Με τις υπολογιστικές ανά χείρας, τις ασκήσεις επί χάρτου να δίνουν και να παίρνουν και με τις δημοσκοπήσεις στην βάση σεναρίων υποψηφίων να έχουν αρχίσει και να αποτυπώνουν μια πρώτη εικόνα, το πολιτικό και όχι μόνο οικοσύστημα της χώρας κινείται πλέον για τα καλά στον αστερισμό των επερχόμενων προεδρικών εκλογών με κεντρικό ερώτημα το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Πραγματικότητα, ωστόσο, αποτελεί πως τα όποια συμπεράσματα ή διαφαινόμενες δυναμικές στην παρούσα φάση προκύπτουν είναι εξαιρετικά πρόωρο να θεωρηθούν ως ασφαλείς, καθότι το τοπίο παραμένει εξαιρετικά θολό και υπάρχουν ακόμη πολλά που ως μεταβλητές θα γίνουν ή θα μπορούσαν να γίνουν μέχρι την διαμόρφωση του τελικού σκηνικού στην βάση του οποίου θα διεξαχθεί η εκλογική αναμέτρηση του 2028.
Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης θα είναι υποψήφιος και δεδομένου επίσης πως στις 28 Νοεμβρίου θα έχει και ο ΔΗΣΥ τον δικό του υποψήφιο, αληθές είναι πως έχουμε και βλέπουμε ήδη δύο βασικά κομμάτια του παζλ των προεδρικών εκλογών να τοποθετούνται στην θέση τους.
Ωστόσο, εν τη απουσία του τρίτου βασικού παίχτη όπως λογικά θα είναι ο εκλεκτός του ΑΚΕΛ, αλλά και χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει το πώς θα κινηθούν οριστικά δυνάμεις όπως το ΑΛΜΑ και η Άμεση Δημοκρατία, αλλά και τα κόμματα του κέντρου, οι όποιες παρούσες δυναμικές καταγράφονται σαφώς και δύναται να απέχουν λίγο ή πολύ από την πραγματικότητα που θα μπορούσε να αποτυπώσει η κάλπη.
Την ίδια ώρα περαιτέρω, σε κομβική συνισταμένη της εξίσωσης των επερχόμενων προεδρικών εκλογών δείχνει να έχει εξελιχθεί και καταστεί το ΕΛΑΜ, αφού οι αποφάσεις που θα λάβει και δη το κατά πόσο θα κατέλθει αυτόνομα ή θα επιδιώξει συνεργασία από τον πρώτο γύρο με κάποιον από τους υπόλοιπους υποψηφίους, δύναται με την σειρά του να αποβεί καθοριστικός παράγοντας για την απάντηση του κρίσιμου ερωτήματος που αφορά εν πρώτοις στο ποιοι θα είναι οι μονομάχοι της δεύτερης Κυριακής.
Οι δημοσκοπήσεις που είδαν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας δείχνουν για παράδειγμα τον Ανδρέα Μαυρογιάννη να συγκεντρώνει ποσοστά ικανά να τον στείλουν στον δεύτερο γύρο. Πρόκειται, όμως, για ποσοστά που αυτή την στιγμή φαίνεται να συγκεντρώνει, υπό την προϋπόθεση πως θα έχει την στήριξη του ΑΚΕΛ και ότι θα είναι επί της ουσίας, όπως και το 2023, ο υποψήφιος του κόμματος της αριστεράς.
Είναι προφανές πως μια άλλη απόφαση του ΑΚΕΛ, που φαντάζει ως πολύ πιθανή, αυτομάτως θα αφαιρέσει αισθητά από την προοπτική που τώρα διαφαίνεται να προκύπτει για τον κ. Μαυρογιάννη και συνεπώς, διαφορετικά θα είναι τα δεδομένα για τον ίδιο ως υποψήφιος του ΑΚΕΛ και πολύ διαφορετικά ως προς την δυναμική του, αν κατέλθει στην μάχη χωρίς την κομματική στήριξη.
Όπως και από την άλλη, εάν αποφασίσει να τρέξει στις εκλογές χωρίς την στήριξη του κόμματος, θα μπορούσε ο Ανδρεάς Μαυρογιάννης να λειτουργήσει ως ανάχωμα για την δυναμική του υποψηφίου του ΑΚΕΛ, αφού είναι πολύ πιθανόν και αναμενόμενο να αντλούσε μια αξιοπρόσεκτη μερίδα ψήφων από την ΑΚΕΛική δεξαμενή.
Στο ίδιο πλαίσιο, αν θεωρήσουμε ως δεδομένο πως ο εκλεκτός του ΑΚΕΛ δεν θα είναι ο κ. Μαυρογιάννης, σαφώς διαφορετική θα είναι η δυναμική για το κόμμα αν πετύχει την στόχευση που θέτει για συνεργασίες στο όνομα της «προοδευτικής συμμαχίας» και προφανώς διαφορετική αν στηριχθεί εν τέλει αποκλειστικά και μόνο στις δικές του δυνάμεις, είτε με ένα άλλο μη κομματικό υποψήφιο είτε –ως ένα σενάριο που μοιάζει τουλάχιστον σήμερα απομακρυσμένο- διεκδικήσει τις προεδρικές με κομματικό.
Μια υποψηφιότητα για το ΑΚΕΛ που θα τύγχανε λόγου χάρη στήριξης και από το ΑΛΜΑ, ή πολύ περισσότερο και από άλλα μικρότερου βεληνεκούς σε δύναμη κόμματα, είναι αριθμητικά προφανές –ακόμη και με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη ως σφήνα- πως θα ήταν σε θέση να κόψει πρώτη το νήμα στον πρώτο γύρο και να αφήσει να παλεύουν για την δεύτερη θέση τον Νίκο Χριστοδουλίδη με τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ.
Στο σενάριο από την άλλη μη επίτευξης της «προοδευτικής συμμαχίας» θα ήταν πιθανό ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ να κινδυνεύσει να μείνει εκτός επαναληπτικής εκλογής, από την στιγμή που ο ΔΗΣΥ θα επιτύγχανε την μέγιστη δυνατή συσπείρωση και που ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα στηριζόταν από τα κόμματα που τον στήριξαν το 2023 και θα αντλούσε παράλληλα μια αισθητή μερίδα ψήφων από την συναγερμική δεξαμενή.
Για τον Νίκο Χριστοδουλίδη, αν πάρουμε ως δεδομένο πως στηρίζεται από τα κόμματα που τον υποστηρίξαν το 2023 και κυρίως από το ΔΗΚΟ, αλλά και αν πάρουμε επίσης ως δεδομένο πως το ΑΚΕΛ συνεργάζεται τουλάχιστον με το ΑΛΜΑ, καθοριστικής σημασίας για τον ίδιο θα ήταν το πώς θα συμπεριφερόταν το ΕΛΑΜ και δη το κατά πόσο, είτε θα τασσόταν εξ’ αρχής ανοικτά υπέρ του (σ.σ. με τον κίνδυνο να χάσει ψηφοφόρους από αλλού) είτε θα τον πριμοδοτούσε τουλάχιστον σε βαθμό που να διασφαλιστεί η παρουσία του στην δεύτερη Κυριακή.
Ταυτοχρόνως, αποτελώντας καλώς ή κακώς συγκοινωνούντα δοχεία, είναι ένα ζήτημα, τόσο για το ίδιο τον υποψήφιο του κόμματος από την μια όσο και για τον Νίκο Χριστοδουλίδη από την άλλη, ποιο ποσοστό ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ θα λειτουργούσε φυγόκεντρα, αφού το ύψος του στο υποθετικό σενάριο που η μάχη για το δεύτερο εισιτήριο της δεύτερης Κυριακής θα δοθεί ανάμεσα στους δύο, θα ήταν ενδεχομένως κρίσιμης σημασίας ένθεν και ένθεν.
Στο ευρύτερο εξάλλου προεκλογικό περιβάλλον, τους συσχετισμούς δυνάμεων θα ήταν πιθανό να επηρεάσει κομβικά η είσοδος ή όχι τελικά στην κούρσα μεμονωμένων υποψηφίων, όπως θα μπορούσαν να ήταν π.χ. ο Κυριάκος Κενεβέζος και ο Τζον Χριστοδούλου, αφού σε μια αναμέτρηση λεπτών ισορροπιών, οι ψήφοι που ίσως στερούσαν από τους τρεις βασικούς υποψήφιους ενδεχομένως και να αποδεικνύονταν και εκείνοι που θα τους έβγαζαν εξ' αρχής εκτός μάχης.
Αυτό που συμπερασματικά μπορεί να λεχθεί, είναι πως χωρίς να είναι ακόμη ξεκάθαρο το ποιος θα είναι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, οι όποιες κομματικές συμμαχίες και σε τελική ανάλυση ο χάρτης των προεδρικών στην οριστική ή σχεδόν οριστική του μορφή, αλλά και με ένα εκλογικό σώμα που αρέσκεται να συμπεριφέρεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια μέχρι και την τελευταία στιγμή σαν κινούμενη άμμος και χωρίς οι κομματικές αποφάσεις να είναι για σημαντική μερίδα του «δεσμευτικές», στην παρούσα χρονική συγκυρία ναι μεν υπάρχουν και καταγράφονται ενδείξεις, αυτές όμως ουδόλως ορθολογικό θα ήταν να εκλαμβάνονται ως πιθανό αποτέλεσμα. Ούτε καν μάλλον ως έχουν σήμερα τα πράγματα ως προγνωστικά.
Και τούτο, καθώς επί του πραγματικού πεδίου:
Πρώτο: Το ΑΚΕΛ δεν έχει υποψήφιο, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης καταγράφεται στις μετρήσεις με υψηλά ποσοστά, αλλά σε ένα σενάριο που θα στηρίζεται από το ΑΚΕΛ και το οποίο όμως δεν φαντάζει ως το επικρατέστερο.
Δεύτερο: Εν δυνάμει σύμμαχοι του κόμματος της αριστεράς όπως το ΑΛΜΑ δεν είναι βέβαιο κατά πόσο θα συμπορευθούν ή όχι με το ΑΚΕΛ, με τον παράγοντα αυτό να είναι εξόχως σημαντικός για την δυναμική που ο υποψήφιος του θα μπορούσε να αναπτύξει.
Τρίτο: Ο Νίκος Χριστοδουλίδης το πιθανότερο είναι να έχει την στήριξη του ΔΗΚΟ, όμως δεν μπορεί να ειπωθεί με τον ίδιο βαθμό σιγουριάς πως θα έχει επίσης την στήριξη της ΕΔΕΚ και της ΔΗΠΑ. Ταυτοχρόνως, σημαντική συνιστώσα της εξίσωσής του δύναται να αποδειχθεί το ΕΛΑΜ, το οποίο επίσης ακόμη δεν έχει πάρει τις αποφάσεις του.
Τέταρτο: Η Άμεση Δημοκρατία του Φειδία Παναγιώτου είναι ένα κόμμα με εκλογική βάση ψηφιδωτό, για την οποία είναι ένα ερώτημα ο βαθμός στον οποίο θα κινηθεί στοχευμένα προς τον υποψήφιο που θα της υποδείξει η ηγεσία της. Το πιθανότερο είναι πως όχι.
Πέμπτο: Ο ΔΗΣΥ θα εξέλθει σε λιγότερες από δεκαπέντε ημέρες μέσα από μια εσωκομματική αναμέτρηση, με τις πληγές που θα αφήσει πίσω της να είναι ένα καίριας σημασίας ζήτημα σε ό,τι έχει να κάνει με τον βαθμό συσπείρωσης των ψηφοφόρων του κόμματος γύρω από τον υποψήφιο που θα προκύψει από τις εσωκομματικές εκλογές και το πόσο ενωμένη θα μπορούσε να πορευθεί η παράταξη προς τις προεδρικές εκλογές.
Σε τελική ανάλυση, βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μιας εκλογικής αναμέτρησης (σ.σ. μιλώντας πάντα για τον πρώτο γύρο μιας και ο δεύτερος είναι μια παντελώς διαφορετική εκλογική διαδικασία), για την έκβαση της οποίας ό,τι αυτή την στιγμή να λέγεται και να γράφεται, είναι εξαιρετικά πρόωρο και παρακινδυνευμένο να προβλέψει κανείς έστω και με μικρή δόση ασφάλειας το αποτέλεσμά της.
Για τον απλούστατο λόγο ότι το πραγματικό παιχνίδι τώρα αρχίζει και μέχρι την κορύφωσή του η τράπουλα θα μοιραστεί ξανά και ξανά.
