Θα ξεκινήσουμε σε αυτό το κείμενο με την χιλιοειπωμένη καθολικά αποδεκτή διαπίστωση που πολλάκις διατυπωθείσα τείνει να μετατραπεί σε μια αναφορά κλισέ και στερεότυπη, που θέτει όσους την χρησιμοποιούν φορτικά και κατά κόρων στον δημόσιο λόγο τους, προ του κινδύνου να χαρακτηριστούν γραφικοί και επαναλαμβανόμενοι. Θα το πούμε λοιπόν, ακόμη κι’ έτσι, ξανά…
Ζούμε και βρισκόμαστε σε μια περίοδο κατά την οποία ο βαθμός εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι της πολιτικής και των θεσμών έχει πιάσει τον πάτο, σε μια εποχή κατά την οποία η απαξίωση και η αποστροφή της κοινωνίας έναντι της πολιτικής και των θεσμών έχει προ πολλού κτυπήσει κόκκινο.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οδεύουμε ολοταχώς προς τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαΐου, προς μια εκλογική αναμέτρηση που έχει σχεδόν απ’ όλους οριοθετήθει ως προς την αξία και τα διακυβεύματά της ως εξαιρετικά κρίσιμη και άκρως καθοριστική για την επόμενη μέρα της χώρας.
Σε περίπου ένα μήνα από σήμερα, οι πολίτες θα κληθούν στην κάλπη για να εκλέξουν αυτούς που θέλουν να τους εκπροσωπήσουν στην Βουλή για τα επόμενα πέντε χρόνια, εκείνους που ως νομοθέτες θα έχουν για μια ολάκερη από σήμερα πενταετία στο μέτρο που θεσμικά τους αναλογεί, την τύχη και το μέλλον του τόπου στα χέρια τους.
Οι Κύπριοι ψηφοφόροι, θα κληθούν πίσω από το παραβάν να διαλέξουν το κόμμα και τα πρόσωπα εκείνα που κρίνουν ως πιο ικανά και ότι μπορούν να εμπιστευθούν περισσότερο, το κόμμα και τους υποψήφιους εκείνους που κατά την κρίση τους μπορούν να υπηρετήσουν καλύτερα τον ρόλο που διά της ψήφου των πολιτών επιδιώκουν και επιζητούν να αποκτήσουν. Αυτόν του βουλευτή.
Μπροστά σε μια τόσο κρίσιμη εκλογική διαδικασία, με μια κοινωνία που ασφυκτιεί από τα προβλήματα της καθημερινότητας και όπου μια εξαιρετικά μεγάλη μερίδα πολιτών παλεύει χωρίς καμία δόση υπερβολής απλώς και μόνο για να επιβιώσει, θα ανέμενε κανείς από τα κόμματα και από τους υποψήφιους να επιδείκνυαν την δέουσα σοβαρότητα και να απευθύνονταν στους πολίτες με προτάσεις και απαντήσεις για όλα όσα τους απασχολούν και τους ταλαιπωρούν, με θέσεις και εφικτές λύσεις για όλα όσα κάνουν καθημερινά την ζωή τους ολοένα και πιο δύσκολη.
Θα ανέμενε κανείς από τα κόμματα και από τους υποψήφιους να έχουν λάβει επιτελούς τα μηνύματα των καιρών και να οικοδομήσουν την εκλογική τους προσπάθεια με προτεραιότητα την σκληρή για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας πραγματικότητα, όχι με ανέξοδα συνθήματα, μεγαλα λόγια και κούφιες υποσχέσεις, που ούτε οι ίδιοι κατά βάθος πιστεύουν ότι μπορούν να υλοποιήσουν.
Υπάρχουν υποψήφιοι που το πράττουν; Προφανώς και ναι, δεν είναι το σύνολο των υποψηφίων που διεκδικεί την ψήφο του κόσμου κατά τρόπο το λιγότερο προσβλητικό για την νοημοσύνη του. Φυσικά και σε αυτή την κούρσα των βουλευτικών εκλογών τρέχουν και υποψήφιοι που έχουν πραγματικά κάτι να πουν, που σέβονται το κοινό στο οποίο απευθύνονται και που διεκδικούν έδρανο στην Βουλή όχι για το.. φίτσιο, την προσωπική προβολή, τα λεπτά δημοσιότητας και την δόξα, αλλά από γνήσιο ενδιαφέρον και αληθινή αγωνία για το μέλλον του τόπου και των πολιτών του.
Μόνο που αυτό δεν είναι αρκετό, το δυστύχημα είναι πως το κάθε δέντρο από μόνο του μέσα στο δάσος, δεν φτάνει για να κρύψει την γύμνια ενός εδάφους που αντικρίζοντάς το υπό την οπτική γωνία της μεγάλης εικόνας, ξεκάθαρα με άγονο μοιάζει και μάλλον με καμένη γη προσομοιάζει.
Το ζήτημα εξάλλου στο τέλος της ημέρας για ένα επίπεδο προεκλογικού αγώνα που εξελίσσεται σε παρωδία και θέατρο του παραλόγου δεν είναι οι υποψήφιοι, η ευθύνη για ένα προεκλογικό αγώνα με επίπεδο που μέρα με την μέρα πλησιάζει στα τάρταρα βαραίνει αυτούς που τους επιλέγουν και δίνουν εν πολλοίς το σύνθημα για το πώς και προς τα πού θα κινηθούν. Τα κόμματα και τις ηγεσίες τους.
Τα κόμματα, παραδοσιακά και μη, που ορίζοντας τους όρους και τους κανόνες του παιχνιδιού έχουν ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες και με φόντο τις επίμαχες καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη, μετατρέψει τον προεκλογικό αγώνα σε μια κακόγουστη φαρσοκωμωδία, σε μια κακοστημένη παράσταση με σενάριο περίπου κουτσομπολίστικης εκπομπής στην τηλεόραση.
Με μια ατζέντα, που μόνο τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας δεν περιλαμβάνει, με κόμματα, νεοφανή και μη, που μόνο με τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών δεν ασχολούνται, παρά μόνο με… αδελφότητες, άρχοντες, επιστήθιους φίλους και το κακό συναπάντημα.
Με το κατά πόσο εργοδοτήθηκε ή όχι μια Σάντη στο Προεδρικό και όχι με το πώς θα αντιμετωπιστεί το εκτοξευόμενο στον Θεό κόστος ζωής, όχι με το πώς ο απλός μεροκαματιάρης οικογενειάρχης θα μπορέσει κάποια στιγμή να ζήσει τα παιδιά του, όχι με το πώς ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα δει κάποτε την ποιότητα της ζωής του να βελτιώνεται και θα μπορέσει ίσως κάπου στον χρόνο να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Όχι με το πώς θα στηριχθούν οι επιχειρήσεις ως βασικός πυλώνας της οικονομίας, που ως αποτέλεσμα της ενεργειακής - και όχι μόνο κρίσης - βλέπουν το λειτουργικό τους κόστος να ανεβαίνει, όχι με το πώς θα βοηθηθούν να διατηρήσουν, να ενισχύσουν, την ανταγωνιστικότητά τους και να συνεχίσουν να δημιουργούν καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.
Ψιλά γράμματα όλα αυτά, καμία θέση δεν έχουν στην προεκλογική συζήτηση. Και γιατί να έχουν άλλωστε, αφού το θέμα για τα κόμματα, το σημαντικό για παραδοσιακούς και νεοφανείς, είναι - θα το επαναλάβουμε – οι αδελφότητες, οι άρχοντες, οι επιστήθιοι φίλοι και αν η Σάντη δούλεψε ποτέ στο Προεδρικό.
Περίπου ένα μήνα πριν από τις εκλογές, αντί ενός γόνιμου, παραγωγικού και ουσιαστικού πολιτικού διάλογου περί άλλων όλοι τυρβάζουν, ουδόλως συναίσθηση της πραγματικότητας και επαφή με το περιβάλλον δείχνει κανείς να έχει. Και μετά οι πολίτες αποστρέφονται την πολιτική, και μετά οι νέοι δεν ασχολούνται και απομακρύνονται, και μετά ψάχνουν όλοι να βρουν το λάθος.
Για όλο αυτό τον παραλογισμό βεβαίως, η ευθύνη δεν αφορά μόνο τα κόμματα, αλλά και τους θεσμούς. Την συντεταγμένη πολιτεία που αφήνει εδώ και εβδομάδες να συντηρείται μια υπόθεση και μια δημόσια συζήτηση, η οποία κάθε μέρα που περνά χάνει όλο και πιο πολύ από το όποιο νόημά της, και την οποία - ενεργώντας άμεσα και ενεργοποιώντας με ταχύτητα τους μηχανισμούς διερεύνησης που θα έπρεπε να διαθέτει -, θα μπορούσε να είχε έως τώρα τερματίσει.
Αντ’ αυτού, δίνει με τα βραδυκίνητα αντανακλαστικά της άπλετο χώρο στον αποπροσανατολισμό από τα σημαντικά και τα ουσιώδη, αφήνει πεδίον δόξης στον καθένα να λέει και να ισχυρίζεται ανά πάσα στιγμή ό,τι θέλει, να εξελίσσεται ένα πρωτοφανές ξεκατίνιασμα το οποίο πλέον οι πολίτες το πιθανότερο είναι για πλάκα να παρακολουθούν και όχι γιατί πραγματικά τους ενδιαφέρει.
Και άντε, οι νεοαφανείς απολιτίκ σχηματισμοί προφανώς βολεύονται και μάλλον ευνοούνται από αυτή την κατάσταση, ίσως να είναι και στόχος τους να το τραβήξουν όσο πάει, ώστε να καλύψουν το πολιτικό κενό τους.
Είναι για να απορεί κανείς με τους υπόλοιπους από την άλλη, τους παραδοσιακούς και υπεύθυνους, που σαν πρωτάρηδες πέφτουν στην παγίδα και ακολουθούν, σέρνονται σε εκείνο το οποίο επικρίνουν και το οποίο διατείνονται πως πολεμούν ως επιζήμιο. Το παιχνίδι της τοξικότητας, σε ένα προεκλογικό αγώνα που στην κορύφωσή του προσλαμβάνει ένα χαρακτήρα καθ’ όλα απολιτίκ.
Σε ένα προεκλογικό αγώνα όπου σχεδόν καμία θέση δεν ακούγεται, παρά μόνο χαρακτηρισμοί, ανούσιες για τον περισσότερο κόσμο αντιπαραθέσεις, σε ένα προεκλογικό αγώνα τους μόνους τους οποίους στο τέλος της ημέρας έτσι όπως εξελίσσεται εξυπηρετεί, είναι όσους στο μόνο που έχουν να «επενδύσουν» για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους και να καταστούν στον λαό αρεστοί, είναι ο λαϊκισμός, η λασπολογία και το... κουτσομπολιό.
Και έτσι ακριβώς μέσα σε όλα αυτά, στις αδελφότητες, στους επιστήθιους φίλους, στους άρχοντες και στο...κρίσιμο για το μέλλον της Κύπρου ερώτημα αν δούλεψε ποτέ ή όχι η Σάντη στο Προεδρικό, να πρέπει να διαχειριστούμε και να σταθμίσουμε για το τι θα κάνουμε πίσω από το παραβάν στις 24 του Μάη, ακόμα μια βασανιστική και... καίριας σημασίας για την επόμενη μέρα της χώρας μας ιστορία.
Αν πετροβόλησε ή όχι ο Χριστόφορος Τορναρίτης το σπίτι του Φειδία, αν έκανε γκράφιτι ή όχι στην βίλα του.
Καλή ψήφο και καλή τύχη σε όλους μας…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Η «Σάντη», ο γενικότερος εξευτελισμός και το... μεγάλο μας τσίρκο
- Σαν(τη) Κύπρο δεν έχει… Προχειρότητες, σπασμωδικές κινήσεις και μια χώρα σαν βομβαρδισμένο τοπίο-Η δημόσια δίκη και η κάθαρση που αγνοείται
- Ο προεκλογικός σε επικίνδυνες ατραπούς με σκηνικό περιρρέουσας-Ανθρωποφαγία με γκριζάρισμα χαρακτήρων στην λογική της σκιάς και της υπόνοιας
