powered by inbusiness-news-logo cbn omada-logo celebrity-logo LOGO-PNG-108

Celebrity

Image

  Πρόσφατα ήμουν για καφέ με μία γνωστή μου. Αν και την γνωρίζω χρόνια δεν μπορώ να πω ότι γίναμε ποτέ και οι καλύτερες φίλες. Αν και όποτε βρεθούμε, μιλάμε για άσχετα πράγματα. Κάποια στιγμή, καθώς μιλούσαμε για κάτι προϊόντα ομορφιάς, ανάβει τσιγάρο και μου λέει: «μου φαίνεται ότι το σώμα σου χάλασε πολύ τελευταία. Σε αυτή την ηλικία όμως είναι λογικό». Είχα αφήσει εκείνη τη στιγμή το σχόλιό της, ασχολίαστο, όμως όταν πήγα σπίτι κι ετοιμαζόμουν για μπάνιο κοίταγα το σώμα μου και σκεφτόμουν, «ρε μήπως έχει δίκαιο;». Όμως και να είχε θα μπορούσε να μου το πει με διαφορετικό τρόπο. Μετά κάθισα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν πόσες φορές άκουσα πικρόχολα σχόλια να περάσουν έτσι από διάφορους ανθρώπους που είχα στη ζωή μου και νομίζω ότι πολλοί έχουν βιώσει το ίδιο. Μία φίλη μου, για παράδειγμα, ακούει συνεχώς από τον σύντροφό της ότι είναι χοντρή. Και είναι όντως, όμως αυτός αφού δεν την γουστάρει γιατί μένει μαζί της; Για να τη μειώνει και να της δημιουργεί ψυχολογικά;Νομίζω πώς όλοι μπορούμε να διακρίνουμε πότε ένας δικός μας άνθρωπος λέει κάτι για το καλό μας και πότε απλά θέλει να μας την πει για να νιώσει ο ίδιος καλύτερα. Για κάποιους ό,τι και να κάνεις ποτέ δεν θα είναι αρκετό. Σήμερα είσαι χοντρή, αύριο είσαι σπαστικιά, μεθαύριο είσαι ηλίθια… Είναι ακριβώς όπως το bullying που όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει – κυρίως στο σχολείο -, όμως ποτέ δεν καταλαβαίναμε τους λόγους και νιώθαμε άσχημα για τον εαυτό μας. Πιστεύαμε πραγματικά ότι εμείς έχουμε το πρόβλημα. Μία αρθρογράφος που διαβάζω στο διαδίκτυο, έχει ονομάσει το σύνδρομο αυτό «bitch fatale», δηλαδή το πρόσωπο της σκύλας. Όλοι αυτοί που σου συμπεριφέρθηκαν άσχημα – φίλοι, συνάδελφοι, σύντροφοι – έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους κι αυτό είναι η ανασφάλεια. Αυτές που σου έλεγαν ότι δεν μπορείς να παίξεις μαζί τους στο διάλειμμα ή αυτός που σου ζητούσε συνέχεια χρόνο γιατί πιεζόταν είχε ανασφάλειες. Το πρόβλημα δεν ήσουν εσύ, αλλά εκείνοι. Τα χαρακτηριστικά του «bitch fatale» αναγνωρίζονται πολύ εύκολα στους ανθρώπους. Είναι αυτοί που προσπαθούν να σε ρίξουν γιατί φοβούνται ότι θα τους ρίξεις πρώτη. Τα πράγματα που σου λένε ότι δεν τους αρέσουν είναι τα πράγματα που μισούν στον εαυτό τους κι αυτό οδηγεί στη ζήλια. Κάποιος μπορεί να σε ζηλεύει για λόγους που δεν φαντάζεσαι καν. Επειδή είσαι ακομπλεξάριστη, επειδή έχεις σχέση, επειδή έχεις υπέροχους γονείς, επειδή έχεις καριέρα, επειδή είσαι ανεξάρτητη και άλλα χίλια δυο. Επίσης, αυτά τα άτομα είναι συνήθως αυτά με τους μεγαλύτερους φόβους. Φοβούνται μην χάσουν την πρωτιά, φοβούνται μη χάσουν το βόλεμά τους, την καριέρα τους και άλλα χίλια δυο. Κι έτσι πολλές φορές σε βλέπουν ως απειλή. Και τέλος μπορεί να είναι κακοί μαζί σου, όμως δεν είναι κακοί μόνο μαζί σου, γι’ αυτό δεν χρειάζεται να το παίρνεις προσωπικά. Είναι κακοί με τους πάντες και κρατούν δίπλα τους αυτούς που είναι του χεριού τους. Δε νομίζω να θες να είσαι ένας απ’ αυτούς…   

12:00 - 08 Ιανουαριου 2016

Image

Με πήρε τηλέφωνο ο Ανδρέας, φίλος των παιδιών μου από τα φοιτητικά και από τα νέα παιδιά που ιδιαίτερα εκτιμώ για το ήθος και τη ζωντάνια τους, με την παράκληση να δημοσιεύσουμε «κάτι» στον Ρεπόρτερ για την εκδήλωση που διοργανώνει το Ίδρυμα Χριστίνα Α. Αποστόλου - 11 του μήνα αυτού στη Λάρνακα - με την ευκαιρία των δέκα χρόνων από την ίδρυσή του.                             Οι συνάδελφοι του Ρεπόρτερ, έντυπου και διαδικτυακού, ασφαλώς και ανταποκρίθηκαν αμέσως, γνωρίζοντας τη δράση του ιδρύματος που πρώτιστο στόχο έχει την «οικονομική βοήθεια παιδιών και νέων με χρόνιες παθήσεις στην προσπάθειά τους να προσφέρουν στον εαυτό τους ένα καλύτερο μέλλον», όπως λίγα λεπτά μετά το τηλεφώνημα του Ανδρέα διάβαζα στο διαδικτυακό του προφίλ.   Η Χριστίνα έφυγε πριν από δέκα ακριβώς χρόνια και μάλιστα με την αυγή του νέου έτους, 1η Ιανουαρίου του 2006. Λίγους μόνο μήνες μετά είχε ήδη συσταθεί και το ίδρυμα που «δεν έγινε για τη Χριστίνα αλλά με τη Χριστίνα. Μας  πήρε από το χέρι και μέσα από αυτό μας παίρνει στα μονοπάτια της αγάπης, της προσφοράς και της ανθρωπιάς», συνεχίζω να διαβάζω στο προφίλ του και σκέφτομαι φωνακτά, όταν σε λίγο μιλώ και πάλι με τον Ανδρέα τον γιο της, πως «η μαμά σου, Ανδρέα, δεν έφυγε, το ίδρυμα, εσείς, οι άνθρωποί του και οι εθελοντές καταφέρατε να την κρατάτε εδώ. Συμφωνείς;» κι εκείνος είπε: «Έτσι είναι όπως τα λες».Κι εγώ με τη σειρά μου αισθάνομαι χαρούμενη και «τυχερή». Γιατί προτού κτυπήσει το τηλέφωνο στις 11 το πρωί, να είναι ο Ανδρέας, να μου πει για την εκδήλωση και να μου δώσει την έμπνευση, δεν έβρισκα εκείνο «το κάτι» για το αρθράκι του Celebrity που ήθελα να γράψω, αμφιταλαντευόμουν, δεν αποφάσιζα ακριβώς «τι».   Ο Ανδρέας μου έδωσε τη λύση εν είδει πρόκλησης, αλλά περισσότερο τον ευχαριστώ όχι γι’ αυτό αλλά για τη δυνατότητα που δίνει σε σένα, σε μένα, σε όλους ένα ίδρυμα σαν κι αυτό, που έχει το όνομα της μητέρας του, να αντλούμε δύναμη τόση ώστε να στηρίζουμε και να στηριζόμαστε από έναν οξύμωρο, θα μπορούσε κανείς να πει, συνδυασμό λέξεων και πραγματικοτήτων σε ένα τιτλάκι του τύπου «όταν ο καρκίνος ‘δίνει ζωή’».                 Ό,τι πιο πολύ οι περισσότεροι από μας φοβούνται σ’ αυτή τη ζωή ως πιθανότητα να τους συμβεί, ενώ αρκετοί δεν τολμούν καν να τον πουν με τ’ όνομά του, τον «καρκίνο που θερίζει» κατά το επί σειρά δεκαετιών κοινότοπο των δημοσιευμάτων, από πρώτη - δεύτερη αιτία θανάτου μπορεί να σπείρει, σ’ ένα άλλο επίπεδο,  τη δυνατότητα ανάδειξης των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Της δύναμης που έχει ο άνθρωπος να μετατρέπει ακόμα κι ό,τι περισσότερο τον πονά σε ζωοδότρα πηγή για τον ίδιο και πιο πολύ για τους γύρω του. Αυτό είναι το θαυμαστό! Άλλοι θα την πουν την πηγή ελπίδα κι ανθρωπιά, άλλοι στήριξη ηθική και οικονομική, εγώ, επιτρέψτε μου, να την αποκαλέσω «μεγαλείο της ζωής». Με το Ίδρυμα Χριστίνα Αποστόλου επικοινωνείτε στο 99795052 ή στο info@andreasapostolou.com 

17:37 - 07 Ιανουαριου 2016

ΣΕΛΙΔΑ 2382 ΑΠΟ 2459