Μια συγκλονιστική ιστορία ζωής αφηγήθηκε πρόσφατα ο πρώην ποδοσφαιριστής Αλεξάνταρ Γκβόζντενοβιτς. Ο άλλοτε τερματοφύλακας της πρώτης κατηγορίας της Γιουγκοσλαβίας βρέθηκε αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό, έχασε την οικογένειά του και έφτασε να ζει άστεγος στους δρόμους του Βελιγραδίου.
«Ο πατέρας μου είχε πρόβλημα με το αλκοόλ και, τελικά, φαίνεται πως το αλκοόλ τον νίκησε» θυμήθηκε, περιγράφοντας τις οικογενειακές καταβολές της εξάρτησής του. Μιλώντας στην εκπομπή «Pearls» του Blic TV, αποκάλυψε πώς η δική του ζωή ακολούθησε μια παρόμοια, σκοτεινή διαδρομή.
Παρά την αθλητική καριέρα του και τις απαιτητικές προπονήσεις, ο Αλεξάνταρ άρχισε από νεαρή ηλικία να πίνει όλο και περισσότερο. «Χωρίς την επίβλεψη και τους περιορισμούς της μητέρας μου, η επιθυμία μου να πειραματιστώ ήταν μεγάλη και αυτό μου άρεσε», παραδέχεται. Σταδιακά, ο αλκοολισμός κυριάρχησε στη ζωή του, με αποτέλεσμα να χάσει φίλους και να βιώσει σοβαρές συναισθηματικές καταρρεύσεις. Η μεγαλύτερη πληγή του, ωστόσο, ήταν η μητέρα του. «Μπορούσα να συγχωρήσω στον εαυτό μου τα πάντα, αλλά τα δάκρυα της μητέρας μου δεν μπορούσα να τα συγχωρήσω» είπε χαρακτηριστικά. Στις 12 Απριλίου 2013 αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπίτι του, καθώς, όπως εξομολογήθηκε, «άρχισα να τρέχω μακριά από τον εαυτό μου και από τη μητέρα μου».
Η φυγή αυτή τον οδήγησε στην απόλυτη εξαθλίωση. Χωρίς χρήματα και χωρίς κάπου να μείνει, βρέθηκε στους δρόμους του Βελιγραδίου, αναζητώντας καταφύγιο σε εγκαταλελειμμένα καταστήματα και στέκια κάτω από γέφυρες.
Για έναν μήνα κοιμόταν πάνω σε οκτώ καρέκλες που του είχε παραχωρήσει ένας φίλος του. «Αυτές οι οκτώ καρέκλες ήταν το κρεβάτι μου, το στρώμα μου, το μέρος για γιόγκα, το τζακούζι μου και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς» είπε με πικρό χιούμορ. Η καθημερινότητά του ήταν ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης, ενώ βρέθηκε ανάμεσα σε ανθρώπους που πάλευαν με το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το κρύο και την κατάθλιψη. «Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν από το ποτό, τα ναρκωτικά, το κρύο, την κατάθλιψη και την υστερία που προκαλεί το στερητικό σύνδρομο» περιέγραψε.
Για τρία με τέσσερα χρόνια στηρίχθηκε στο συσσίτιο της εκκλησίας, το οποίο, όπως λέει, αποτέλεσε ένα από τα ελάχιστα σημεία ανθρωπιάς μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά του. «Όταν βρέθηκα στον δρόμο, δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κάτι τέτοιο», αναφέρει, εξηγώντας πως εκεί γνώρισε ανθρώπους που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Παράλληλα, η προσπάθειά του να ξεφύγει από το αλκοόλ ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Χρειάστηκε να υποβληθεί περισσότερες από 30 φορές σε ιατρικές παρεμβάσεις για την αποτοξίνωση του οργανισμού του, ενώ υπήρχαν ημέρες που ζούσε με μόλις 100 δηνάρια. Η ζωή του, όμως, επρόκειτο να αλλάξει μέσα από μια απρόσμενη συνάντηση.
Στις 2 Δεκεμβρίου 2018, ενώ βρισκόταν σε άθλια κατάσταση δίπλα σε μια δημόσια βρύση, εμφανίστηκε μπροστά του η Γελένα, μια γυναίκα με την οποία είχαν υπάρξει ζευγάρι περίπου 20 χρόνια νωρίτερα. Εκείνη τον αναγνώρισε και τον πλησίασε. «Αλεξάνταρ, τι κάνεις εκεί;», τον ρώτησε, προτού του δώσει ένα χαρτάκι με τον αριθμό τηλεφώνου της και ένα μήνυμα: «Τηλεφώνησέ μου αύριο στις 6 το απόγευμα. Γελένα». Ο ίδιος έμεινε συγκλονισμένος. «Αναγνώρισα τη φωνή της και έμεινα σιωπηλός. Μου άπλωσε το χέρι της, όλοι σώπασαν. Κατάλαβα ότι κάτι αληθινό συνέβαινε εκείνη τη στιγμή» θυμάται. Παρότι παρέμεινε για ακόμη επτά ημέρες στον δρόμο, η συνάντηση αυτή αποτέλεσε την αρχή μιας νέας ζωής. Η Γελένα τον βοήθησε να φροντίσει ξανά τον εαυτό του και να κάνει τα πρώτα βήματα προς την αλλαγή.
Σήμερα οι δυο τους είναι παντρεμένοι, ενώ ο Αλεξάνταρ κατάφερε να ξαναχτίσει τη ζωή του και να επανασυνδεθεί με τη μητέρα του. Η συνάντησή τους πραγματοποιήθηκε την ημέρα των γενεθλίων του, στις 3 Φεβρουαρίου, σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή. Η αγκαλιά της μητέρας του και η παρουσία της Γελένα αποτέλεσαν για εκείνον μια βαθιά προσωπική λύτρωση.
Πηγή: athletiko.gr
