Εδώ και περίπου μια εβδομάδα κυρίαρχο θέμα στην εσωτερική επικαιρότητα δεν είναι άλλο από τις γνωστές καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη, οι οποίες περίπου από το πουθενά ήρθαν μέσα σε μια νύχτα να κάνουν άνω-κάτω το πολιτικό και θεσμικό σύστημα της χώρας, να επιτείνουν την ούτως ή άλλως επιτεινόμενη καχυποψία της κοινωνίας έναντί τους.
Οι καταγγελίες Δρουσιώτη ήρθαν ταυτόχρονα να βάλουν μπουρλότο στο προεκλογικό σκηνικό και να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό την προεκλογική ατζέντα, να επαναφέρουν ως βασικό ζήτημα συζήτησης και κομματικής αντιπαράθεσης το φλέγον εδώ και πολλά χρόνια για τον τόπο θέμα της διαφθοράς.
Επί της αρχής, κανείς δεν μπορεί να προκαταλάβει και να πει μετά πάσης βεβαιότητας κατά πόσο τα όσα ο Μακάριος Δρουσιώτης ισχυρίζεται και τα όσα στους φερόμενους εμπλεκόμενους διά των καταγγελιών του αποδίδει, ανταποκρίνονται ή όχι και σε ποιο βαθμό στην πραγματικότητα, αν ευσταθούν ή όχι ως η απόλυτη προκύπτουσα μέσα από την έρευνά του αλήθεια.
Απαντήσεις στα πιο πάνω προφανώς θα δώσουν οι έρευνες που θα διεξαχθούν γύρω από τους ισχυρισμούς Δρουσιώτη, στον ίδιο πέφτει το βάρος της ευθύνης να αποδείξει το βάσιμο των ισχυρισμών του, όπως και σε όσους με τον - ένα ή τον άλλο τρόπο - εμπλέκει να αποδείξουν το αντίθετο.
Αυτή είναι η μία παράμετρος της όλης υπόθεσης και έχει φυσικά να κάνει με την υποχρέωση των αρμόδιων Αρχών να διερευνήσουν όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, είναι το σκέλος που εμπίπτει στο, όπως σε κάθε ανάλογη περίπτωση ζητούμενο, να λάμψει η αλήθεια και να απονεμηθεί δικαιοσύνη.
Υπάρχει ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση και μια άλλη κρίσιμη και ζωτικής σημασίας διάσταση, η οποία πολύ περισσότερο ένεκα και της χρονικής συγκυρίας στην οποία βρισκόμαστε, λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές, γίνεται ως προς την αξία και τον αντίκτυπό της ακόμη πιο σημαντική.
Ο Μακάριος Δρουσιώτης, δεν είναι μόνο-όπως τουλάχιστον αυτοπροσδιορίζεται- συγγραφέας και ερευνητής. Είναι και υποψήφιος βουλευτής συγκεκριμένου κόμματος(σ.σ. Volt), ο οποίος επέλεξε να δημοσιοποιήσει τις καταγγελίες του και να στοχοποιήσει πολιτικούς του αντίπαλους, υποψήφιους άλλων κομματικών χώρων, μόλις μερικές εβδομάδες πριν από την κάλπη.
Μπροστά σε αυτό το εκ των πραγμάτων αδιαμφισβήτητο γεγονός, η όποια προσπάθεια αποσύνδεσης της επιλογής του αυτής από τις βουλευτικές εκλογές και από την σαφώς διαφαινόμενη ως προς την στόχευσή της εξυπηρέτηση προεκλογικών σκοπιμοτήτων, από κανένα αντικειμενικό παρατηρητή των εξελίξεων δεν γίνεται θεωρούμε πιστευτή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τέλειωσε τον Δημήτρη Παπαδάκη το ΑΛΜΑ-Εκτός ψηφοδελτίου με απόφαση της Εκτελεστικής Γραμματείας… «Το θέμα είναι πολιτικό, όχι νομικό»
Αντιθέτως, όπως τουλάχιστον εμείς από την πρώτη στιγμή είχαμε υποδείξει, το timing του Μακάριου Δρουσιώτη να θέσει στο στόχαστρό του και να ρίξει σκιές πάνω από συγκεκριμένα κόμματα και συγκεκριμένους υποψήφιους, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να αντικριστεί και να ερμηνευτεί ως παντελώς άσχετο με την προ των πυλών εκλογική αναμέτρηση.
Η πορεία των πραγμάτων, οι αντιδράσεις που σε πολιτικό επίπεδο ακολούθησαν και η εκμετάλλευση της οποίας οι καταγγελίες του επιχειρήθηκε να τύχουν από μερίδα των κομμάτων με πρώτο το δικό του, επιβεβαίωσαν δίχως άλλως την ορθότητα μιας ανάγνωσης, σύμφωνα με την οποία τα ελατήρια Δρουσιώτη ήταν (και) αμιγώς προεκλογικά.
Ήταν και είναι προφανώς δικαίωμα του Μακάριου Δρουσιώτη και του κάθε Δρουσιώτη, να καταγγέλλει οτιδήποτε ο ίδιος θεωρεί πως μπορεί να τεκμηριώσει ως μεμπτό, να δρα και να πολιτεύεται στην δημοσία σφαίρα όπως ο ίδιος πιστεύει καλύτερα για τον χώρο τον οποίο υπηρετεί και τον εαυτό του.
Την ίδια ώρα όμως από την άλλη, ακόμη και σε αυτό που είθισται να λέμε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», υπάρχουν ή θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχουν ηθικά όρια και φραγμοί, δεν είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού οι πρακτικές πισώπλατων μαχαιριών και κτυπημάτων κάτω από την μέση.
Γιατί μιλώντας καθαρά για την πολιτική διάσταση της όλης υπόθεσης υπό τον πρίσμα των βουλευτικών εκλογών και των στενών χρονοδιαγραμμάτων για διερεύνηση των καταγγελιών του, αυτές τις μεθόδους χρησιμοποίησε ο κ. Δρουσιώτης.
Γκρίζαρε τον χαρακτήρα και την υπόσταση συγκεκριμένων υποψηφίων, χωρίς να έχουν οι ίδιοι τον απαιτούμενο χρόνο μέχρι τις εκλογές ή μέχρι την λήψη τελικών αποφάσεων από τα κόμματά τους, να καταδείξουν και να αποδείξουν-αν είναι αθώοι- την αθωότητά τους.
Στέρησε από υποψηφίους όπως για παράδειγμα ο Δημήτρης Παπαδάκης, τη δυνατότητα να τρέξει στην κούρσα των εκλογών, όχι γιατί αποδείχθηκε ένοχος στα όσα ο Μακάριος Δρουσιώτης του καταλογίζει, αλλά γιατί απλώς και μόνο δεν είχε τον επαρκή χρόνο να τα αντικρούσει επαρκώς.
Πλήρωσε ο κ. Παπαδάκης προσωπικό και πολιτικό τίμημα, τέθηκε νοκ-άουτ για καταγγελίες και ισχυρισμούς που είναι μια πιθανότητα να αποδειχθούν ως μη ισχύουσες και να καταρριφθούν.
Θα πει κανείς ότι την απόφαση να τεθεί εκτός ψηφοδελτίου ο Δημήτρης Παπαδάκης δεν την έλαβε ο κ. Δρουσιώτης ή το Volt, αλλά το κόμμα με το οποίο είχε αποφασίσει να συνεργαστεί, το ΑΛΜΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Θυσίασε Παπαδάκη, διαφύλαξε το βασικό υπαρξιακό του αφήγημα το ΑΛΜΑ-Το σκεπτικό πίσω από την αποπομπή και η πικρία του Δημήτρη
Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος, που αφορά στο δέντρο και όχι το δάσος των όσων στο παρών κείμενο διαπραγματευόμαστε. Γιατί το δάσος είναι η μεγάλη εικόνα του προηγούμενου που ο Μακάριος Δρουσιώτης δημιούργησε ελάχιστες εβδομάδες πριν από τις εκλογές.
Ένα προηγούμενο δημιουργίας συνθηκών ανθρωποφαγίας και ενός προεκλογικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ο καθένας πλέον μπορεί να αισθάνεται ότι μπορεί να εξοντώνει και να βγάζει εκτός μάχης πολιτικούς αντιπάλους, πολύ απλά εμπλέκοντάς τους σε υπαρκτά ή ανύπαρκτα σκάνδαλα.
Καταλογίζοντας και αφήνοντας πάνω από την υπόστασή τους υπόνοιες, οι οποίες ακόμη και αν σε βάθος χρόνου αποδειχθούν ως μη ανταποκρινόμενες στην πραγματικότητα, η ζημιά θα έχει γίνει και το παιχνίδι για τους ίδιους θα έχει χαθεί.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Έμαθε από τα ΜΜΕ τον «αποκεφαλισμό» του από το ΑΛΜΑ ο Παπαδάκης-«Δεν επέδειξαν την απαραίτητη εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό μου»
Έσυρε ο Μακάριος Δρουσιώτης αν όχι την πολιτική ζωή, σίγουρα τον τρέχοντα προεκλογικό αγώνα, σε επικίνδυνες ατραπούς και δύσβατα μονοπάτια, δημιούργησε ένα σκηνικό κόλασης, όπου η περιρρέουσα θα είναι σε θέση, για όσους δεν έχουν αναστολές να την αξιοποιήσουν, να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Και σπιλώνοντας συνειδήσεις, να καταστρέφει πολιτικές καριέρες.
