Είναι στενάχωρο και θλιβερό να ακούς ότι έφυγαν από τη ζωή δύο μικρά παιδιά. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει δίπλα μας, όπως στο πρόσφατο ναυάγιο στην Κερύνεια.
Παρόλο που η μισή μας πατρίδα είναι κατεχόμενη και οι διαιρέσεις βαραίνουν τον τόπο μας, ο ανθρώπινος πόνος δεν γνωρίζει σύνορα ούτε χρώματα. Όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές, η ψυχή μόνο θλίψη μπορεί να νιώθει.
Όμως, μέσα σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι, ακούστηκε μια ιστορία που σου τσακίζει την καρδιά αλλά σου κόβει την ανάσα από δέος: μια μητέρα έδωσε το σωσίβιο στην κόρη της για να σωθεί, χαρίζοντάς της την ανάσα με τίμημα τη δική της ζωή.
Αυτή η πράξη είναι η απόλυτη απόδειξη ότι, παρά τις τραγωδίες, παρά τις δυσκολίες και την ασχήμια του κόσμου, η ανθρωπότητα στον πυρήνα της παραμένει καλή. Η ανιδιοτελής αγάπη μιας μάνας που γίνεται ασπίδα ζωής μας θυμίζει ποιοι είμαστε πραγματικά.
Στην καρδιά της ανθρώπινης φύσης δεν κατοικεί το μίσος ή η αδιαφορία, αλλά αυτή η αστείρευτη ικανότητα για αγάπη και θυσία. Η ανθρωπότητα, τελικά, είναι βαθιά και αληθινά καλή.
*Της Παναγιώτας Κυριάκου
