«Τι άλλο θα μπορούσε να είναι κοινό στοιχείο, το οποίο να μπορούν να συναντηθούν δύο άνθρωποι, 26 ο Γιώργος, 28 εγώ, εκτός από τη γειτονιά τους, την κοινή τους γειτονιά; Το σημείο αναφοράς!»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Στην εκπομπή #ΠρωίανΣεΕίδον βρέθηκε καλεσμένος ο Νίκος Βουρλιώτης. Ο μουσικός και ραπερ μίλησε για τη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη, τη δημιουργία του τραγουδιού #ΘέλωΝαΓυρίσωΣταΠαλιά, αλλά και για τον ρατσισμό που υπήρχε για τα δυτικά προάστια.
Όπως αποκάλυψε ο Νίκος Βουρλιώτης στην εκπομπή η συνεργασία αυτή προέκυψε εντελώς αβίαστα μετά από πρόταση του Γιώργου Μαζωνάκη για μια κοινή καλοκαιρινή περιοδεία.
Αναζητώντας τι τους ενώνει (τότε 26 ετών ο Μαζωνάκης και 28 ο Βουρλιώτης), κατέληξαν στην κοινή τους γειτονιά στα Δυτικά Προάστια (Αγία Βαρβάρα και Κορυδαλλός).
Οι στίχοι αποτύπωσαν τις δυσκολίες και τον κοινωνικό «διαχωρισμό» (ή άτυπο ρατσισμό) που βίωναν τότε οι κάτοικοι εκείνων των περιοχών.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο Νίκος Βουρλιώτης δάκρυσε on stage τραγουδώντας το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά»
Το κομμάτι κυκλοφόρησε αρχικά ως promo single στα ραδιόφωνα στις 4 Αυγούστου. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν τόσο σαρωτική, που η δισκογραφική εταιρεία #UniversalMusic ανακάλεσε τις καλοκαιρινές άδειες των στελεχών της μέσα σε τρεις ημέρες. Επέστρεψαν εσπευσμένα στα γραφεία ώστε να τυπωθεί το single για επίσημη κυκλοφορία στα καταστήματα, όπου έγινε αμέσως χρυσό και μετέπειτα πλατινένιο.
Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη σε ηλικία 54 ετών τον Σεπτέμβριο του 2026, ο Νίκος Βουρλιώτης τον αποχαιρέτησε με βαθιά συγκίνηση τόσο στην κηδεία του στη Νίκαια, όσο και πάνω στη σκηνή, ερμηνεύοντας το εμβληματικό τους τραγούδι. Παράλληλα, ο ράπερ ξεκαθάρισε πως η κοινή τους πορεία θα περιλαμβάνεται αυτούσια στο επερχόμενο μουσικό του ντοκιμαντέρ.
Ενώ όλα τα υπόλοιπα τα είχα προσπαθήσει πολύ, τη συνεργασία με τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν την προσπάθησα, προέκυψε. Υπήρξε τότε μια πρόταση από την πλευρά του Γιώργου να κάνουμε μια περιοδεία μαζί. Και στο πλαίσιο της περιοδείας είπαμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να βγαίνουμε και να λέμε κάτι μαζί
Εκεί, λοιπόν, δημιουργήθηκε η ανάγκη να γραφτεί ένα τραγούδι, με το οποίο να «συναντηθούμε». Εντάξει, τι άλλο θα μπορούσε να είναι κοινό στοιχείο, το οποίο να μπορούν να συναντηθούν δύο άνθρωποι, 26 ο Γιώργος, 28 εγώ, εκτός από τη γειτονιά τους, την κοινή τους γειτονιά; Το σημείο αναφοράς!
Η γραμμή του ποταμού, που χώριζε την Αθήνα με τα δυτικά προάστια, ήταν ένα άτυπο Απαρτχάιντ, με κάποιο τρόπο έκανε έναν διαχωρισμό που ήταν πολύ σκληρός και δεν είμαι υπερβολικός σε αυτό που λέω. Με τα χρόνια, όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν, άλλαξε η κοινωνία μας, άλλαξαν τα δεδομένα.
Εμείς ζήσαμε αυτό το ρατσισμό, υπήρχαν πολλοί στη γειτονιά που δεν έλεγαν ότι είμαστε από την Αγία Βαρβάρα, δεν τολμούσαν. Δεν τολμούσαν να πουν ότι είμαστε από τον Κορυδαλλό, γιατί η αντίδραση θα ήταν “από μέσα;”
