Πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο προς την εκλογική αναμέτρηση της ερχόμενης Κυριακής, μία από τις μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη και για πολλούς λόγους παρουσιάζει το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον, είναι αυτή που αφορά εκείνη της… δεξιάς.
Στην αναμέτρηση δύο κομμάτων που απευθυνόμενα σε μια δεξαμενή ψηφοφόρων, σημαντική μερίδα της οποίας φαντάζει και είναι διεκδικήσιμη και από τα δύο, δύναται να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις τελικές τους επιδόσεις και το πόσο κοντά ή μακριά θα βρεθούν από τους εκλογικούς στόχους που θέτουν.
Η αναμέτρηση ή μάχη ανάμεσα στον ΔΗΣΥ και στο ΕΛΑΜ, γιατί περί αυτής ο λόγος, δεν είναι σημερινή ούτε και εντάσσεται προφανώς στο πλαίσιο της νέας τάξης πραγμάτων (σ.σ. με την εμφάνιση νεοφανών σχηματισμών που διεκδικούν με αξιώσεις και δυναμική την παρουσία τους στη νέα Βουλή) βάσει της οποίας πορευόμαστε προς την κάλπη της προσεχούς Κυριακής.
Πολύ περισσότερο, δεν περιορίζεται σε μια μάχη ή αναμέτρηση εκλογικού χαρακτήρα της στιγμής, αλλά επεκτείνεται σε ένα στοίχημα κυριαρχίας στον χώρο της δεξιάς, το οποίο με ορόσημο πρωτίστως τις βουλευτικές εκλογές του 2016, κατέστη στην δεκαετία που ακολούθησε για να φθάσουμε στο σήμερα ακόμη πιο κρίσιμο, καθοριστικό και για τους έξωθεν παρατηρητές αρκούντως ή αλήθεια είναι ενδιαφέρον.
Το ΕΛΑΜ εμφανίστηκε ως ένα εθνικιστικό κίνημα για πρώτη φορά στην πολιτική ζωή της χώρας το 2008, με προμετωπίδα των θέσεων του το Κυπριακό και την απόρριψη της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας ως μορφής λύσης του προβλήματος.
Τοποθετούμενο στον χώρο της πατριωτικής δεξιάς, αντιμετωπίστηκε στα αρχικά του χρόνια ως ένα ακροδεξιό περιθωριακό μόρφωμα, την ίδια ώρα που οι τότε σχέσεις που διατηρούσε με την «Χρυσή Αυγή» στην Ελλάδα, το κατέταξαν στην αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, όπως και του συνόλου των υπολοίπων κομμάτων, εκτός δημοκρατικού τόξου και σαφώς ανεπιθύμητο.
Είναι γι’ αυτούς τους λόγους, όπως και για σειρά άλλων, που στις πρώτες του εκλογικές απόπειρες το ΕΛΑΜ δεν κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Άρχισε, ωστόσο, σιγά-σιγά να δημιουργεί μια έστω και μικρή βάση ψηφοφόρων, πάνω στην οποία, όπως η πορεία του χρόνου κατέδειξε, θα έκτιζε και θα έθετε τα θεμέλια για να καταφέρει τελικά το 2016 κάτι που ίσως και οι ίδιοι οι εμπνευστές του κινήματος να μην υπολόγιζαν πως μέσα σε μια οκταετία από την ίδρυσή του θα μπορούσε να συμβεί. Να μπει για πρώτη φορά στην Βουλή.
Ήταν τότε, που μπροστά στην δυναμική που φαινόταν πως ανέπτυσσε, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, προχώρησαν εσπευσμένως παραμονές των εκλογών στην αύξηση του εκλογικού μέτρου, στο 3,6%, το οποίο όμως δεν στάθηκε τελικά εμπόδιο στο ΕΛΑΜ για να εισέλθει στην Βουλή. Από το 1,08% του 2011, ανέβηκε στο 3,71% και εξέλεξε δύο βουλευτές.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Από μαύρο πρόβατο σε ισχυρό παίκτη στην πολιτική σκακιέρα-Τα πέτρινα χρόνια του ΕΛΑΜ, πώς κατάφερε να μεγαλώσει και η προοπτική να γίνει κόμμα εξουσίας
Η αύξηση των ποσοστών του ΕΛΑΜ και η είσοδός του για πρώτη φορά στην Βουλή το 2016, συνοδεύτηκε από την μείωση των ποσοστών του ΔΗΣΥ και την απώλεια σε πραγματικούς αριθμούς περίπου 30 χιλιάδων ψηφοφόρων, που μπορεί βεβαίως να μην μετατοπίστηκαν στην ολότητά τους προς το ΕΛΑΜ, ήταν ωστόσο οι πλείστοι εξ’ αυτών που σύμφωνα και με τις αναλύσεις της εποχής, του άνοιξαν την πόρτα του Κοινοβουλίου.
Για την ιστορία, στις βουλευτικές εκλογές του 2016 ο ΔΗΣΥ απώλεσε σχεδόν τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες (3,7%) και βρέθηκε στο 30,69%, από το 34,28% του 2011.
Στη πενταετία που ακολούθησε, συμπεριφερόμενο το ΕΛΑΜ ως ένα καθ’ όλα κανονικό κόμμα μακριά από ακρότητες και όλα όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι προέβλεπαν και του καταλόγιζαν, όχι μόνο κατάφερε να κανονικοποιηθεί στην συνείδηση μιας εξαιρετικά μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, αλλά και να αυξήσει κατακόρυφα την απήχηση και την επιρροή του ανάμεσα στο εκλογικό σώμα, αντλώντας ψήφους κατά κύριο λόγο από την πιο εθνικόφρονα και συντηρητική -αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοια- δεξαμενή του ΔΗΣΥ.
Η… εκτόξευση και απόλυτη καθιέρωση του ΕΛΑΜ ως μια πιο πολυσυλλεκτική και αξιοπρόσεκτη δύναμη στον κομματικό χάρτη της χώρας ήρθε στις βουλευτικές εκλογές του 2021, όταν διπλασιάζοντας τα ποσοστά του, στο 6,78%, εξέλεξε τέσσερις βουλευτές και κατέστη η τέταρτη πολιτική δύναμη του τόπου. Την ίδια ώρα, στην προ πενταετίας εκλογική αναμέτρηση, ο ΔΗΣΥ απώλεσε ένα άλλο σχεδόν 3% της δύναμής του (2,9%), για να περιοριστεί στο 27,77%.
Οι σημερινοί συσχετισμοί δυνάμεων με φόντο την κάλπη
Σήμερα, ΔΗΣΥ από την μια και ΕΛΑΜ από την άλλη, πορεύονται προς τις βουλευτικές εκλογές κάτω από διαφορετικές εσωκομματικά ομιλούντες συνθήκες, αλλά και με διαφορετικές προφανώς στοχεύσεις.
Ο μεν Συναγερμός, για να περιορίσει τις διαφαινόμενες από τις δημοσκοπήσεις απώλειες που συγκριτικά με το 2021 όπως όλα δείχνουν θα έχει, καθώς και – παρά την αναμενόμενη περαιτέρω μείωση των ποσοστών του – για να διατηρηθεί ως πρώτο κόμμα.
Από την άλλη το ΕΛΑΜ, έχοντας μάλιστα στα ψηφοδέλτιά του πρώην Συναγερμικά στελέχη όπως ο Μάριος Πελεκάνος και ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους στην Λευκωσία, αλλά και ο Ευγένιος Χαμπουλλάς στην Λεμεσό, για να καταστεί τρίτο κόμμα και κατ’ επέκταση ο ρυθμιστής της πολιτικής ζωής της χώρας.
Στοχεύοντας όπως και πιο πριν αναφέρθηκε σε μια κοινά διεκδικήσιμη δεξαμενή ψηφοφόρων, αυτή της δεξιάς, σε καθοριστικό παράγοντα για την επίτευξη των στόχων τους – τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό - αναδεικνύεται ελάχιστες ημέρες πριν από την κάλπη, αφενός η δυνατότητα που θα επιδείξει ο ΔΗΣΥ να επαναπατρίσει ψηφοφόρους από το ΕΛΑΜ και αφετέρου η δυνατότητα του δεύτερου να αντέξει στις πιέσεις που θα δεχθεί από την Πινδάρου.
Και τούτο, αφού με την συσπείρωση του ΔΗΣΥ, όπως κατέδειξε η δημοσκόπηση που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα ο REPORTER, να βρίσκεται στο 57%, ένα αξιοσημείωτο ποσοστό ύψους 15% κινείται προς το ΕΛΑΜ.
Αντιστρόφως, ένα 8% των ψηφοφόρων του ΕΛΑΜ, του οποίου η συσπείρωση αποτυπώθηκε στο 66%, μετατοπίζεται προς τον ΔΗΣΥ, δημιουργώντας μια πολύπλοκη και απρόβλεπτη ως προς το αποτέλεσμά της εξίσωση, από την οποία μέχρι και την τελευταία στιγμή τα δύο κόμματα θα προσπαθήσουν να βγουν κατά το περισσότερο δυνατό κερδισμένα.
Τα μηνύματα Αννίτας Δημητρίου και Χρίστου Χρίστου στους... δεξιούς
Η μάχη που ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ δίνουν για τις δεξιές ψήφους… αποτυπώθηκε με απόλυτη ευκρίνεια και μέσα από τις συνεντεύξεις που Αννίτα Δημητρίου και Χρίστος Χρίστου παραχώρησαν στον REPORTER ενόψει των βουλευτικών εκλογών, με αναφορές και τοποθετήσεις που είχαν ως σαφείς αποδεκτές τους ψηφοφόρους εκείνους που προσδιορίζουν εαυτούς στον συγκεκριμένο ιδεολογικοπολιτικό χώρο. Διεκδικώντας ουσιαστικά ο καθένας για τον κόμμα του την πιστοποίηση, αφενός του ΔΗΣΥ και αφετέρου του ΕΛΑΜ, ως οι αυθεντικοί και γνήσιοι, έκαστο των κομμάτων, εκφραστές της δεξιάς στην Κύπρο.
«Ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι η καθαρόαιμη δεξιά πολιτική δύναμη της Κύπρου», διαμήνυσε εμφαντικά η Αννίτα Δημητρίου, η οποία χαρακτηρίζοντας περαιτέρω τον ΔΗΣΥ ως την υπεύθυνη δεξιά της χώρας, τόνισε με νόημα και δείχνοντας το ΕΛΑΜ ως τέτοιο, πως το κόμμα της δεν ήταν πότε παράταξη των συνθημάτων και του λαϊκισμού.
Στη δική του συνέντευξη στον REPORTER, ο Χρίστος Χρίστου οριοθέτησε το ΕΛΑΜ ως ένα καθαρά δεξιό, συντηρητικό και λαϊκό κόμμα, που στηρίζεται, όπως ανέφερε, σε ξεκάθαρες αξίες, όπως η πατρίδα, η ασφάλεια, η κοινωνική συνοχή και η υπεράσπιση των συμφερόντων των πολιτών.
Για να υποστηρίξει στρέφοντας τα βέλη του προς τον ΔΗΣΥ, ότι η πορεία του συγκεκριμένου κόμματος τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι έχει απομακρυνθεί από τον παραδοσιακό δεξιό χώρο.
Παρά τα όσα τους χωρίζουν, ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ - αξίζει να υπενθυμιστεί - βρέθηκαν το 2021 μετεκλογικά στο ίδιο χαράκωμα, με το δεύτερο να ψηφίζει την μετέπειτα πρόεδρο του Συναγερμού για Πρόεδρο της Βουλής.
Ενόψει αυτών των εκλογών, μια τέτοια στήριξη από μέρους του ΕΛΑΜ στην Αννίτα Δημητρίου δεν πρόκειται να επαναληφθεί, καθότι δυσαρεστημένο από την αντιμετώπιση της οποίας έτυχε κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, διαμήνυσε προ πολλού πως η κ. Δημήτριου βρίσκεται εκτός του κάδρου των επιλογών του.
Ακόμη και έτσι, δεν αποκλείεται, και σύμφωνα με την δημοσιογραφική πληροφόρηση είναι πολύ πιθανό, ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ να βρεθούν την επαύριον των εκλογών ξανά στην ίδια πλευρά, στηρίζοντας μαζί με το ΔΗΚΟ για την Προεδρία της Βουλής – τουλάχιστον στον δεύτερο γύρο της σχετικής διαδικασίας-, κοινά αποδεκτό υποψήφιο από τον χώρο της κεντροδεξιάς.
Το πώς απ' εκεί και πέρα αυτή η μάχη επικράτησης ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ στον χώρο της δεξιάς, αλλά και το πώς η μεταξύ τους σχέση θα εξελιχθεί με εκλογικούς όρους μελλοντικά, είναι κάτι που θα ήταν εξόχως παρακινδυνευμένο να επιχειρηθεί να προβλεφθεί.
Το βέβαιο είναι πως τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, το ερώτημα ή το δίλημμα ΔΗΣΥ ή ΕΛΑΜ θα εξακολουθήσει να τίθεται και να απασχολεί, τουλάχιστον τους ψηφοφόρους εκείνους της δεξιάς, που ακόμη μέχρι και σήμερα δεν έχουν καταλήξει κατά τρόπο απόλυτο ποιο από τα δύο τους εκφράζει στο έπακρο. «Η καθαρόαιμη δεξιά πολιτική δύναμη» ή το «καθαρά δεξιό, συντηρητικό και λαϊκό κόμμα».
