Η Κύπρος βρέθηκε τις τελευταίες εβδομάδες και εξακολουθεί να βρίσκεται μέχρι και σήμερα ως… παράπλευρη απώλεια του πολέμου στην Μέση Ανατολή σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Χωρίς καμία απολύτως δική της ευθύνη, χωρίς καμία ανάμειξη και οποιαδήποτε εμπλοκή, κατέστη στόχος των ιρανικών αντιποίνων ένεκα, απλώς και μόνο για κακή της τύχη, της ύπαρξης βρετανικών βάσεων στην επικράτειά της.
Το έδαφος μιας χώρας που αποδεδειγμένα εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί πυλώνα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της και που όποτε χρειάστηκε έδωσε δείγματα γραφής ως μέρος της λύσης και όχι των προβλημάτων στη γειτονιά της, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση και τέθηκε η ασφάλεια της ίδιας και των πολιτών της κάτω από μια πρωτόγνωρη εδώ και δεκαετίες ασύμμετρη απειλή.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ένα κράτος που τελεί υπό κατοχή και του οποίου οι στρατιωτικές δυνατότητες είναι κακά τα ψέματα περιορισμένες, ήταν πολύ λογικό και απόλυτα φυσιολογικό να απευθυνθεί στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια όπου ανήκει, στους εταίρους και συμμάχους του, ζητώντας το αυτονόητο. Αλληλεγγύη, έμπρακτη στήριξη και προστασία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Η ορθότητα της εξωτερικής μας πολιτικής, η αλληλεγγύη προς την Κύπρο και το εξάνθημα των ζώντων σε ροζ συννεφάκι
Η αλήθεια είναι πως η ανταπόκριση υπήρξε ομολογουμένως άμεση και κατά κάποιο τρόπο ανέλπιστα μεγάλη. Με πρώτη την Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και προσεχώς η Ολλανδία, έστησαν ασπίδα προστασίας πάνω και γύρω από την Κύπρο, έστειλαν δυνάμεις και μαζί το μήνυμα πως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνη και απροστάτευτη σε αυτή την δοκιμασία.
Ενίσχυσαν την αποτρεπτική και αμυντική ισχύ μιας χώρας κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήρθαν για να προστατέψουν όχι μόνο την Κύπρο, αλλά και την ίδια την Ευρώπη, να αποτρέψουν και μόνο πιθανά νέα κτυπήματα σε έδαφος ευρωπαϊκό.
Όπως ήταν εν πολλοίς αναμενόμενο, η έμπρακτη αυτή αλληλεγγύη και δυναμική στήριξη προς την Κύπρο ενόχλησε την κατοχική Τουρκία και τον εδώ ηγέτη της κατοχής.
Η κάθοδος των ελληνικών F16 και των ελληνικών φρεγατών στο νησί πολύ περισσότερο, «πείραξε» τον εγωισμό, την υπεροψία και αλαζονεία των εισβολέων. Αυτών που για σχεδόν 52 χρόνια κατέχουν παρανόμως το 37% της χώρας, εκείνων που έμαθαν με ευθύνη και της διεθνούς κοινότητας να συμπεριφέρονται και να δρουν διαχρονικά ανενόχλητοι σαν ταραξίες στην ανατολική Μεσόγειο και όπου για τους ίδιους ήθελε προκύψει.
Ενοχλήθηκαν και αντέδρασαν εκείνοι που παρανόμως διατηρούν χιλιάδες στρατιώτες και επιθετικά όπλα στο κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου, που προβαίνουν σε συνεχείς παραβιάσεις της νεκρής ζώνης εκφοβίζοντας και εκδιώχνοντας ανυποψίαστους άμαχους γεωργούς.
Εκείνοι που εκμεταλλευόμενοι την στρατιωτική τους υπεροπλία εμποδίζουν την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, εκείνοι που απειλούν με κάθε ευκαιρία και αφορμή ότι «θα έρθουν ξανά νύχτα».
Όπως σε κάθε περίπτωση έτσι και τώρα σε ό,τι αφορά την Τουρκία, φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης, «απόν αντρέπεται ο κόσµος εν δικός του», κατά τη γνωστή κυπριακή παροιμία. Μια στάση και μια αντίδραση από πλευράς Άγκυρας, που θα ήταν ψέμα να λέγαμε πως δεν περιμέναμε ή ότι μας εκπλήττει. Ακριβώς το αντίθετο, κάτι περισσότερο από προβλέψιμη υπήρξε.
Πολύ απλά, γιατί η εκδηλωθείσα ενόχληση και αντίδραση της Τουρκίας για την παρουσία δυνάμεων από χώρες της Ε.Ε. και ειδικά από την Ελλάδα στην Κύπρο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη αντανάκλαση και επιβεβαίωση του κακού της εαυτού και του απύθμενου θράσους της.
Της έφεσης και της όντως μοναδικής ικανότητάς της να διαστρεβλώνει τις πραγματικότητες, με περισσή ευκολία να φορά τον μανδύα του θύματος και να προσπερνά με... μαεστρία το γεγονός ότι σε κάθε περίπτωση είναι ο θύτης.
Να εμφανίζεται ως δήθεν ειρηνοποιός (σ.σ. βλέπε ουκρανικό), την ώρα που ο αναθεωρητισμός περισσεύει στις φλέβες της, την ώρα που οι επεκτατικές βλέψεις και το όραμα της γαλάζιας πατρίδας ποτέ δεν εξέλειπαν και ουδέποτε έπαψαν να αποτελούν τον βασικότερο ίσως πυλώνα της εξωτερικής πολιτικής της.
Και κάπως έτσι εν προκειμένω, σαν ένα κακομαθημένο, παραχαϊδεμένο παιδί που βλέπει να του κλέβουν την δόξα και όσα με το έτσι και το θέλω θεωρεί κεκτημένα και δεδομένα, να στέλνει εις απάντηση της ευρωπαϊκής προστασίας στην Κυπριακή Δημοκρατία τα δικά της F16 στα κατεχόμενα σε μια ακόμη πράξη επίδειξης ισχύος, για να υπενθυμίσει την ούτως ή άλλως αισθητή, παράνομη παρουσία της στην Κύπρο.
Μπροστά σε μια κρίση που εκ της θέσεως της λόγω ισορροπιών δεν μπορεί να έχει και να διαδραματίσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που θα ήθελε, μοιάζει και συμπεριφέρεται η Τουρκία σαν... κυστημένη απατημένη, ψάχνει απεγνωσμένα σημασία πράττοντας ακριβώς εκείνο που διαχρονικά ξέρει να κάνει καλύτερα. Να δημιουργεί ένταση, να ανεβάζει τους τόνους και να απειλεί.
Με την διαφορά αυτή την φορά όμως ας έχει υπόψη-όπως τάδε έφη προ ημέρων ο Νίκος Δένδιας- πως πλέον«η Κύπρος δεν κείται μακράν, η Κύπρος κείται πλησίον…»!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Έστειλε μήνυμα μετά την συνάντηση με Πάλμα ο Δένδιας-«Η Κύπρος δεν κείται μακράν αλλά πλησίον»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Ηχηρό μήνυμα στήριξης στην Κύπρο από Μητσοτάκη και Μακρόν-«Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα μείνει ποτέ μόνη της»
- Η ανάρτηση του Μακρόν στα ελληνικά μετά τη συνάντηση με Χριστοδουλίδη και Μητσοτάκη-«Η Γαλλία αλληλέγγυα προς τους φίλους της»
- Απαντά στον Χριστοδουλίδη ο Έρχιουρμαν για τα F-16 από την Άγκυρα-«Θα έρθουν μέρες που θα συζητήσουμε τις εξελίξεις στο νησί»
- Αντόνιο Κόστα: Παράδειγμα ευρωπαϊκής αυτονομίας και ακλόνητης αλληλεγγύης η αποστολή δυνάμεων για προστασία της Κύπρου
- Ρομπέρτα Μέτσολα: Δεν είστε μόνοι, η ασφάλεια της Κύπρου είναι η ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης
- Μακρόν σε Χριστοδουλίδη: Είμαστε μαζί σας, μπορείτε να βασίζεστε στη Γαλλία και στη φιλία μας
- «Αν η Κύπρος πραγματικά μας χρειαστεί, θα είμαστε παρόντες» διαβεβαιώνει ο ΥΠΕΞ Γερμανίας
- Πολώνουν το κλίμα οι Τούρκοι, θέλουν να στείλουν τα F-16 στα κατεχόμενα ως απάντηση στην Ελλάδα-Η ανάγνωση του τουρκικού Τύπου
