εκείνα που είθισται τέτοιου είδους φαινόμενα να ανοίγουν σε κάθε κόμμα.
Τα ζητήματα που προέκυψαν δεν ήταν πολιτικά, αλλά κατέστησαν προσωπικά. Κατ’ ακρίβεια, αναδείχθηκαν και βγήκαν στην επιφάνεια ως τέτοια, αφού πολλά από τα… θέματα προϋπήρχαν και τελούσαν απλώς σε ύφεση, οι συνθήκες που επικρατούσαν ευνοούσαν την τοποθέτησή τους κάτω από το χαλί.
Διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις και απόψεις εντός του ΔΗΣΥ πάντα υπήρχαν, η πολυφωνία ανέκαθεν αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό ενός κόμματος για το οποίο η διαφωνία δεν συνιστούσε «ανάθεμα», αλλά μετατρεπόταν σε συστατικό σύνθεσης και διαμόρφωσης προτάσεων που σε τελική ανάλυση αποδεικνύονταν μέσα από την επιβράβευσή τους από τους πολίτες διά της ψήφου τους, ορθές για την κοινωνία.
Αυτό όμως που τα τελευταία χρόνια μέχρι και σήμερα βιώνει ο ΔΗΣΥ, δεν είναι αποτέλεσμα ούτε και προϊόν των όποιων τάσεων που μιλώντας με αμιγώς πολιτικούς όρους υπάρχουν στην παράταξη, δεν αποτελεί η εν εξελίξει ενδοπαραταξιακή διαμάχη απότοκο –τουλάχιστον στον βαθμό που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι συμβαίνει- των όποιων ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα διαφορετικών αντιλήψεων.
Συνίσταται πολύ περισσότερο στην εξωτερίκευση των αρνητικών συναισθημάτων που στελέχη και αξιωματούχοι τρέφουν αναλόγως στρατοπέδων στα οποία εσωκομματικά τοποθετούνται, έναντι στελεχών και αξιωματούχων στην αντίπερα όχθη και το αντίστροφο. Είναι -όπως και πιο πάνω έχει αναφερθεί-, προσωπικά τα ζητήματα, οι διαφορές και οι ατζέντες.
Το μεγαλύτερο δυστύχημα έγκειται στο ότι αυτές οι προσωποκεντρικές διαφορές έχουν πια μεταφερθεί για τα καλά και δηλητηριάζουν κάθε μέρα που περνά ολοένα και περισσότερο την βάση, μέλη και απλούς ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ που έχοντας μπει με την σειρά τους σε αυτό το τρυπάκι, κινούνται πλέον στα όρια της προσωπολατρίας.
Της απόλυτης και ίσως τυφλής αφοσίωσης σε πρόσωπα και καταστάσεις, με ταυτόχρονη δαιμονοποίηση όλων όσοι στην παράταξη βλέπουν από μια άλλη δική τους οπτική γωνία τα πράγματα.
Το 2023 ήταν μια χρονιά κατά την οποία όλα πήγαν λάθος στον ΔΗΣΥ. Με το μεγαλύτερο λάθος να ήταν η διαχείριση της επόμενης μέρας της εκλογικής ομολογουμένως παταγώδους αποτυχίας του κόμματος στις προεδρικές.
Της αδυναμίας ή καλύτερα της απροθυμίας που επέδειξε να λειτουργήσει μπροστά στον διχασμό κατά τρόπο συγκολλητικό παρά περισσότερο ενισχυτικό –ως έπραξε- προς την διχόνοια και την διαιώνιση μιας κατάστασης που είχε διαμορφωθεί και στην οποία τα προσωπικά μίση και τα πάθη αφέθηκαν να ορίζουν τις αποφάσεις και να διαμορφώνουν το μέλλον.
Δεν αναφερόμαστε και δεν εννοούμε πως ο ΔΗΣΥ έπρεπε να στηρίξει στον δεύτερο γύρο τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Λέμε πως όλοι στον ΔΗΣΥ θα έπρεπε κάποια στιγμή να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι, να μιλήσουν ανοικτά μεταξύ τους για τους λόγους της αποτυχίας, να αναγνωρίσουν και να παραδεχθούν εκατέρωθεν λάθη και μη ωφέλιμες για την παράταξη πρακτικές που ακολούθησαν.
Να κάνει ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί για το κόμμα την αυτοκριτική τους, να εντοπίσουν τους πραγματικούς λόγους της εκλογικής τους ήττας, να βριστούν αν χρειαστεί για να εκτονωθούν και να προχωρήσουν από κοινού στην επόμενη μέρα. Να βγάλουν τα εσώψυχά τους και να αποβάλουν τα αρνητικά τους συναισθήματα…
Σήμερα, ο ΔΗΣΥ πορεύεται προς μια εσωκομματική εκλογική αναμέτρηση και προς τις επόμενες προεδρικές, παραμένοντας βαθιά λαβωμένος και με τα… φαντάσματα του 2023 να εξακολουθούν να στοιχειώνουν τον κάθε όροφο της Πινδάρου.
Βρίσκεται σε μια πορεία που με μαθηματική ακρίβεια δείχνει να οδηγεί σε δρόμους ανάλογους του 2023, προχωρά σε μια επικίνδυνη διαδρομή, στην οποία ο πρώτος που θα αδικηθεί αν αυτή δεν αλλάξει, θα είναι ο υποψήφιος τον οποίο η βάση θα επιλέξει στις 28 Νοεμβρίου. Είτε αυτός θα ονομάζεται Αβέρωφ Νεοφύτου είτε Γιώργος Παμπορίδης.
Η πορεία και η διαδρομή αυτή του ΔΗΣΥ υπάρχει περίπτωση και είναι δυνατό να αλλάξει, όχι με εκ νέου απόκρυψη των ζητημάτων και με σπασμωδικές κινήσεις και αποφάσεις, αλλά μέσα από μια καθ' όλα ειλικρινή συζήτηση που έστω και τώρα θα μπορούσε να γίνει για το τότε, ώστε τα φαντάσματα του 2023 να ξεθωριάσουν, προκειμένου τα προσωπικά μίση και πάθη που ένεκα των τότε γεγονότων ενδοπαραταξιακά μεγεθύνθηκαν, αν όχι να σβήσουν, τουλάχιστον να εξασθενίσουν και να πάψουν να αποτελούν την σπίθα που με την κάθε ευκαιρία θα ανάβει το φυτίλι.
Δεν ξέρουμε κατά πόσο αυτού του είδους την συζήτηση είναι που προτείνει ο Δημήτρης Δημητρίου να γίνει, έχουμε ωστόσο την αίσθηση πως περίπου μια τέτοια ή ανάλογη συζήτηση -όσο και να την φοβούνται-, θα πρέπει στον ΔΗΣΥ όσο πιο σύντομα να την κάνουν.
Έχοντας περάσει από τα στάδια της Ύβρεως και της Άτης, θα ήταν για τον ΔΗΣΥ μάλλον καταστροφικό να περιμένουν την Νέμεσιν και την Τίσιν, την κορύφωση του δράματος, για να επιδιώξουν και να οδηγηθούν στο πραγματικό αυτή τη στιγμή ζητούμενο για το κόμμα τους.
Τον εξαγνισμό και την κάθαρση, αυτό που εννοιολογικά προσδιορίζεται ως απολύτρωση της ψυχής από εγγενή ή επίκτητα στοιχεία, που εμποδίζουν την ισορροπημένη λειτουργία της. Εν προκειμένω, της ισορροπημένης λειτουργίας ενός πολιτικού οργανισμού, που απορυθμισμένος εδώ και χρόνια επιλέγει όχι την αποτελεσματική θεραπεία για τις αρρυθμίες του, αλλά τα γιατροσόφια.
