Μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Λεμεσό ανεβαίνοντας προς Τρόοδος μπορεί να συναντήσει κανείς διάφορα μικρά χωριά. Η Λόφου είναι ένα από αυτά…
Τα πετρόκτιστα μικρά σπίτια προβάλλονται στα μάτια σου σαν εικόνα από άλλους αιώνες. Σπίτια φτιαγμένα με τέτοιο τρόπο που φαίνονται άθικτα από τον χρόνο λες και έμειναν εκεί περιμένοντας τις χρυσές εποχές όπου ο λόφος, που είναι κτισμένα, έσφυζε από ζωή. Η Λόφου, σύμφωνα με μαρτυρίες, εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι άφησαν πίσω τους χτίσματα πανέμορφης αρχιτεκτονικής που δημιουργεί μαγευτικές εικόνες σε όσους ξένους και εγχώριους τουρίστες το επισκέπτονται. Τα τελευταία χρόνια τα καλοκαίρια στη Λόφου είχαν αέρα μουσικής, αφού το χωριό έγινε γνωστό στους νέους και λάτρεις της μουσικής, με μουσικά φεστιβάλ που διοργανώθηκαν με σκοπό να δημιουργήσουν το αίσθημα της επιστροφής στην παράδοση. Το χωριό έσφυζε πάλι από ζωή και μύριζε ανάπτυξη. Τα σπίτια ανακαινίστηκαν για να φιλοξενήσουν κόσμο ενώ, η πλατεία απέκτησε την παλιά της αίγλη…
<
Σε εκείνη την πλατεία βρέθηκα ξανά πριν μέρες. Η παραδοσιακή ταβέρνα, το καφενείο του «Ξενή» αλλά και το «Μπακάλικο του Χωρκού», βρίσκονται ακόμη εκεί, όπως την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το χωριό. Εκεί συναντήσαμε την κυρία Δήμητρα Οικονόμου.Η κυρία Δήμητρα πηγαινοέρχεται κάθε Σαββατοκυρίακο από τον Ύψωνα στη Λόφου για να βοηθήσει στις οικογενειακές επιχειρήσεις που βρίσκονται στη πλατεία, αφού όπως εκμυστηρεύεται η ίδια στον REPORTER, «…εδώ μεγάλωσα. Αυτό το καφενείο μου θυμίζει όσα έζησα κατά τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων».
<
Πόσα χρόνια υπάρχει εδώ το καφενείο;
Δεν γνωρίζω ακριβώς πόσα χρόνια. Αν σκεφτείς πως αν ζούσε ο πατέρας μου τώρα θα ήταν 106 χρονών… Πάνω από 100 χρόνια σίγουρα. Το καφενείο παλιά ήταν το βαφείο του χωριού. Ο πατέρας μου έβαφε τις βράκες μαύρες. Ξέρετε παλιά δεν υπήρχαν μαύρα πανιά, ήταν όλα άσπρα, αυτά που έφτιαχναν τα σεντόνια. Ο πατέρας μου κληρονόμησε το μαγαζάκι αλλά και την τέχνη από τον πατέρα του. Με το πέρασμα των χρόνων όμως οι άνδρες σταμάτησαν να φοράνε βράκες. Έτσι το βαφείο, μετατράπηκε σε καφενείο. Το καφενείο του «Ξενή», όπως ήταν και το όνομα του πατέρα μου, ήταν το πρώτο καφενείο στο χωριό.
http://newsasset.reporter.com.cy/ImgSrc.aspx?Resolution=2&Doc=847558" style="width
http://newsasset.reporter.com.cy/ImgSrc.aspx?Resolution=2&Doc=847559" style="width:300px" /><
Πόσα χρόνια υπάρχει εδώ το καφενείο;
Δεν γνωρίζω ακριβώς πόσα χρόνια. Αν σκεφτείς πως αν ζούσε ο πατέρας μου τώρα θα ήταν 106 χρονών… Πάνω από 100 χρόνια σίγουρα. Το καφενείο παλιά ήταν το βαφείο του χωριού. Ο πατέρας μου έβαφε τις βράκες μαύρες. Ξέρετε παλιά δεν υπήρχαν μαύρα πανιά, ήταν όλα άσπρα, αυτά που έφτιαχναν τα σεντόνια. Ο πατέρας μου κληρονόμησε το μαγαζάκι αλλά και την τέχνη από τον πατέρα του. Με το πέρασμα των χρόνων όμως οι άνδρες σταμάτησαν να φοράνε βράκες. Έτσι το βαφείο, μετατράπηκε σε καφενείο. Το καφενείο του «Ξενή», όπως ήταν και το όνομα του πατέρα μου, ήταν το πρώτο καφενείο στο χωριό.
http://newsasset.reporter.com.cy/ImgSrc.aspx?Resolution=2&Doc=847558" style="widthhttp://newsasset.reporter.com.cy/ImgSrc.aspx?Resolution=2&Doc=847559" style="width:300px" /><
Το μπακάλικο σας θυμίζει πολύ τα παλιά μπακάλικα που υπήρχαν στα χωριά. Πως αποφασίσατε να ανοίξετε ένα παραδοσιακό μπακάλικο;
Το μπακάλικο όπως και η παραδοσιακή ταβέρνα που βρίσκεται απέναντι ακριβώς ανήκουν στον γιό μου, τον Ξενή. Βλέπαμε ότι το χωριό είχε κόσμο, τουρίστες αλλά και Κύπριους που έρχονταν τα Σαββατοκυρίακα και έτσι αποφασίσαμε, πριν τέσσερα χρόνια, να ανοίξουμε το μικρό μπακάλικο. Αρχικά βάλαμε λίγα πράγματα και αργότερα καταλάβαμε πως ήταν ανάγκη να υπάρχει ένα τέτοιο μαγαζί στο χωριό, μιας και για να βρει κάποιος υπεραγορά θα έπρεπε να οδηγήσει μέχρι τον Ύψωνα. Το μπακάλικο μας έχει τα βασικά πράγματα που μπορεί να χρειαστεί κάποιος κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο χωριό. Την ιδέα για να μοιάζει όπως και τα παλιά μπακάλικα την είχε ο γιος μου. Επιβαλλόταν άλλωστε και από την παλιά αρχιτεκτονική του χωριού. Θα ήταν πολ
x;">Πηγαινοέρχεστε συχνά στο χωριό;
Από το χωριό έφυγα πριν πολλά χρόνια. Παντρεύτηκα στη Λεμεσό και μένω στον Ύψωνα από νεαρή ηλικία. Κάθε Σαββατοκυρίακο όμως είμαι εδώ γιατί βοηθάω τον γιο μου με τα μαγαζιά που ανέλαβε. Παίρνω το αυτοκίνητο μου και έρχομαι το Σάββατο το πρωί και φεύγω την Κυριακή το απόγευμα.
<
Θα θέλατε να μείνετε μόνιμα και πάλι στη Λόφου;
Η αλήθεια είναι πως νιώθω γαλήνια όταν έρχομαι εδώ έστω και για δουλειά. Είναι φορές που με πνίγει η πόλη και ανυπομονώ να έρθω στο χωριό μου. Εδώ μεγάλωσα. Αυτό το καφενείο που θυμίζει όσα έζησα κατά τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων, όμως στη Λεμεσό έχω τα εγγόνια μου. Δεν πέρασε από το μυαλό μου να φύγω και να έρθω μόνιμα εδώ.
Η ανυπομονησία της κυρίας Δήμητρας να επιστρέψει στο χωριό της όποτε της δίνεται η ευκαιρία είναι όσα μπορεί να νιώσει κάποιος όταν επισκέπτεται τη Λόφου. Η ηρεμία και η ησυχία που επικρατεί στο χωριό σε αναζωογονεί για όσες ημέρες βρίσκεσαι εκεί. Μπορεί το χωριό να μην είναι το κατάλληλο για να μείνει κάποιος μόνιμα, αδιαμφισβήτητα όμως αξίζει να το επισκεφτεί κάποιος αν χρειάζεται μια ανάπαυλα από την καθημερινότητα και την φασαρία της πόλης.
