Μαριάνα Κατσιμίχα: «Με αναγνωρίζουν στον δρόμο αλλά δεν είμαι και η Mariah Carey»

Την έχω συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα καθώς έχει περάσει και καιρός. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο και διαφορετικό. Ξαφνικά υπήρχε περισσότερη αναγνωρισιμότητα, προτάσεις για δουλειές, συνεντεύξεις. Ήμουν σε φάση τι γίνεται…

Παντού ακούγεται πλέον το βαλς των ονείρων. Εγώ το έχω δει μέχρι και πίσω από βίντεο που κόβουν γύρο και παίζει το τραγούδι. Σε έναν δύο γάμους με έχουν καλέσει να πάω να το πω αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα λόγω ημερομηνιών. Δεν έχω πρόβλημα να πάω να τραγουδήσω σε γάμο. Μια χαρά θα ήταν. Θα έτρωγα, θα έπινα και θα έλεγα και το βαλς.

Έχω καταλάβει ότι είναι μεγάλο στοίχημα το να μπορέσεις να κρατήσεις τον εαυτό σου όπως ήταν προηγουμένως. Είναι δύσκολο να διατηρήσεις αυτό που ήσουν στο 100% γιατί μπορεί τα μυαλά σου να πάρουν εύκολα αέρα. Εμένα νομίζω δεν πήραν αλλά έχω δει ανθρώπους να το παθαίνουν αυτό. Δεν είναι και περίεργο. Όταν ξαφνικά από εκεί που είσαι ένας άγνωστος άνθρωπος, γίνεσαι λίγο ή πολύ γνωστός μπορεί να σου γυρίσει το μυαλό. Με αναγνωρίζουν στον δρόμο, δεν λέω ότι είμαι και η Mariah Carey αλλά συμβαίνει. Ειδικά πριν από λίγο καιρό δεν υπήρχε μέρα που να μην συμβεί.

Δεν το έχω σκεφτεί. Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Μάλιστα το είχα συζητήσει κιόλας αυτό και κάποιος μου είχε πει ότι «ε ρε συ, άμα δεν θες να συγκρίνεσαι με τον πατέρα σου και με το θείο σου, αλλάξε επίθετό σου.

Του λέω «όχι». Αν είναι να το κάνω, θα το κάνω ως αυτή που είμαι. Δεν μπορώ να κρύψω αυτό που είμαι και δεν θέλω και να το κρύψω. Αλλά πέρα από αυτό, γιατί; Άμα φοβάσαι τόσο πολύ το να κριθείς γενικά, γιατί σε αυτό το χώρο θα κριθείς για οτιδήποτε κάνεις. Είτε σε λένε Κατσιμίχα είτε σε λένε όπως σε λένε, ε, θα γίνει. Οπότε τι νόημα έχει; Αν δεν κριθώ για αυτό, θα κριθώ για κάτι άλλο

«Καλά με ρωτάνε πολύ συχνά “πώς είναι να είσαι η κόρη του Κατσιμίχα;” Και λέω “ε, δεν είναι κάτι. Είναι απλά ο μπαμπάς μου και εγώ είμαι η κόρη του”. Συνήθως με ρωτάνε πώς είναι να μεγαλώνεις με αυτόν τον άνθρωπο. Απαντάω αρχικά ότι δεν έχω μεγαλώσει με τον μπαμπά μου γιατί όντως ήταν χωρισμένοι οι γονείς μου, οπότε έμενα με τη μητέρα μου και ότι για μένα δεν υπάρχει κάτι περίεργο σε όλο αυτό. Περίεργο γίνεται πάντα από τον κόσμο. Που σου λένε «α, ο πατέρας σου και πώς είναι και πώς νιώθεις;