Είναι κάποιοι άνθρωποι που στη ζωή τους πολλές φορές βλέπουν εμπόδια και δυσκολίες εκεί που δεν υπάρχουν, μα και κάποιοι άλλοι που εκ γενετής όχι μόνο έμαθαν να ζουν με δεκάδες δυσκολίες αλλά έμαθαν και να τις αντιμετωπίζουν χωρίς να τους δίνουν αξία. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Ανδρέας Νικολάου. Χάρη σε ένα ιατρικό λάθος, 49 χρόνια πριν, ο Ανδρέας γεννήθηκε με αναπηρία στα άνω και κάτω άκρα του αλλά και με σοβαρό πρόβλημα στη γλώσσα. Ο ίδιος, πάντα χαμογελαστός και αισιόδοξος έκανε τους γύρω του να τον θαυμάζουν για το πείσμα και την επιμονή του να πετύχει όποιο στόχο έβαζε παρά τις πρακτικές δυσκολίες που υπήρχαν. «Μέχρι τα 8 μου χρόνια δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω ούτε να περπατήσω. Κάποτε με είπαν άχρηστο, ανίκανο μα εγώ προχώρησα χωρίς να δίνω σημασία. Δεν σπούδασα, ούτε εργάστηκα ποτέ γιατί η κατάστασή της υγείας μου δεν μου το επέτρεπε. Μου αρκούσε που πάντα ήμουν η ψυχή της παρέας, που είχα οικογένεια και φίλους που με αποδέχονταν όπως είμαι, αυτό μου έδινε δύναμη» λέει ο ίδιος. Σε συνέντευξή του στο Ρεπόρτερ, ο Αντρέας μίλησε για τη ζωή του, αποδεικνύοντας ότι η θέληση μπορεί να υπερνικήσει οποιοδήποτε εμπόδιο.
Η μάνα μου με γέννησε αβοήθητη
Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και κλαίω από συγκίνηση. Γεννήθηκα στο κατεχόμενο σήμερα Συριανοχώρι της επαρχίας Μόρφου. Μέχρι τα 8 μου χρόνια δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω ούτε να περπατήσω. Η κωλυσιεργία που επέδειξαν οι νοσοκόμες όταν η μητέρα μου έφτασε στο νοσοκομείο για να με γεννήσει είχε ως αποτέλεσμα να χάσω οξυγόνο από τον εγκέφαλο και να επηρεαστούν σε μεγάλο βαθμό τα άνω και κάτω άκρα μου όπως επίσης και η ομιλία μου. Της έλεγαν ότι δεν ήταν έτοιμη ενώ τα νερά της είχαν σπάσει. Με γέννησε μόνη της και με αγάπησε όσο κανένας. Τη θυμάμαι να με βλέπει και να κλαίει. Δεν μιλούσα και δεν περπατούσα τα πρώτα χρόνια. Κάποια στιγμή, ο παππούς μου έφερε στο σπίτι ένα αρνάκι. Το έβαλε μπροστά στα πόδια μου και εκείνο άρχισε να σπρώχνει με το πόδι του το δικό μου πόδι. Καθόμουν στο πάτωμα και κείνο με χτυπούσε σαν να ήθελε κάτι να μου πει. Το αγκάλιασα και άρχισα σιγά σιγά με τη βοήθεια φυσιοθεραπευτών την προσπάθεια να σταθώ στα πόδια μου. Λίγο μετά, στα 6 μου χρόνια, ζήσαμε τον πόλεμο και την προσφυγιά. Αρχίσαμε να διανύουμε ανηφόρες και κατηφόρες με τα πόδια οικογενειακώς και εγώ με τη βοήθεια ενός ειδικού "ΠΙ" με τροχούς άρχισα αναγκαστικά να σέρνω τα πόδια μου. Στα 8 μου το άφησα μα ποτέ δεν περπάτησα όπως όλοι. Η ζωή μου όμως, άρχισε να αποκτά νόημα κάνοντας τα πρώτα βήματα μόνος μου.
Ήταν θέλημα Θεού να γεννηθώ έτσι
Μετά την προσφυγιά εγκατασταθήκαμε στο Συνοικισμό της Ανθούπολης όπου ζω μέχρι σήμερα. Φοίτησα κάποια χρόνια σε ειδικό σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ήμουν καλός μαθητής. Μπορεί τα χέρια μου να μην έπιαναν, τα πόδια μου να μην ήταν ίσια και η ομιλία μου καθαρή όμως ήμουν ένα παιδί που κατανοούσε όλα όσα συνέβαιναν γύρω του κι ας μη γινόμουν ο ίδιος κατανοητός στους άλλους λόγω της ομιλίας. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο ειδικό σχολείο τότε. Έβαζαν όλα τα παιδιά ανεξάρτητα με τη μορφή αναπηρίας που είχαν (σωματική ή νοητική) μαζί γι' αυτό και ήταν δύσκολο για το κάθε παιδί, ανάλογα με την κατάστασή του να αναπτύξει τις δικές του δεξιότητες και χαρίσματα όπως συμβαίνει σήμερα. Κάποια στιγμή λοιπόν σταμάτησα. Η μητέρα μου πίστευε πως αν υποβαλλόμουν σε κάποιες εγχειρήσεις θα μπορούσε να βελτιωθεί σε κάποιο βαθμό το βάδισμα και η ομιλία μου μα εγώ ήμουν ανένδοτος. Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν θέλημα Θεού να γεννηθώ έτσι.
Με είπαν άχρηστο μα ποτέ δεν ντράπηκα γι’ αυτό που είμαι
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με τα δικά μου προβλήματα είναι πολλές. Δεν μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ, ούτε καν να δέσω τα κορδόνια των παπουτσιών μου, να κουμπώσω το πουκάμισό μου, να ετοιμάσω μόνος μου φαγητό ή να εργαστώ οπουδήποτε. Ευτυχώς για μένα είχα πάντα την οικογένειά μου να με στηρίζει. Με έμαθαν να έχω αυτοπεποίθηση και να αγαπώ τον εαυτό μου. Ποτέ δεν ντράπηκα γι’ αυτό που είμαι. Κάποτε άκουσα να με λένε άχρηστο, ανίκανο και άλλα πολλά. Βίωσα τον ρατσισμό από κάποιους ανθρώπους μα πάντα έλεγα μέσα μου πως εγώ μόνο ξέρω τα άλματα που έκανα στη ζωή μου. Ένα απ’ αυτά ήταν να καταφέρω να πάρω το δίπλωμα οδήγησης. Δεν ήταν εύκολο, μου έλεγαν ότι δε γίνεται. Εγώ δεν ήθελα να είμαι παράνομος ούτε επικίνδυνος οδηγός για κανέναν. Ήξερα τις δυνάμεις μου και πίστευα ότι μπορούσα να οδηγώ με ασφάλεια και για μένα και για τους άλλους και έτσι παρά την αποτυχία στην αρχή τελικά τα κατάφερα κι ας άκουσα να λένε πίσω μου «δείτε άθρωπο που του δώκαν άδεια». Η μάνα μου ήταν το μεγαλύτερο στήριγμά μου. Όταν πριν από μερικά χρόνια έφυγε από τη ζωή νόμισα πως έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Όταν αρρώστησε, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι έπρεπε να βασιστώ στις δικές μου δυνάμεις και να καταφέρω να ζήσω καλά για να με βλέπει από ψηλά ευτυχισμένο.
Η γυναίκα που μου άλλαξε τη ζωή
Ένα από τα όνειρά μου ήταν να παντρευτώ μα δεν ήξερα αν μπορώ να τα καταφέρω. Φοβόμουν ότι θα καταλήξω κάποια στιγμή στο γηροκομείο αν δεν έβρισκα έναν άνθρωπο που να είμαστε μαζί, να με αγαπά όπως είμαι και να με φροντίζει. Το 2007 γνώρισα τη Σόφι, μια κοπέλα από την Κίνα η οποία εργαζόταν ως οικιακή βοηθός σε κάποιο σπίτι κοντά στο δικό μου. Κατάλαβα από την πρώτη στιγμή πόσο πολύ θα ήθελα να γινόταν η σύντροφος που δεν είχα ποτέ πριν. Η συμπάθεια ήταν αμοιβαία και λίγο καιρό μετά παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο. Αρκετοί άνθρωποι αντιμετώπισαν αρχικά με καχυποψία αυτή τη σχέση. Αναρωτιούνταν πώς μπορούσαμε να ταιριάξουμε αλλά και να συνεννοηθούμε. Είμαστε μαζί 10 χρόνια, έχω ταξιδέψει για χάρη της στην Κίνα 5 φορές, γνώρισα την οικογένειά της, με έβαλαν σπίτι τους, με φίλησαν, με αγκάλιασαν και μου έμαθαν πολλά για την κουλτούρα τους, έστω και με νοήματα. Ζήσαμε εκεί σχεδόν ένα χρόνο και δεν αποκλείεται να ξαναπάμε.
Όλα γίνονται με πίστη και θέληση
Η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει κάποιες επισκέψεις σε σπίτια συγγενών ή το καφενείο και βόλτες με το αυτοκίνητο. Μου αρέσει να συναναστρέφομαι με κόσμο. Δεν τη φοβάμαι τη ζωή όπως κι αν ήρθαν τα πράγματα στη δική μου περίπτωση. Πάντα ένιωθα ότι είχα έναν φύλακα άγγελο που σε κάθε δύσκολη στιγμή με βοηθούσε. Ίσως αυτό να οφείλεται στην πίστη μου στο Θεό. Συχνά φέρνω στο μυαλό μου τη μάνα μου. Μου έμαθε να έχω το κεφάλι ψηλά και πως με υπομονή και επιμονή γίνονται όλα. Κάθε μέρα γεννιούνται πολλά παιδιά, εκ των οποίων κάποια με αναπηρίες. Είναι σημαντικό να έχουν την αποδοχή όχι μόνο της οικογένειάς τους αλλά όλου του κόσμου. Μόνο έτσι θα καταφέρουν να ενταχθούν στην κοινωνία καταφέρνοντας λίγα ή πολλά-δεν έχει σημασία- που θα τους κάνουν ευτυχισμένους και ευγνώμονες για όλα όσα έχουν.
