Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση γυναίκας από την Πολωνία κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ζητούσε να αποζημιωθεί για το κούρεμα των καταθέσεών της το 2013.
Σύμφωνα με την αξίωσή της, πριν τον Μάρτιο του 2013 η εφεσείουσα είχε μεταφέρει στη Λαϊκή Τράπεζα χρηματικό ποσό σε λογαριασμό προθεσμίας. Ως αποτέλεσμα των μέτρων εξυγίανσης της Λαϊκής που λήφθηκαν τον Μάρτιο του 2013, με το κούρεμα των καταθέσεων, η επένδυση της μειώθηκε από €454.579,52 σε €24.508,16.
Για την απώλεια του υπολοίπου των €430.071,36, θεώρησε υπόλογη να την αποζημιώσει την Κυπριακή Δημοκρατία, στη βάση του άρθρου 4 της Συμφωνίας για Προώθηση και Αμοιβαία Προστασία των Επενδύσεων μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, που υπογράφτηκε στις 4.6.1992, και διαλάμβανε ότι: «Κανένα Συμβαλλόμενο Μέρος δεν θα λάβει οποιαδήποτε μέτρα που να στερούν άμεσα ή έμμεσα επενδύσεις των επενδυτών του Συμβαλλόμενου Μέρους, εκτός και εάν υπάρξει συμμόρφωση με τους κάτωθι όρους».
Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, στη συμφωνία προνοείται ότι «τα μέτρα θα λαμβάνονται σύμφωνα με τις πρόνοιες για την καταβολή άμεσης επαρκούς και αποτελεσματικής αποζημίωσης», κάτι για το οποίο η εφεσείουσα θεώρησε υπεύθυνη την Κυπριακή Δημοκρατία.
Το πρωτόδικο δικαστήριο αποφάσισε ότι μετά την προσχώρηση της Κύπρου στην Ε.Ε., η Διμερής Συμφωνία Κύπρου – Πολωνίας είχε καταστεί μη εφαρμόσιμη και ανενεργή. Ωστόσο, το Ανώτατο αναφέρει ότι στις 29.5.2020 υπεγράφη η Συμφωνία για τη λήξη της ισχύος των διμερών επενδυτικών συμφωνιών μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης στις 14.8.2017, η Διμερής Συμφωνία Κύπρου – Πολωνίας ήταν σε ισχύ.
Όπως αναφέρει το Ανώτατο, το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οποιαδήποτε απόφαση υπέρ της Εφεσείουσας δυνάμει της Διμερούς Συμφωνίας, θα καθιστούσε αδύνατη τη συμμόρφωση της Κύπρου με τις υποχρεώσεις της ως Κράτος Μέλος προς τα λοιπά Κράτη Μέλη της Ε.Ε. και στη βάση αυτή απέρριψε την αγωγή. Το σκεπτικό της απόφασης ήταν ότι εάν κρινόταν ότι η Εφεσείουσα δικαιούτο σε αποζημίωση δυνάμει της Διμερούς Συμφωνίας «… αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία δύο κατηγοριών καταθετών, με τους πολίτες της Πολωνίας να έχουν περισσότερα δικαιώματα και να βρίσκονται σε ευνοϊκότερη θέση από πολίτες άλλης χώρας της Ε.Ε. των οποίων επίσης οι καταθέσεις κουρεύτηκαν», κάτι το οποίο θα ισοδυναμούσε με διάκριση λόγω ιθαγένειας, που απαγορεύεται από το άρθρο 18 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επικαλούμενο σχετική νομολογία, σύμφωνα με την οποία διατάξεις διεθνών συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ δύο κρατών μελών δεν μπορούν να εφαρμόζονται στις σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο κρατών αν είναι αντίθετες προς τις Συνθήκες της Ε.Ε., το Ανώτατο σημειώνει ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι μετά την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας στην Ε.Ε. η Διμερής Συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών κατέστη μη εφαρμόσιμη και ανενεργή, ορθά αποδέχτηκε προδικαστική ένσταση και ορθά απέρριψε την αγωγή.
Ως αποτέλεσμα, το Ανώτατο απέρριψε την έφεση, επιδικάζοντας €3.500 έξοδα της έφεσης υπέρ της Δημοκρατίας.
Πηγή: ΚΥΠΕ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
