Η πρώτη ανάρτηση της Kaia Jordan Gerber μετά τον θάνατο του Presley Gerber: «Ο αδελφός μου είναι νεκρός»

«Πραγματικά, γαμώτο, θα ήθελα να μην είχες πάει πρώτος αυτή τη φορά»

«Πρεζ, δεν έχω λόγια. Και ίσως η μικρή παρηγοριά να είναι πως, έτσι κι αλλιώς, δεν τα χρειαζόμασταν ποτέ όλα αυτά. Οι λέξεις αποτυγχάνουν, οι λέξεις αφαιρούν, οι λέξεις συνοψίζουν και οι λέξεις πάντα στερούνται αλήθειας. Και πόσο αφελής ήμουν που πίστευα ότι η γλώσσα θα μπορούσε να ξεπεράσει το πένθος. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία και δεν έχω καμία απάντηση. Η ικανότητά μου να εκφράζομαι δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό, με το μέγεθος του να σε χάνω. Κυριολεκτικά, είμαι στα γόνατα, γαμώτο.

Ξέρεις πόσο μου άρεσε να είμαι η αδελφή σου. Ήταν πάντα και θα είναι για πάντα το αγαπημένο μου πράγμα στον εαυτό μου. Ήρθα σε αυτόν τον κόσμο κρατώντας σε τόσο σφιχτά, σαν να μην υπήρχε περίπτωση να σε αφήσω. Είχα για σένα περισσότερη αγάπη απ’ όση ήξερα τι να την κάνω. Και τώρα που δεν έχει πού να πάει, είμαι σίγουρη πως θα με καταπιεί ολόκληρη. Πίστευες – πάντα πίστευες – στους ανθρώπους. Όταν συναντούσες τη σκληρότητα, δεν αντιδρούσες με θυμό, αλλά με σύγχυση. Και περιέργεια.

Πίστευες πως οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους καλοί, επειδή, Πρέσλι, εσύ είσαι από τη φύση σου καλός. Και κάπως έτσι, μέσα σε όλα αυτά, είχα την τύχη να είμαι η αδελφή σου, η τυχερή αιώνια μάρτυράς σου, που σε έβλεπε να κάνεις το πιο σκληροπυρηνικό, το πιο heavy metal πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος: παρέμεινες τρυφερός. Ήσουν ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου όσο ήσουν εδώ και τώρα αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να διδαχτώ από την απουσία σου. Και συνεχίζω να σκέφτομαι πως, όταν ήμασταν μικροί, φοβήθηκα πριν τρυπήσω τα αυτιά μου, οπότε πήγες πρώτος εσύ.

Πήγαινες πάντα πρώτος. Αλλά όταν κράτησα το σκουλαρίκι που αφαίρεσαν από το σώμα σου, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν: αυτό σου ανήκει. Και πραγματικά, γαμώτο, θα ήθελα να μην είχες πάει πρώτος αυτή τη φορά. Ένα από τα τελευταία πράγματα για τα οποία έγραψες ήταν ένα όνειρο που είχες δει, στο οποίο ζώα έτρεχαν να ξεφύγουν από μια φωτιά και κατευθύνονταν προς μια λίμνη. Αναρωτήθηκες: “Αν φοβάσαι, έχει σημασία τι είδους ζώο είσαι;”

Μου άφησες την απάντηση. Δεν έχει πια σημασία τι είδους ζώο ήμουν πριν από αυτό. Το να πω ότι το να σε αγαπώ ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο θα σήμαινε πως απαιτούσε έστω και την παραμικρή προσπάθεια. Γεννήθηκα αγαπώντας σε. Θα πεθάνω αγαπώντας σε. Δεν υπήρξε ποτέ τίποτα άλλο. Μαθαίνω πώς να σε αγαπώ όταν δεν μπορώ να σε βλέπω. Πώς να σου λέω κάτι χωρίς να πιάνω το τηλέφωνό μου για να σε καλέσω. Πώς να είμαι η αδελφή σου σε έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου για να σε βρω. Δεν ξέρω ακόμη πώς να το κάνω αυτό.

Δεν ήρθες στο ραντεβού μας. Σε συγχωρώ. Μέχρι τότε, κράτησε μια θέση για μένα. Γιατί, Πρέσλι, ακόμη κι αν γνωρίζω πού καταλήγει όλο αυτό, θα το επέλεγα ξανά από την αρχή. Κάθε δευτερόλεπτο. Θα βάδιζα συνειδητά προς αυτό το πένθος, αν αυτό σήμαινε πως στην άλλη πλευρά του θα είχα την ευκαιρία να είμαι η αδελφή σου. Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν έγραψε κάποτε στη σύζυγό του μετά τον θάνατό της: “Εσύ, νεκρή, είσαι τόσο καλύτερη από οποιονδήποτε άλλον ζωντανό. Αγαπημένη μου σύζυγε, σε λατρεύω. Αγαπώ τη γυναίκα μου. Η γυναίκα μου είναι νεκρή”.

Δώστε μου ολόκληρη αυτή την αδύνατη συμφωνία. Δώστε μου κάθε χρόνο που πέρασα μαζί σου και μετά δώστε μου κι αυτό. Εντάξει. Θα το δεχτώ. Αγαπημένε μου αδελφέ, σε λατρεύω. Αγαπώ τον αδελφό μου. Ο αδελφός μου είναι νεκρός. Και αυτό το πάρτι είναι τόσο χάλια χωρίς εσένα, Πρεζ. Ο καλύτερός μου φίλος, ο μεγαλύτερος προστάτης μου, ο άνθρωπος με τον οποίο έχω γελάσει περισσότερο και ο ένας και μοναδικός έρωτας της ζωής μου. Άναβες όλα τα κεριά μου και έδιωχνες όλα τα τέρατά μου. Και σε αγαπώ. Και σε αγαπώ. Και σε αγαπώ. Και σε αγαπώ. Μόνο εσύ ξέρεις πόσο. Σε ευχαριστώ που ήσουν πάντα εκεί.