Την παραίτηση του από την Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΟΠ για θέματα διαιτησίας ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος της Ομόνοιας στην ΚΟΠ, Δημήτρης Γρηγόρη.
Μάλιστα αναφέρει ότι ως Πρόεδρος της Επιτροπής, ο Φοίβος Βάκης είχε στην πράξη τον κεντρικό ρόλο, και η λειτουργία της είχε καταλήξει σε μεγάλο βαθμό σε one-man show.
Αναλυτικά η επιστολή του Δημήτρη Γρηγόρη:
Παραιτούμαι από την Επιτροπή της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΟΠ για θέματα διαιτησίας. Ενημέρωσα πρώτα τον Πρόεδρο της ΚΟΠ. Τώρα ενημερώνω τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Θέλω να πω και δημόσια το γιατί, καθαρά και χωρίς υπονοούμενα. Η απόφασή μου δεν έχει να κάνει με έναν αγώνα, μια φάση, έναν διαιτητή ή κάποιο σωματείο. Είναι θεσμική, και μιλώ μόνο για τον εαυτό μου.
Δεν είναι κάτι που μου ήρθε ξαφνικά. Εδώ και μήνες έθετα τα ίδια πράγματα, γραπτώς και προφορικά, μέσα στην Επιτροπή και στον ίδιο τον Πρόεδρο της ΚΟΠ. Ζήτησα να αλλάξουν. Το επανέλαβα. Δεν άλλαξε τίποτα.
Μια Επιτροπή που δεν ενημερώνεται, δεν συζητά και δεν ελέγχει, δεν είναι Επιτροπή. Είναι βιτρίνα. Και δεν το λέω αόριστα. Ως Πρόεδρος της Επιτροπής, ο Φοίβος Βάκης είχε στην πράξη τον κεντρικό ρόλο, και η λειτουργία της είχε καταλήξει σε μεγάλο βαθμό σε one-man show. Σοβαρά θέματα προχωρούσαν χωρίς εμάς, και τα μαθαίναμε ύστερα, αν τα μαθαίναμε. Δεν δέχομαι να έχω ευθύνη για αποφάσεις στις οποίες δεν είχα λόγο. Και στη διαιτησία αυτό μετράει διπλά. Οι διαιτητές πρέπει να κρίνονται από κανόνες. Όχι από ένα πρόσωπο. Δεν λέω ότι κάποιος δίνει εντολές σε διαιτητές, λέω ότι το ίδιο το σύστημα δεν πρέπει να αφήνει χώρο ούτε καν για την υποψία.
Και όταν λέμε διαιτησία, δεν εννοούμε μόνο τον διαιτητή που σφυρίζει. Εννοούμε τους βοηθούς, τον VAR, τους τέταρτους, τους παρατηρητές, αλλά και όσους κάνουν τους ορισμούς, όσους αξιολογούν, όσους εκπαιδεύουν, όσους στο τέλος αποφασίζουν. Εκεί, εδώ και χρόνια, χωλαίνει η Ομοσπονδία. Τα ίδια προβλήματα γυρίζουν κάθε χρόνο, αλλά στα κρίσιμα πόστα μένουν τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιοι μηχανισμοί, οι ίδιες νοοτροπίες. Και από πίσω κρατούν τα νήματα άνθρωποι που κάθονται χρόνια στις ίδιες θέσεις, χωρίς κανείς ουσιαστικά να τους ελέγχει. Δεν θα πω ονόματα. Ο χώρος τα ξέρει πολύ καλά.
Δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικό μέλλον από το ίδιο σύστημα και τα ίδια πρόσωπα που μας έφεραν μέχρι εδώ. Δεν μπορείς να ζητάς από αυτούς που έστησαν ή συντήρησαν ένα αποτυχημένο μοντέλο να είναι ξαφνικά και η λύση του. Δεν αλλάζεις τη διαιτησία αλλάζοντας μόνο το πρόσωπο στην κορυφή, όταν από κάτω μένει το ίδιο σύστημα. Δεν υπάρχουν ισόβιες θέσεις στη διαιτησία. Ούτε για τους διαιτητές. Ούτε για τους παρατηρητές. Ούτε για αυτούς που τους αξιολογούν και τους διοικούν.
Γιατί ο έλεγχος δεν μπορεί να σταματά στους διαιτητές. Πρέπει να ελέγχονται και οι παρατηρητές· οι εκθέσεις τους δεν είναι ευαγγέλιο. Αν ένας παρατηρητής δεν δει ένα σοβαρό λάθος, ή αξιολογήσει άδικα έναν διαιτητή, πρέπει να ελέγχεται και η δική του δουλειά. Ποιος ελέγχει αυτόν που κάνει τον έλεγχο; Ποιος επέλεξε; Ποιος εκπαίδευσε; Ποιος αξιολόγησε; Ποιος λογοδοτεί όταν το ίδιο σύστημα βγάζει κάθε χρόνο τα ίδια προβλήματα;
Το ίδιο ισχύει και με τις συνέπειες. Λάθη θα υπάρχουν πάντα , ατιμωρησία δεν πρέπει. Σε σοβαρές, επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις, το να μείνει κάποιος έξω για έναν-δυο αγώνες και μετά να γυρίσει σαν να μην έγινε τίποτα, δεν στέλνει κανένα μήνυμα. Γιατί το πρόβλημα της κυπριακής διαιτησίας δεν είναι μόνο το λάθος. Είναι και το τι γίνεται μετά το λάθος.
Ξοδεύουμε χρήματα, φέρνουμε ξένους ειδικούς, αλλάζουμε πρόσωπα στην κορυφή, και στο τέλος κάθε χρόνο συζητούμε ξανά τα ίδια. Κάπου, λοιπόν, πρέπει να μπει ο καθρέφτης όχι μόνο μπροστά στους διαιτητές, αλλά και μπροστά σε αυτούς που διοικούν το σύστημα.
Η Επιτροπή χρειάζεται επανασύσταση από την αρχή: με πραγματικές αρμοδιότητες, με αποφάσεις που παίρνονται συλλογικά, με ανεξάρτητο έλεγχο και με αξιολόγηση που πιάνει τους πάντες, όχι μόνο τον τελευταίο τροχό της αμάξας.
Έχω όμως και μια αρχή, και σε αυτήν μένω. Όταν κάπου δεν μπορείς πια να προσφέρεις, δεν κάθεσαι για τον τίτλο ή για την καρέκλα. Σηκώνεσαι και φεύγεις. Το ίδιο έκανα και στο Futsal, όταν ήμουν Πρόεδρος της Επιτροπής. Πιστεύω πως στους λίγους μήνες που ήμουν εκεί έγιναν πράγματα που για χρόνια δεν είχαν προχωρήσει. Και μόλις κατάλαβα ότι υπήρχαν άνθρωποι και νοοτροπίες που δούλευαν ενάντια στην ίδια την προσπάθεια, που δεν ήθελαν το άθλημα να μεγαλώσει, παραιτήθηκα. Δεν έμεινα για την καρέκλα τότε. Δεν θα μείνω ούτε τώρα.
Δεν παραιτούμαι από την ευθύνη. Παραιτούμαι από μια συμμετοχή που, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, δεν έχει πια ουσία. Ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΟΠ, θα φέρω όλα αυτά επίσημα ενώπιόν της. Δεν κατηγορώ κανέναν χωρίς στοιχεία. Αλλά ούτε κάνω πως δεν θωρώ. Όποιος στην ΚΟΠ πιστεύει ότι κάτι από όσα λέω δεν ισχύει, ας το πούμε δημόσια. Με στοιχεία. Όχι πίσω από κλειστές πόρτες. Η σιωπή μου θα σήμαινε ότι τα αποδέχομαι όλα αυτά. Και δεν πρόκειται.
