Το ευρύτερο πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί στην Κύπρο βρίσκονται εδώ και πάρα πολλά χρόνια αντιμέτωποι με ένα διαρκώς επιδεινούμενο άκρως επικίνδυνο και επιζήμιο για την αποτελεσματική και εύρυθμη λειτουργία του κράτους, φαινόμενο.
Βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή κρίση εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς το πρόσωπό τους ως πολιτικές και θεσμικές οντότητες, έχει στη συνείδηση και στην αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών καταρρακωθεί η αξιοπιστία τους.
Αντιμετωπίζονται από μια τεράστια μερίδα της κοινωνίας με καχυποψία και απαξίωση, έχουν καταστεί ως βασικές συνιστώσες και γρανάζια επί των οποίων κανονικώς εχόντων των πραγμάτων στηρίζεται ή έπρεπε να στηρίζεται το οικοδόμημα κάθε ευνομούμενης πολιτείας και δημοκρατίας όπως η Κύπρος, περίπου έκπτωτες.
Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης και αποστροφής που σήμερα σε διάφορες εκφάνσεις εμφανίζεται και αποτυπώνεται ενδεχομένως πιο έντονα από ποτέ, σίγουρα δεν είναι τυχαία.
Είναι η κλιμάκωση και η κορύφωση – τουλάχιστον μέχρι στιγμής – ενός φαινομένου που εκκολάπτεται, συντηρείται και μεγαλώνει ως αποτέλεσμα διαχρονικών παθογενειών και στρεβλώσεων του συστήματος, τόσο του πολιτικού όσο και του θεσμικού.
Με τα δύο συστήματα να είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο άμεσα ή έμμεσα συνυφασμένα και να επικοινωνούν εν πολλοίς σαν συγκοινωνούντα δοχεία, πολύ φυσιολογικά η παράλληλη στα μάτια των πολίτων προβληματική τους λειτουργία, η αστοχία και αποτυχία τους να εξυπηρετήσουν την πραγματική τους αποστολή, δημιουργεί αδιέξοδα, εμπεδώνει σε πολλή κόσμο την πεποίθηση πως δεν υπάρχει για τους ίδιους και για τον τόπο καμία σωτηρία.
Ότι είμαστε ως κοινωνία εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτικό και θεσμικό σύστημα που δρώντας συνδυαστικά το λιγότερο ανεπαρκώς, η αξιοκρατία και η ισονομία, η δικαιοσύνη και το κοινό καλό αντί της κυριαρχίας των συμφερόντων και της επικράτησης του ισχυρού, είναι ως στοχεύσεις, ζητούμενα μάλλον ουτοπικά.
Σήψη, διαφθορά και διαπλοκή αποτελούν στην αντίληψη μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας το τρίπτυχο εκείνο, τα βασικά συστατικά ενός σαθρού συστήματος-πολιτικού και θεσμικού -, που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι για το όφελος και την ατομική επιβίωση του κάθε… γραναζιού του.
Του κάθε... γραναζιού μιας καλοκουρδισμένης μηχανής, η οποία εκεί και όπου χρειαστεί, ξέρει να λειτουργεί αυτομαποιημένα και καλά, να καλύπτει και να συγκαλύπτει, να γρασάρει τα γρανάζια της μηχανής για να μπορούν να συνεχίζουν.
Ακριβώς δηλαδή κατά τρόπο αντίθετο με τον καλοκουρδισμένο μηχανισμό λειτουργίας που οι πολίτες θα ανέμεναν από το σύστημα να έχει ως προς την εκπλήρωση των δικών τους προσδοκιών. Και με την ικανότητά του να τις διαψεύδει, να εκλαμβάνεται και να αποτιμάται από τους πολίτες ως ίσως η μόνη διαχρονικά αξιόπιστη σταθερή του.
Και κάπως έτσι, τα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα παρακολουθούν αμήχανα την επιρροή και την απήχησή τους στην κοινωνία να μειώνονται, νεοφανείς απολιτίκ σχηματισμούς να γιγαντώνονται. Και κάπως έτσι, ολοένα και περισσότερος κόσμος παύει να εμπιστεύεται την δικαιοσύνη, ολοένα και πιο πολλοί αμφισβητούν θεσμούς, όπως αυτός της Νομικής Υπηρεσίας και της Αστυνομίας, εξουσίες όπως την δικαστική, αλλά και τις υπόλοιπες.
Παραδοχή σκανδάλων ή πιθανών σκανδάλων, ανακριτικές επιτροπές, πορίσματα επί πορισμάτων, υποθέσεις που οδηγήθηκαν στα δικαστήρια με αποτέλεσμα στις πλείστες των περιπτώσεων μηδέν εις το πηλίκο, συνθέτουν ένα παζλ που εύλογα δημιουργεί την αίσθηση στους πολίτες περί ενός κράτους όπου η ατιμωρησία και η μη έμπρακτη απόδοση ευθυνών αποτελούν τους βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ύπαρξή του και οι οποίοι ως συστατικά του DNA του, όχι απλώς ζουν, αλλά και βασιλεύουν.
Είθισται να λέγεται και είναι μια καθ’ όλα ορθή προσέγγιση, πως δικαιοσύνη που καθυστερεί να έρθει δεν είναι δικαιοσύνη. Μπροστά στο τεράστιο κύμα αμφισβήτησης, αποστροφής και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, πρόκειται για ένα αξίωμα που δεν αφορά ή δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο τις εκδικαζόμενες ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις, αλλά και όλες όσες τίθενται κατά καιρούς υπό διερεύνηση, είτε από ανεξάρτητες ανακριτικές επιτροπές που διορίζονται είτε από ανεξάρτητους θεσμούς, όπως για παράδειγμα η Αρχή κατά της Διαφθοράς.
Γιατί είναι μια πραγματικότητα που επιτείνει την καχυποψία και προσθέτει στην αίσθηση περί ύπαρξης ενός σαθρού συστήματος που συγκαλύπτει, το να τίθενται υπό διερεύνηση υποθέσεις και να περνούν μήνες ολάκεροι ή χρόνια ολόκληρα για την έκδοση «ετυμηγορίας», είναι αναπόφευκτο ανάλογοι συνειρμοί να γίνονται όταν για παράδειγμα από καθ’ ύλην ανεξάρτητους θεσμούς προκύπτει η παραδοχή πως θα καθυστερήσει η ανακοίνωση του οποιουδήποτε πορίσματος ώστε να μην θεωρεί παρέμβαση στην οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία.
Είναι, μεταξύ άλλων, αυτού του είδους οι πρακτικές και προσεγγίσεις που επιδεινώνουν το κλίμα αποστροφής και μεγεθύνουν την οργή των πολιτών, είναι (και) γι’ αυτούς του λόγους που η κοινωνία νιώθει να ασφυκτιεί και να πνίγεται από ένα σύστημα, πολιτικό και θεσμικό, το οποίο διαπιστώνει πως προκλητικά την αγνοεί, ότι επιδεικτικά την γράφει κάπου στα… παλαιότερα των υποδημάτων του.
Τις τελευταίες ημέρες η χώρα μας ζει στον απόηχο των γνωστών σε όλους μας καταγγελιών του Μακάριου Δρουσιώτη, οι οποίες έχουν εκ των πραγμάτων προκαλέσει τριγμούς και κλυδωνισμούς σε όλα τα επίπεδα.
Η άμεση διερεύνηση και γνωστοποίηση της ορθότητάς τους ή όχι, δεν αποτελεί απλώς μια αναγκαιότητα που απορρέει από την φερόμενη εμπλοκή προσώπων που τρέχουν στην κούρσα των σε λιγότερο από δύο μήνες από σήμερα βουλευτικών εκλογών, αλλά συνιστά μια απαίτηση της κοινωνίας που – όπως και σε όλες τις περιπτώσεις – θέλει, πρέπει και δικαιούται να γνωρίζει.
Το να συντηρούνται και να «διαιωνίζονται», όπως και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις, σκιές και υπόνοιες, το να αφήνεται η κοινωνία στο σκοτάδι μέχρι ο κουρνιαχτός να καταλαγιάσει και το όποιο ζήτημα να ξεχαστεί, είναι μια τακτική που το μόνο στο οποίο συμβάλλει είναι στο να συμβαίνει εκείνο το οποίο, μάλλον ρητορικά, το σύστημα πολλές φορές διερωτάται γιατί να συμβαίνει. Γιατί οι πολίτες να το αποστρέφονται και γιατί να του γυρίζουν κατάμουτρα την πλάτη.
Στο τέλος της ημέρας άλλωστε, η ταχεία διερεύνηση και διαλεύκανση της κάθε υπόθεσης και στην προκειμένη περίπτωση των καταγγελιών Μακάριου Δρουσιώτη, είναι μια οφειλόμενη πράξη και προς όσους κατηγορούνται, προς όσους το κύρος, η υπόσταση και η καριέρα πλήττονται ανεπανόρθωτα υπό το πρίσμα μιας στοχοποίησης την οποία δέχονται και η οποία μπορεί να είναι ενδεχομένως - μπορεί και όχι - άδικη και παντελώς ανυπόστατη.
Για μια κοινωνία που εδώ και πάρα πολλά χρόνια ζει στην σκιά των σκανδάλων ή των οσμών σκανδάλων, για μια κοινωνία της οποίας δικαίως ή αδίκως ακλόνητη είναι η πεποίθηση πως η ατιμωρησία, η διαφθορά και η διαπλοκή είναι βαθιά ριζωμένες, μόνο η διαφάνεια και οι ξεκάθαρες κουβέντες, μόνο η έμπρακτη απόδειξη πως όλα όσα πιστεύει δεν αντανακλούν επακριβώς την πραγματικότητα, θα της αλλάξουν την γνώμη.
Και μόνο έτσι, ίσως σε κάποια στιγμή το σύστημα, πολιτικό και θεσμικό, αποκαταστήσει την εικόνα του στα μάτια των πολιτών, επανακτήσει την πληγείσα χαμένη αξιοπιστία του και επανατοποθετήσει σε νέες υγιείς βάσεις την σχέση του με την κοινωνία.
Μέχρι τότε, ενόσω δεν το πράττει, πολύ απλά το χάσμα θα μεγεθύνεται, η απόσταση θα μεγαλώνει και οι πολίτες θα συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ήδη προ πολλού ξεκίνησαν να κάνουν. Να του γυρίζουν την πλάτη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Απαντά με δημοσίευση συνομιλίας στα σχόλια για κατασκευή μηνυμάτων ο Δρουσιώτης-«Μην διανοηθείς να κάνεις ούτε σεντ κατάθεση, θα μας πάρουν μυρωδιά»
- Πρώτη αντίδραση Σαββίδη για τους ισχυρισμούς Δρουσιώτη-«Τι πλήττει τον θεσμό; Ότι κάποιος ισχυρίζεται ότι έστειλα μήνυμα και είπα φίλε μου;»
- Κ. Φυτιρής: Με ενημέρωσε ο Αρχηγός ότι ο Δρουσιώτης περιορίστηκε σε ερωτήσεις και εισηγήσεις και δεν κατέθεσε στοιχεία
- Βγαίνει μπροστά και ο Χρ. Κληρίδης που του είχαν δοθεί στοιχεία-«Δικαιολογούνταν ήδη εντάλματα έρευνας, κίνδυνος να έχει καταστραφεί υλικό»
- Αναφορές και σε άλλους αξιωματούχους στα sms της «Σάντη», συνομιλίες για πολύκροτες ανεξιχνίαστες υποθέσεις-Στα επικαλούμενα στοιχεία και ηχογραφήσεις
