Σε μια δικαστική διαδικασία, ο καθένας έχει τον ρόλο του. Ο δικηγόρος κάνει τη δουλειά του, ο Δημόσιος Κατήγορος τη δική του και στο τέλος της ημέρας, το Δικαστήριο είναι αυτό που θα αποφασίσει. Αυτό είναι το αυτονόητο.
Εξίσου αυτονόητος θα έπρεπε να είναι και ο σεβασμός στον ρόλο και στη δουλειά του άλλου. Η διαφωνία είναι απολύτως θεμιτή, όπως και η έντονη αντιπαράθεση ή ακόμα και οι ειρωνείες. Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί όμως και οι προσωπικές αιχμές ή σχόλια λόγω μιας διαφωνίας, ενδεχομένως να ξεπερνούν τα όρια.
Οι Δημόσιοι Κατήγοροι έχουν, ασφαλώς, κάθε δικαίωμα να διαφωνούν με μια θέση, ένα αίτημα ή ένα επιχείρημα της άλλης πλευράς. Όπως και το αντίθετο. Οι δικηγόροι έχουν το δικαίωμα να διαφωνούν με μια θέση ή επιχείρημα της Κατηγορούσας Αρχής. Η διαφωνία, άλλωστε, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος κάθε δικαστικής διαδικασίας. Εκείνο που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται.
Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν η διαφωνία εκφράζεται μέσα σε μια δικαστική αίθουσα, μπροστά σε κοινό και, κυρίως, όταν αυτός που μιλά εκπροσωπεί έναν θεσμό.
Ένας δικηγόρος έχει κάθε δικαίωμα να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί ότι πρέπει να τεθεί. Μπορεί να κάνει λάθος. Μπορεί να έχει άδικο. Μπορεί η θέση του να απορριφθεί πανηγυρικά από το Δικαστήριο. Αυτό, όμως, δεν ακυρώνει το δικαίωμά του να την υποστηρίξει. Και ασφαλώς ο Δημόσιος Κατήγορος έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνήσει.
Έχει, όμως, και την υποχρέωση να γνωρίζει πώς και πού εκφράζεται αυτή η διαφωνία. Γιατί όταν απευθύνεσαι σε έναν συνάδελφό σου δικηγόρο, με τέσσερις δεκαετίες εμπειρίας, και χαρακτηρίζεις πίσω του αλλά μπροστά σε κοινό «καραγκιοζλίκια» το αίτημα ή το ζήτημα που έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, τότε η συζήτηση δεν αφορά μόνο τη νομική ουσία. Αφορά πλέον τον σεβασμό και την θεσμική συμπεριφορά.
Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η κριτική είναι δικαίωμα. Ακόμη και η έντονη αντιπαράθεση είναι μέρος της δικαστικής διαδικασίας . Οι προσωπικές απόψεις ή οι διαφωνίες θα μπορούσαν να εκφραστούν εκτός της αίθουσας, στο καφενείο ή στα γραφεία. Όταν όμως εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου, μπροστά σε κοινό που σε ακούει να χαρακτηρίζεις «καραγκιοζιλίκια» ένα θέμα που έθεσε ένας δικηγόρος, τότε δεν εκθέτεις μόνο τον θεσμό που εκπροσωπείς, εκτίθεσαι και εσύ ο ίδιος.
*Φ.Φ
