«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».
Οδεύοντας ολοταχώς και έχοντας εισέλθει στην αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές του Μάη, το πιο πάνω απόφθεγμα του Αμερικανού πολιτικού και 16ου Προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν, φαντάζει σήμερα στην χώρα μας-διακόσια και πλέον χρόνια μετά-, επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.
Βρισκόμαστε μπροστά από μια εκλογική αναμέτρηση, που όπως όλα δείχνουν θα αλλάξει τον κομματικό χάρτη και τους συσχετισμούς δυνάμεων όπως μέχρι σήμερα τους γνωρίζαμε, φαίνεται το πολιτικό τοπίο να έχει εισέλθει για τα καλά σε μια τροχιά πλήρους αναδιαμόρφωσης και δημιουργίας ενός εντελώς νέου σκηνικού.
Το «επίτευγμα» ενός άσχετου με την πολιτική influencer
Στις προ διετίας Ευρωεκλογές, του 2024, έκανε την εμφάνισή του στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου ένας νεαρός και παντελώς άσχετος με την πολιτική ζωή influencer, o Φειδίας Παναγιώτου.
Κατέβηκε στις εκλογές έτσι για πλάκα, χωρίς καν ο ίδιος να πιστεύει πως έχει τις όποιες πιθανότητες εκλογής. Για να καταφέρει ωστόσο τελικά το ακατόρθωτο, όχι απλώς να εξασφαλίσει έδρα στην Ευρωβουλή, αλλά και ένα… εξωφρενικό σχεδόν 20%, που τον κατέστησε -αν είναι δυνατό- τρίτη σε ποσοστά δύναμη.
Χωρίς θέσεις, καθόλα απολιτίκ, η αλήθεια όμως ειλικρινής, ο Φειδίας Παναγιώτου ήρθε από το πουθενά περίπου να απογυμνώσει και εν πολλοίς να εξευτελίσει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, να εκμεταλλευτεί πέραν από το έπακρο την πικρία, την δυσαρέσκεια και την απογοήτευση μιας εξαιρετικά μεγάλης μερίδας των πολιτών, που είδε στο πρόσωπό του να βρίσκει την διέξοδο που έψαχνε για να διοχετεύσει την αντίδρασή της, για να εκφράσει διά της ψήφου που θέλησε να του δώσει την διαμαρτυρία της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Ο πιεσμένος ΔΗΣΥ και η μεγάλη ευκαιρία του ΑΚΕΛ μετά από είκοσι χρόνια-Οι δυναμικές, οι προοπτικές και τα στοιχήματα
Σήκωσε και πήρε στην κάλπη ο Φειδίας Παναγιώτου αποστασιοποιημένους από τα κόμματα και την πολιτική ψηφοφόρους, κόσμο που το πιθανότερο είναι αν δεν υπήρχε ως υποψήφιος να βρισκόταν στην πλευρά της αποχής, να επέλεγε την ημέρα των εκλογών να βρεθεί όχι πίσω από το παραβάν, αλλά οπουδήποτε άλλου, στις θάλασσες ενδεχομένως και στα βουνά.
Ένας άσχετος με την πολιτική influencer, έγινε από την μια μέρα στην άλλη ο «ήρωας» μιας κοινωνίας και ενός εκλογικού σώματος, που έχοντας ούτως ή άλλως προ πολλού γυρίσει σε μεγάλο βαθμό την πλάτη στα κόμματα και στους πολιτικούς, βρήκε την ιδανική ευκαιρία που αναζητούσε για να εκτονωθεί.
Και το έπραξε εκκωφαντικά. Άλλοι για χάζι, άλλοι για την συμπαθητική-τότε-κατά τ’ άλλα φιγούρα του Φειδία και άλλοι για ένα κοκτέιλ από λόγους με πρώτιστο την αποστολή μηνυμάτων δυσφορίας, επέλεξε να συμπεριφερθεί στην κάλπη, όπως ακριβώς και ο εκλεκτός της υποψήφιος. Εντελώς απολιτίκ.
H… τιμωρία, το αποτυχημένο πείραμα και οι ευθύνες
Δεν είναι στόχος, ούτε και προσπάθειά μας να χρυσώσουμε το χάπι. Οι ευθύνες των παραδοσιακών κομμάτων και γενικότερα του παραδοσιακού πολιτικού μας συστήματος για την αποξένωσή τους από την κοινωνία και για το γεγονός κατ’ επέκταση ότι κάτι τύποι σαν τον Φειδία μπορούν πλέον να διεκδικούν και να αποκτούν ρόλο και λόγο στην διαμόρφωση των αποφάσεων που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον μιας ολάκερης χώρας, είναι για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε δεδομένες.
Το θέμα όμως εν προκειμένω είναι πως ενώπιον μας έχουμε πια δείγματα γραφής του αποτελέσματος της «τιμωρίας» τους από τους πολίτες, το πείραμα Φειδίας αποδεικνύεται στην πράξη, όπως ήταν περίπου δεδομένο πως θα συνέβαινε, παντελώς επικίνδυνο και αποτυχημένο.
Γιατί πολύ απλά αποδείχθηκε ή εξελίχθηκε σε ένα υπερόπτη και αλαζόνα τύπο, που απλώς εκθέτει την Κύπρο στην Ευρώπη. Που συμπεριφερόμενος σαν γελωτοποιός και σίγουρα όχι σαν πολιτικός, που κάνοντας στα μέσα κοινωνική δικτύωσης περίπου τον καραγκιόζη και πουλώντας γενικότερα εξυπνάδα στην προσπάθειά του να καλύψει το απόλυτο πολιτικό του κενό, καταλήγει να υποτιμά και να περιφρονεί χωρίς κανένα ίχνος αναστολής την νοημοσύνη όχι αυτών που δεν τον ψήφισαν, αλλά πολύ περισσότερο εκείνων που τον ψήφισαν.
Και το κυριότερο, να καθίσταται επιζήμιος για τον τόπο, αδιαφορώντας προκλητικά για τις συνέπειες των πράξεων του, έχοντας μόνο ως ατζέντα την αυτοπροβολή και την αυτοανάδειξη.
Ακόμη και να ισχυριστεί κανείς ότι οι δυνατότητες που έχει ως ευρωβουλευτής είναι θεσμικά περιορισμένες και συνεπώς η όποια ζημιά προκαλεί με την όλη εν γένει δράση και τρόπο που «πολιτεύεται» ανεπαίσθητη ή διαχειρίσιμη, το ίδιο δεν μπορεί να λεχθεί πως θα ισχύσει αν το κόμμα που «τρώγοντας έρχεται η όρεξη» εν συνεχεία δημιούργησε, βρεθεί τον Μάη με την δύναμη που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν στην Βουλή.
Όπως το ίδιο δεν θα ισχύσει αν με την δύναμη που επίσης οι δημοσκοπήσεις δείχνουν βρεθούν στην Βουλή σχήματα-αχταρμάς που δημιουργηθήκαν απλώς και μόνο για να λειτουργήσουν ως όχημα του ηγέτη τους προς τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ως ΑΛΜΑ μετάβασης στον προεκλογικό του 2028.
Με μοναδικά όπλα στην φαρέτρα την άρνηση, τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, χωρίς προτάσεις και ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό, επενδύοντας απλώς και μόνο στον θυμό των πολιτών, εκμεταλλευόμενα το κλίμα απαξίωσης και αποστροφής του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Συναγερμός στο ΔΗΚΟ-Οι χαμηλές πτήσεις φέρνουν πρέσινγκ στους παραδοσιακούς ΔΗΚΟϊκούς για συσπείρωση
Εδώ είναι ακριβώς που στην αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές υπεισέρχεται η ευθύνη του κάθε πολίτη και του κάθε ψηφοφόρου.
Να αποφασίσει με το χέρι στην καρδιά όταν έρθει η ώρα να ψηφίσει, αν αυτό που προέχει είναι απλώς να… εκδικηθεί τους «παλιούς» στέλνοντας στην Βουλή με θέση ισχύος νεοφανείς σχηματισμούς και πρόσωπα που δεν ξέρουν με όρους πολιτικούς πού παν και τι τους γίνεται, ή αν το ωφέλιμο για τον τόπο, και κατ’ επέκταση την κοινωνία, είναι μια Βουλή που με όλα τα κακά και τα στραβά της, θα μπορεί αν μη τι άλλο να λειτουργεί και να αποφασίζει.
Όχι με απολιτίκ προσεγγίσεις, αλλά στη βάση θέσεων, όχι με γνώμονα την εξυπηρέτηση της ματαιοδοξίας και των προσωπικών φιλοδοξιών κάποιων τύπων όπως ο Φειδίας, ούτε και με τρόπο που η σύνθεσή της θα δημιουργεί συνθήκες ΑΛΜΑτος στο κενό για τον τόπο.
Το αίσθημα δυσαρέσκειας και η παραδοξότητα
Είναι αντιληπτό και κατανοητό το αίσθημα δυσαρέσκειας της κοινωνίας, ωστόσο, αντιληπτό έστω και την υστάτη πρέπει να γίνει πως δεν είναι η ώρα για πειράματα, δεν είναι θέτοντας την σταθερότητα της χώρας σε κίνδυνο που θα διορθωθούν τα ομολογουμένως υπαρκτά κακώς έχοντα στον τόπο. Πως στις εκλογές δεν ψηφίζουμε για χάζι, ούτε παίζουμε κορώνα-γράμματα την χώρα υποθηκεύοντας το μέλλον της σε επιλογές που θα την σύρουν με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα σύγχρονη… Οδύσσεια.
Αποτελεί άλλωστε παραδοξότητα, σχήματα που σύμφωνα με το πολιτικό βαρόμετρο Μαρτίου που πραγματοποίησε η IMR για λογαριασμό του REPORTER, δεν κατανοούν επαρκώς τις ανάγκες των πολιτών, δεν διαθέτουν ικανά στελέχη και δεν είναι ικανά να κυβερνήσουν, να επιβραβεύονται και να τους αποδίδεται από την κοινωνία ρόλος εξόχως ρυθμιστικός.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Δημοσκόπηση REPORTER: ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ σε απόλυτη ισορροπία στο ντέρμπι για την πρωτιά-Οι συσπειρώσεις και οι διαρροές
Όπως παραδοξότητα αποτελεί επίσης, να δηλώνει η συντριπτική πλειοψηφία πως θα ψηφίσει το κόμμα που θεωρεί ότι έχει την πιο ορθή πολιτική τοποθέτηση, αλλά να προκύπτει την ίδια ώρα πως σκοπεύει να δώσει ψήφο σε σχήματα που πολύ απλά δεν έχουν πολιτικές θέσεις.
Η δημοσκόπηση του REPORTER κατέδειξε πως ένα περίπου 30% των ψηφοφόρων προσανατολίζονται σε ψήφο αντίδρασης. Στην αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές και προτού προσέλθουν στην κάλπη, ας σταθμίσουν τουλάχιστον καλά-όπως όλοι μας- τα προ αιώνων λόγια του Αβραάμ Λίνκολν, με τα οποία αρχίσαμε: Ότι η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα, πως με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, αλλά με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.
Ας το πράξουν και ας συμπεριφερθεί ύστερα ο καθένας πίσω από το παραβάν όπως ο ίδιος νομίζει και πιστεύει καλύτερα. Ενθυμούμενοι όμως-καλό θα είναι-άπαντες, πως το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Το κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα, η εικόνα των πολιτικών αρχηγών και ο κυρίαρχος… κανένας
