Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή και η γενικευμένη σύρραξη την οποία η ευρύτερη περιοχή, αλλά και το σύνολο της ανθρωπότητας, βιώνει τις τελευταίες εβδομάδες, έφερε την Κύπρο αντιμέτωπη με πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Για πρώτη φορά από το 1974 και εντεύθεν η κυπριακή πολιτεία κλήθηκε να διαχειριστεί και να λειτουργήσει σε συνθήκες μιας πολυσύνθετης πολεμικής κρίσης, με την χώρα μας-με τον ένα ή τον άλλο τρόπο-να τίθεται στο μάτι του κυκλώνα και στο επίκεντρο των καταιγιστικών εξελίξεων που καθημερινά παρακολουθούμε.
Δεδομένο και σαφώς αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι πως η Κυπριακή Δημοκρατία ως κρατική υπόσταση σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε στόχος των ιρανικών αντιποίνων κατά του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Η διά drone επίθεση σε βάρος των βρετανικών βάσεων στο Ακρωτήρι ωστόσο, αποτέλεσε εκ των πραγμάτων-όπως επανειλημμένως αρμοδίως ειπώθηκε- στοχοποίηση εδάφους της κυπριακής επικρατείας και ορθά ως μια τέτοια πράξη από την πρώτη στιγμή προσεγγίστηκε από την Λευκωσία.
Μπροστά σε αυτό το πρωτοφανές, περίπλοκο και αναντίλεκτα επικίνδυνο σκηνικό που διαμορφώθηκε, ζητούμενο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω και πάνω από την Κύπρο, με τρόπο που οι πολίτες να αισθανθούν πραγματικά ασφαλείς.
Με κινήσεις που πρακτικά και όχι απλώς στη σφαίρα των φραστικών διακηρύξεων και της θεωρίας, θα εμπέδωναν το αίσθημα ασφάλειας και θα έπειθαν την κοινωνία πως ο τόπος δεν είναι ξέφραγο αμπέλι ούτε και ο εύκολος στόχος για κάθε είδους έξωθεν κτύπημα.
Έγινε και γίνεται όλο αυτό το διάστημα αρκετή συζήτηση για τα αντανακλαστικά που η Κυβέρνηση επέδειξε έπειτα από την «προσγείωση» του εκ Λιβάνου ορμώμενου ιρανικού drone στις βρετανικές βάσεις Ακρωτηρίου, για το πόσο έτοιμο ήταν και είναι σε όλα τα επίπεδα το κυπριακό κράτος να αντιμετωπίσει ανάλογους κινδύνους, να προστατεύσει τους πολίτες, την κυριαρχία και την εδαφική του ακεραιότητα.
Aς δούμε την μεγάλη εικόνα. Αδυναμίες, παραλείψεις και διαχρονικές παθογένειες προφανώς ανεφύησαν, βρέθηκαν μπροστά μας και εν πολλοίς δικαίως κατέστησαν αντικείμενο κριτικής.
Όπως επίσης κατ’ αντιστοιχία δικαίως μπορεί εν πολλοίς να λεχθεί πως η αρχική αντίδραση της Κυβέρνησης κατέδειξε αμηχανία, ότι μας έτυχε κάτι που μάλλον κανείς δεν πίστευε πως μπορεί να συμβεί… Επίθεση σε έδαφος της Κύπρου, σε έδαφος που ναι μεν δεν ελέγχεται διοικητικά από την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά που προφανώς δεν έπαψε και δεν θα πάψει ποτέ να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επικράτειάς της.
Παρ’ όλα αυτά, παρά τα όποια γκρίζα ή μελανά σημεία εμφανίστηκαν στο πλαίσιο της διαχείρισης, κάθε αντικειμενικός παρατηρητής των γεγονότων δεν έχει παρά να παραδεχθεί και να πιστώσει την Κυβέρνηση για τον όλο συνολικό τρόπο χειρισμού της κρίσης έπειτα από το αρχικό σοκ που πολύ φυσιολογικά προκάλεσε.
Χειρισμοί και ενέργειες που αφενός ενεργοποίησαν στο εσωτερικό μηχανισμούς επίσπευσης διόρθωσης προβλημάτων, απάλειψης χρονολογούμενων από το παρελθόν ελλείψεων και στρεβλώσεων. Και που ως εξόχως σημαντικό αφετέρου, σε προέκταση της εξωτερικής πολιτικής που η Κυβέρνηση ήδη εφάρμοζε, επέφεραν χειροπιαστά αποτελέσματα ως προς την αλληλεγγύη και την έμπρακτη στήριξη της Κύπρου από άλλα κράτη.
Μια αποτελεσματική εξωτερική πολιτική που ανέτρεψε και μετέτρεψε μετά από δεκαετίες το «η Κύπρος κείται μακράν» σε «η Κύπρος δεν κείται μακράν», φέρνοντας ελληνικές φρεγάτες στις θάλασσες του νησιού και ελληνικά μαχητικά F16 στους κυπριακούς αιθέρες.
Που έστειλε και στέλνει γαλλικές, ισπανικές και ιταλικές δυνάμεις στο νησί προς υπεράσπισή του. Που έφερε τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γάλλο Πρωθυπουργό Εμανουέλ Μακρόν από την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», πλαισιωμένοι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μόλις χθες να διαβεβαιώνουν και να διαμηνύουν προς πάσα κατεύθυνση πως «η Κύπρος δεν θα μείνει ποτέ μόνη της».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Ηχηρό μήνυμα στήριξης στην Κύπρο από Μητσοτάκη και Μακρόν-«Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα μείνει ποτέ μόνη της»
Σε μια εποχή έτσι, που όπως η προϊστορία καταδεικνύει η ευρωπαϊκή και όχι μόνο έμπρακτη αλληλεγγύη προς την Κύπρο καθόλου αυτονόητη και δεδομένη είναι, η κυπριακή διπλωματία και κατ’ επέκταση η εξωτερική πολιτική της Κυβέρνησης Νίκου Χριστοδουλίδη αποδεικνύεται σε αυτή την δύσκολη για την χώρα μας και την ευρύτερη περιοχή συγκυρία, το πλέον ισχυρό όπλο στην προσπάθεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να προασπιστεί την κυριαρχία και την ασφάλεια της κρατικής της υπόστασης, όπως φυσικά κατ’ επέκταση και των πολιτών της.
Χωρίς κανείς να ισχυρίζεται ότι γίναμε ξαφνικά και από την μια μέρα στην άλλη το προστατευόμενο παιδί της Ευρώπης, χωρίς να παραγνωρίζουμε την απουσία ανάλογης ανταπόκρισης στις κατά καιρούς τουρκικές προκλήσεις και απειλές, το δίχτυ προστασίας που ευρωπαϊκά κράτη (σ.σ. πέραν της Ελλάδας η οποία τουλάχιστον στην δική μας αντίληψη πράττει το προφανές), απλώνουν πάνω και γύρω από το νησί μας με φόντο τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, είναι η πλέον τρανταχτή απόδειξη για την ορθότητα του κτισίματος συμμαχιών με οδοδείκτη τον δυτικό προσανατολισμό της χώρας μας.
Πολιτικές δυνάμεις ή μεμονωμένες φωνές που αναθεματίζουν αυτή την στοχοπροσήλωση και που προβάλλουν ως δέουσα πολιτική επιλογή για την Κύπρο περίπου την λογική των «Αδεσμεύτων», που εγκλωβισμένοι σε ιδεολογικές αγκυλώσεις δαιμονοποιούν δυτικούς συμμάχους μας και βγάζουν εξάνθημα ακόμη και για την παρουσία ελληνικών πλοίων και μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη και ας απαντήσουν με ειλικρίνια στους εαυτούς τους ένα απλό ρητορικό ερώτημα:
Πού και πώς σήμερα θα ήμασταν αν υπερίσχυαν ως η επίσημη κατεύθυνση της χώρας οι δικές τους προσεγγίσεις. Πόση και ποια ασφάλεια θα είχαμε, αν οι συμμαχίες στις οποίες επενδύαμε ήταν εκείνες που οι ίδιοι ιδεοληπτικά οραματίζονται, αν το ροζ συννεφάκι στο οποίο ζουν και τα γραφικού χαρακτηρά, με ξεπερασμένο από τον χρόνο περιεχόμενο συνθήματα που εμμονικά προτάσσουν, ήταν εκείνα που θα διαμόρφωναν και θα συνιστούσαν εν τέλει σε αυτές τις δύσκολες ώρες την εξωτερική πολιτική της Κύπρου.
Το αποτέλεσμα, το τι στ' αλήθεια θα συνέβαινε, ούτε καν να το σκεφτόμαστε και να το φανταζόμαστε θέλουμε…!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Η ανάρτηση του Μακρόν στα ελληνικά μετά τη συνάντηση με Χριστοδουλίδη και Μητσοτάκη-«Η Γαλλία αλληλέγγυα προς τους φίλους της»
