Μόνο το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο των ατόμων που έχουν διαγνωστεί σήμερα με παχυσαρκία θα πρέπει να θεωρείται ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, σύμφωνα με μια νέα μελέτη. Η έρευνα αυτή έρχεται να προστεθεί στις φωνές που ζητούν ριζική αλλαγή στον τρόπο διάγνωσης της πάθησης.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη στο περιοδικό Nature, ακολουθεί μια πρόταση που διατυπώθηκε πέρυσι από ειδικούς και ιατρικούς φορείς. Η πρόταση αυτή ζητά η διάγνωση της παχυσαρκίας να μην βασίζεται αποκλειστικά στον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), ο οποίος υπολογίζεται βάσει του βάρους και του ύψους ενός ατόμου, αλλά να λαμβάνει υπόψη και το σωματικό λίπος, καθώς και τη γενικότερη κατάσταση της υγείας.
Η μελέτη επιχειρεί να δείξει τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτός ο νέος ορισμός για τα ποσοστά διάγνωσης, την επιπολασμό (συχνότητα εμφάνισης) και, τελικά, τη θεραπεία μιας κατάστασης η οποία, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αφορά σήμερα περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως.
Η παχυσαρκία μπορεί να αποτελέσει παράγοντα κινδύνου για διαβήτη τύπου 2, καρδιαγγειακές παθήσεις, παθήσεις του ήπατος και των νεφρών, καθώς και καρκίνο. Η μελέτη προτείνει τη διάκριση σε «προκλινική» παχυσαρκία, όταν η κατάσταση λειτουργεί κυρίως ως παράγοντας κινδύνου, και «κλινική» παχυσαρκία, όταν προκαλεί ήδη προβλήματα υγείας.
Τα δεδομένα της μελέτης
Χρησιμοποιώντας δεδομένα από σχεδόν 850.000 ενήλικες στην Κίνα, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ισπανία, η μελέτη εκτιμά ότι, με βάση το νέο πλαίσιο, το 1% έως 3% των ατόμων που σήμερα χαρακτηρίζονται παχύσαρκα βάσει μόνο του ΔΜΣ, δεν θα ταξινομούνταν ως τέτοια.
Αντιθέτως, ένα άλλο ποσοστό, της τάξης του 5% έως 9%, για παράδειγμα άτομα με υψηλότερα επίπεδα σωματικού λίπους, θα διαγιγνώσκονταν με τη συγκεκριμένη πάθηση. Σε επίπεδο πληθυσμού, αυτό θα μπορούσε να αφορά δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο Francesco Rubino, κύριος συντάκτης της μελέτης, καθηγητής και επικεφαλής του τομέα μεταβολικής και βαριατρικής χειρουργικής στο King's College του Λονδίνου, δήλωσε ότι η ανακρίβεια των μετρήσεων του ΔΜΣ είναι ήδη γνωστή.
«Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν διαθέτουμε κάποιο καλύτερο σύστημα», ανέφερε. Πρόσθεσε ότι το νέο πλαίσιο στοχεύει ακριβώς σε αυτό, καθώς θα μπορούσε να «παρέχει μια ουσιαστική κλινική περιγραφή της παχυσαρκίας, η οποία θα μπορεί να καθοδηγήσει την παροχή φροντίδας και τη χάραξη πολιτικής».
Το νέο πλαίσιο προτείνει τη μέτρηση του σωματικού λίπους, συμπεριλαμβανομένης της μέτρησης της περιφέρειας μέσης, καθώς και του Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ), ενώ παράλληλα εξετάζει αν ο ασθενής παρουσιάζει δυσλειτουργία οργάνων που σχετίζεται με το βάρος (όπως προβλήματα στην καρδιά ή το ήπαρ), προτού τεθεί η διάγνωση.
Αυτό σημαίνει ότι ορισμένα άτομα με υψηλό ΔΜΣ, από μόνο του, δεν θα ταξινομούνταν ως παχύσαρκα. Όσοι έχουν υψηλό ποσοστό σωματικού λίπους και υψηλό ΔΜΣ θα διαγιγνώσκονταν με «προκλινική παχυσαρκία», ενώ όσοι παρουσιάζουν επιπλέον δυσλειτουργία οργάνων θα είχαν «κλινική παχυσαρκία», κατάσταση που θεωρείται ενεργός νόσος και συνήθως απαιτεί πιο άμεση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια, η μελέτη εκτιμά ότι, κατά μέσο όρο, μόνο το 27% περίπου των ατόμων με παχυσαρκία στις τέσσερις χώρες που εξετάστηκαν παρουσιάζουν «κλινική παχυσαρκία», ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 8,5% του συνολικού ενήλικου πληθυσμού.
Η πλειονότητα των ατόμων με «προκλινική παχυσαρκία», περίπου το 82% κατά μέσο όρο στις τέσσερις χώρες, δεν εμφάνισε εξέλιξη προς «κλινική παχυσαρκία», αν και τα ποσοστά εξέλιξης ήταν υψηλότερα στην Κίνα και την Ισπανία, όπως διαπίστωσε η μελέτη.
Πηγή: KYΠΕ
