Την προσωπική και εις ολόκληρον ευθύνη τριών μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ταμείου Προνοίας του Προσωπικού της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd για τη ζημιά που προκλήθηκε από υπαίτια παράλειψη κατά τη διαχείριση της περιουσίας του Ταμείου αναγνώρισε ομόφωνα το Εφετείο, επιδικάζοντας εναντίον τους ποσό €194.708,44, πλέον τόκων από τις 31 Δεκεμβρίου 2008 και εξόδων.
Με απόφασή του ημερομηνίας 30 Σεπτεμβρίου 2026, στις Πολιτικές Εφέσεις 401/2019 και 402/2019, το Εφετείο ανέτρεψε το μέρος της πρωτόδικης απόφασης με το οποίο είχαν απαλλαγεί από προσωπική ευθύνη τα τρία μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής, κρίνοντας ότι οι υπαίτιες παραλείψεις που είχαν διαπιστωθεί δεν ήταν αφηρημένες παραλείψεις του Ταμείου, αλλά συνιστούσαν στην πραγματικότητα παραλείψεις των συγκεκριμένων φυσικών προσώπων που συγκροτούσαν τη Διαχειριστική Επιτροπή κατά τον ουσιώδη χρόνο.
Η υπόθεση αφορούσε τον Harutune L. Arakelian, ο οποίος είχε υπηρετήσει για 42 χρόνια στην Τράπεζα και αφυπηρέτησε στις 31 Δεκεμβρίου 2008. Μετά τον θάνατό του, η διαδικασία συνεχίστηκε από τη διαχειρίστρια της περιουσίας του, Ανδριανή Αρακελιάν.
Στην απόφασή του το Εφετείο υιοθετεί τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η Διαχειριστική Επιτροπή είχε καθήκον να ενεργεί ως εμπιστευματοδόχος και να διαχειρίζεται την περιουσία του Ταμείου με βάση τις αρχές της συνετής διαχείρισης.
Κρίσιμο εύρημα ήταν ότι το Ταμείο διατηρούσε πέραν του 88% του ενεργητικού του σε μετοχές της εργοδότριας Τράπεζας. Το Εφετείο έκρινε ότι η συγκεκριμένη υπερέκθεση συνιστούσε ανεπίτρεπτη συγκέντρωση κινδύνου και παραβίαση των αρχών της συνετής διαχείρισης και του καθήκοντος επιμέλειας και πίστης της Διαχειριστικής Επιτροπής.
Σύμφωνα με την απόφαση, τα μέλη της Επιτροπής, ακολουθώντας πολιτική που τους επέβαλλε η Τράπεζα και παρά τον αποφασιστικό ρόλο που της παρείχε το καταστατικό, παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τις σχετικές διατάξεις του Νόμου του 2006 και να εξετάσουν την ανάγκη διασποράς των επενδύσεων του Ταμείου.
Αναφέρεται ακόμα ότι δεν είχε υπάρξει αντίδραση παρά την αισθητή μείωση της τιμής της μετοχής και, κατ’ επέκταση, της αξίας της μονάδας του Ταμείου.
Παράλληλα, το Εφετείο επισημαίνει ότι το Ταμείο δεν είχε καταρτίσει γραπτή Δήλωση Αρχών περί Επενδυτικής Πολιτικής για την περίοδο από 17 Νοεμβρίου 2006 έως 31 Δεκεμβρίου 2008, κατά παράβαση του άρθρου 23 του Νόμου 146(Ι)/2006.
Η απουσία της συγκεκριμένης δήλωσης, σύμφωνα με την απόφαση, είχε ως αποτέλεσμα να παρέχεται στην Τράπεζα αποφασιστικός ρόλος στη διαμόρφωση της επενδυτικής πολιτικής του Ταμείου, με βάση τα δικά της συμφέροντα και κατά παράβαση των επιταγών του νόμου για συνετή διαχείριση.
Η προσωπική ευθύνη των διαχειριστών
------------------------------
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει το Εφετείο στην ερμηνεία του άρθρου 18(7) του Νόμου του 2006, το οποίο προβλέπει ότι το Ταμείο ευθύνεται για πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που το αντιπροσωπεύουν, ενώ «επί πλέον εξ ολοκλήρου» ευθύνεται και το υπαίτιο πρόσωπο.
Το Εφετείο κρίνει ότι η διατύπωση αυτή καθιερώνει παράλληλη και εις ολόκληρον προσωπική ευθύνη των μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής και ότι η ευθύνη του Ταμείου, ως ξεχωριστού νομικού προσώπου, δεν απορροφά ούτε εξαλείφει την ατομική ευθύνη των φυσικών προσώπων μέσω των οποίων εκδηλώνεται η βούλησή του.
Το Δικαστήριο έκρινε, παράλληλα, ότι μετά την απόδειξη της αδικοπραξίας και της υπαίτιας πράξης ή παράλειψης των οργάνων του Ταμείου, το αποδεικτικό βάρος μετατοπίζεται σε κάθε μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής να προβάλει συγκεκριμένο λόγο που αίρει την προσωπική του υπαιτιότητα.
Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο διαπίστωσε ότι δύο από τα τρία μέλη δεν είχαν καταθέσει ή προσκομίσει μαρτυρία πρωτοδίκως, ενώ το τρίτο δεν είχε προβάλει βάσιμο λόγο προσωπικής απαλλαγής, πέραν γενικών ισχυρισμών περί έλλειψης υπαιτιότητας και μη πρόκλησης ζημιάς.
Ως αποτέλεσμα, το Εφετείο έκρινε βάσιμο τον λόγο έφεσης σχετικά με την προσωπική ευθύνη και παραμέρισε το μέρος της πρωτόδικης απόφασης που απάλλασσε τα τρία μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής.
Η απόφαση αντικαταστάθηκε με απόφαση υπέρ της διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντος και εναντίον των τριών, αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, για το ποσό των €194.708,44, πλέον τόκων από τις 31 Δεκεμβρίου 2008 και έξοδα €4.200 πλέον ΦΠΑ, εφόσον επιβάλλεται.
Το Εφετείο απέρριψε, εξάλλου, την Έφεση 401/2019 και την αντέφεση σε αυτήν και δεν επιδίκασε έξοδα για τη διαδικασία της έφεσης, με κάθε πλευρά να επωμίζεται τα δικά της έξοδα.
(ΚΥΠΕ
