«Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν έχω ζήσει καρέκλες να πετάγονται. Με το #metoo νομίζω ότι σε έναν μεγάλο βαθμό αυτί έχει αλλάξει. Και είναι σημαντικό από δύο πλευρές: όχι μόνο γιατί σκέφτεσαι πως θα μιλήσεις στους συνεργάτες σου, αλλά κυρίως γιατί οι άνθρωποι που υφίστανται κάτι, μιλάνε πια»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Με αφορμή τη νέα θεατρική της σκηνοθεσία, την φετινή σεζόν, η Βάνα Πεφάνη παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον δημοσιογράφο Χρήστο Τζίφα και το #Rosa αυτή την εβδομάδα.
Η Βάνα Πεφάνη έχει αναφερθεί ανοιχτά σε κακοποιητικές συμπεριφορές που έχει βιώσει στον χώρο του θεάτρου, εστιάζοντας κυρίως στη λεκτική βία και τις προσωπικές προσβολές.
Στις πρόσφατες τοποθετήσεις της, η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα εξομολογήθηκε ότι έχει έρθει αντιμέτωπη με κακοποιητικές συμπεριφορές, οι οποίες εκδηλώνονταν κυρίως κατά τη διάρκεια των θεατρικών δοκιμών (πρόβες). Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, επρόκειτο για προσωπικές προσβολές και μειωτικά σχόλια που είχαν στόχο να πλήξουν την αυτοπεποίθηση και την επαγγελματική της επάρκεια (π.χ. φράσεις του τύπου «πες μου ότι δεν τα καταφέρνεις»).
Η ίδια τόνισε πως επέλεγε πάντα να αντιδρά και να μην ανέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές. Παρόλο που άνθρωποι από το περιβάλλον της τη συμβούλευαν συχνά να μην δίνει σημασία ή να μην παίρνει τα πράγματα προσωπικά, εκείνη θεωρούσε απαραίτητο να θέτει τα όριά της.
Η Βάνα Πεφάνη τοποθετείται συχνά δημόσια για ζητήματα έμφυλης βίας, πατριαρχίας και την ανάγκη κοινωνικής επαγρύπνησης, στηρίζοντας τη σημασία της θεσμικής κατοχύρωσης του όρου γυναικοκτονία. Έχει επίσης χαρακτηρίσει το κίνημα #MeToo ως μια αναγκαία ρωγμή στην κουλτούρα της ατιμωρησίας.
Σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, σε οποιαδήποτε δουλειά, μπορούν να αναπτυχθούν περιστατικά βίας. Δεν είναι αποκλειστικότητα του θεάτρου. Απλά στο θέατρο βγήκε και δημοσιοποιήθηκε πολύ έντονα.
Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν έχω ζήσει καρέκλες να πετάγονται. Έχω ζήσει όμως κακοποιητικές συμπεριφορές, κυρίως λεκτικές. Προσβολές προσωπικές μέσα στην πρόβα, του τύπου “πες μου ότι δεν τα καταφέρνω στη δουλειά, αλλά μη με θίγεις προσωπικά”. Με το metoo νομίζω ότι σε έναν μεγάλο βαθμό αυτί έχει αλλάξει. Και είναι σημαντικό από δύο πλευρές: όχι μόνο γιατί σκέφτεσαι πως θα μιλήσεις στους συνεργάτες σου, αλλά κυρίως γιατί οι άνθρωποι που υφίστανται κάτι, μιλάνε πια.
Ξέρουν ότι θα ακουστούν. Η αλήθεια είναι ότι εγώ μίλαγα πάντα. Με όποιο τρόπο μπορούσα. Οι άλλοι γύρω μου έλεγαν: “Βρε Βάνα, μην το παίρνεις σοβαρά, αύριο δεν θα είναι έτσι”. Ναι, αλλά γιατί να αντέξω μια προσβολή ή έναν απότομο τρόπο; Τι είμαι, παιδάκι; Οποιαδήποτε συμπεριφορά ταπείνωσης του απέναντι είναι κάτι που προσέχω πάρα πολύ τώρα που είμαι σκηνοθέτη.
Δεν χρειάζεται να ταπεινώσω κανέναν για να νιώσω ισχυρή. Δεν χρειάζεται να ξέρω τα πάντα. Μπορείς να με διορθώσεις στην πρόβα, να μου προτείνεις πράγματα και με χαρά θα τα δεχτώ, γιατί είμαστε ομάδα. Δεν είμαι ο αρχηγός που διατάζει. Υπογράφω το όραμα της δουλειάς, αλλά με τη βοήθεια των συνεργατών και των ηθοποιών μου. Δεν είμαι μόνη μου
