Έκανε πίσω, κάτι που συνεπάγεται με παραδοχή ήττας, η Νομική Υπηρεσία σε σχέση με το ένταλμα έρευνας στην οικία, στο γραφείο και τα οχήματα του δικηγόρου Νίκου Κληρίδη, στα πλαίσια της υπόθεσης Σάντη, η οποία είχε παραδώσει λάθος κινητό τηλέφωνο κοροϊδεύοντας τους ανακριτές, ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε πως το παρέδωσε σε υπάλληλα του νομικού, κάτι που διαψεύδουν οι ίδιοι, ενώ από τις έρευνες δεν έχει μέχρι σήμερα εντοπιστεί.
Η πλευρά του Νίκου Κληρίδη προσέφυγε στο Ανώτατο το οποίο στην βάση των όσων τέθηκαν ενώπιον του, έδωσε άδεια για καταχώρηση αίτησης για διάταγμα Certiorari, με την απόφαση να ερμηνεύεται από τον REPORTER πως επρόκειτο για χαστούκι, αφού η Δικαστής φαίνεται να είχε καταλήξει σε εκ πρώτης όψεως συμπεράσματα που ήταν δύσκολο να ανατραπούν, ειδικότερα σε ό,τι αφορά την απουσία μαρτυρίας για την εμπλοκή του δικηγόρου και ότι δεν τέθηκαν ικανοποιητικές ασφαλιστικές δικλείδες που να προστατεύουν το δικηγορικό απόρρητο και τα προσωπικά δεδομένα.
Εξού και κατά την προηγούμενη διαδικασία ενώπιον του Ανωτάτου, όπου εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος της Νομικής Υπηρεσίας, όταν ζητήθηκε χρόνος ώστε να απαντήσει κατά πόσο θα φέρει ένσταση ή όχι, η Δικαστής κάλεσε την Εισαγγελία να μελετήσει ενδελεχώς την αίτηση, προτού αποφασίσει εάν θα καταχωρήσει ένσταση ή όχι και για ποιους λόγους.
Η επιβεβαίωση της ερμηνείας ήρθε από την στάση που τήρησε σήμερα στο Ανώτατο η Νομική Υπηρεσία, η οποία δεν έφερε ένσταση, λέγοντας πως τα κινητά δεν έτυχαν επεξεργασίας και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αντικείμενο, για να λάβει απάντηση από τον δικηγόρο Αλέξανδρο Κληρίδη πως το αντικείμενο είναι η νομιμότητα της έκδοσης του εντάλματος κατά τον ουσιώδη χρόνο. Επίσης, η πλευρά του Νίκου Κληρίδη, που εκπροσωπείται από τους δικηγόρους Χρίστο, Αλέξανδρο και Κωνσταντίνο Κληρίδη, επισήμανε ότι με την εκτέλεση του εντάλματος έρευνας υπήρξε πρόσβαση, κάτι που από μόνο του θέτει ζήτημα παραβίασης δικαιωμάτων.
Το Ανώτατο, επιφύλαξε την απόφαση του, ενώ υπενθυμίζεται πως στην πολυσέλιδη απόφασή του με την οποία άναψε το πράσινο φως για καταχώρηση αίτησης, κατέληξε στα ακόλουθα:
(i) Αναφορικά με τον λόγο Α, ως προς το ότι δεν φαίνεται να ικανοποιήθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο για την ύπαρξη εύλογης αιτίας ότι τα αναζητούμενα αντικείμενα συνδέονται με τους χώρους των οποίων ζητείτο και επιτράπηκε η έρευνα.
(ii) Αναφορικά με τον λόγο Γ, ως προς το ότι η περιγραφή των αναζητούμενων τεκμηρίων φαίνεται να είναι γενική και αόριστη.
(iii) Αναφορικά με τον λόγο Δ, ως προς το ότι δεν υπήρχε μαρτυρία ότι ο Αιτητής εμπλέκεται στη δημιουργία των κατ' ισχυρισμό πλαστών μηνυμάτων, όχι ως αυτοτελή λόγο εφόσον τυχόν διασύνδεση του Αιτητή με τα υπό διερεύνηση αδικήματα δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση εντάλματος έρευνας, αλλά αποκλειστικά στη βάση του ότι η διαπίστωση περί της εμπλοκής του Αιτητή στην κατ' ισχυρισμό διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων φαίνεται να επενέργησε στην κρίση του κατώτερου Δικαστηρίου για να εκδώσει το ένταλμα έρευνας.
(iv) Αναφορικά με τον λόγο Ε, ως προς το ότι η περιγραφή των αναζητούμενων τεκμηρίων φαίνεται να είναι γενική και αόριστη.
(ν) Αναφορικά με τον λόγο Ζ, ως προς το ότι δεν φαίνεται να ικανοποιήθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο για την ύπαρξη εύλογης αιτίας ότι τα αναζητούμενα αντικείμενα συνδέονται με τους χώρους των οποίων ζητείτο και επιτράπηκε η έρευνα.
(vi) Αναφορικά με τον λόγο Θ, ότι το ένταλμα έρευνας εκδόθηκε κατά παράβαση του Άρθρου 17 του Συντάγματος, του δικηγορικού απορρήτου, των προσωπικών δεδομένων και, ειδικότερα, δεν τέθηκαν ικανοποιητικές ασφαλιστικές δικλείδες που να προστατεύουν το δικηγορικό απόρρητο και τα προσωπικά δεδομένα.
