«Πολλοί δημοσιογράφοι της εποχής με χτύπησαν αλύπητα! Έγραφαν: πώς τολμώ να ερμηνεύω Θεοδωράκη! Έκανα πάρα πολλά πράγματα από τότε αλλά δεν δόθηκε η ευκαιρία να ακουστούν»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Καλεσμένη στο #ΣτούντιοΣτις3 βρέθηκε η Αλέξια, προκειμένου να συνομιλήσει με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο στο πρόγραμμα του #ΣΚΑΪ.
Η Αλέξια Βασιλείου, γεννήθηκε στην Αμμόχωστο της Κύπρου και κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα από την ιδιαίτερη φωνή της και την πολυδιάστατη καλλιτεχνική της πορεία.
Η πρώτη της επαφή με το ευρύ κοινό ήρθε το 1981, όταν συμμετείχε στον διαγωνισμό της #Eurovision ως μέλος του συγκροτήματος Island, εκπροσωπώντας την Κύπρο με το τραγούδι #Μόνικα. Έξι χρόνια αργότερα, το 1987, επέστρεψε στη σκηνή του διαγωνισμού, αυτή τη φορά ως σόλο ερμηνεύτρια, με το τραγούδι #ΆσπροΜαύρο.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η Αλέξια γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα, με τραγούδια όπως τα #ΤαΚορίτσιαΞενυχτάνε, #ΜάτιαΜου» και #ΞυπνάειΟΑλλοςΜουΕαυτός, τα οποία αγαπήθηκαν από το κοινό.
Σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή της αποτελεί η Κύπρος και οι μνήμες από την τουρκική εισβολή του 1974. Η Αλέξια έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Αμμόχωστο, την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μαζί με την οικογένειά της λόγω των γεγονότων της εποχής. Μέσα σε όλα, η Κύπρια ερμηνεύτρια αναφέρθηκε στις μνήμες της από την τουρκική εισβολή στην σύνδεση που έχει με τον ήχο της σειρήνας και τον τρόπο με τον οποίο κατόρθωσε να μετατρέψει το τραύμα αυτό σε δημιουργία.
Ο ήχος της σειρήνας δεν ξεχάστηκε ποτέ. Όχι, εκεί είναι δηλαδή. Μάλιστα είχα πάει Ισραήλ πριν από τα γεγονότα, που με είχε καλέσει μια φίλη μου, έκανα διάλεξη και αναφέρθηκε στη σειρήνα ξεχνώντας ότι αυτοί το ζουν καθημερινά. Εγώ το έζησα μία, δυο φορές.
Η σειρήνα είναι μέρος της ταυτότητάς μου. Σίγουρα είναι. Αλλά επειδή είμαι καλλιτέχνης, ευτυχώς, μπόρεσα το τραύμα αυτό να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο. Δηλαδή πήγαινα με συνεργάτιδα μου στα Κατεχόμενα τις ημέρες που ήταν οι σκοτεινοί επέτειοι.
Πήγαινα, χρόνια μετά, για να καθορίσω την μνήμη μου από τον ήχο του πολέμου. Αυτό με βοήθησε κάπως
Η Αλέξια μίλησε μεταξύ άλλων για την αλλαγή στις μουσικές της επιλογές κατά τη διάρκεια της καριέρας της, αλλά και στη σκληρή κριτική που δέχτηκε από τους δημοσιογράφους της εποχής.
Πολλοί δημοσιογράφοι της εποχής αντι να εκτιμήσουν το γεγονός ότι δεν έμεινα στη ποπ μουσική, που θα μπορούσα να μείνω και θα το απολάμβανα. Δεν κατηγορώ την ποπ, καθόλου, την αγαπώ, θα την ξανατραγουδήσω με μεγάλη χαρά και σεβασμό! Τότε έκανα τα κλασσικά που είναι ένας εξαιρετικός δίσκος, συνδυάσαμε συμφωνική μουσική με τζαζ, αναδείξαμε τους Έλληνες τζαζίστες που ήταν πολύ λίγοι. Είχε επιτυχία από τους ανθρώπους και τον κόσμο, από τους δημοσιογράφους όχι. Και μάλιστα αλύπητα. Έγραφαν “πώς τολμώ” εγώ που ξεκίνησα με ποπ να ερμηνεύω κλσσικά και Θεοδωράκη. Παρόλα αυτά εγώ συνέχισα γιατί η αγάπη μου για τη μουσική είναι βαθύτερη και πολύ πιο δυνατή από οποιαδήποτε κριτική
Έκανα πάρα πολλά πράγματα από τότε αλλά δεν δόθηκε η ευκαιρία να ακουστούν. Και επειδή η μουσική και η φωνή μου αποφασίζουν για το τι θα κάνω, απλά προχωράμε, δεν ξεχνάμε τα άλλα είδη μουσικής που έχουμε κάνει. Οι καλλιτέχνες έχουμε την ευθύνη, την υποχρέωση, να ξέρουμε τι είναι καλό, τι χρειάζονται οι άνθρωποι
