«Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Μου θυμίζει τον Πύργο της Βαβέλ. Επικρατεί αλαλούμ. Δεν γίνεται να ζούμε για τους άλλους. Κι όμως, πολλές φορές αυτό κάνουμε. Ζούμε για τους άλλους και τελικά δεν ζούμε για εμάς. Ο καθένας μιλάει, αλλά λίγοι πραγματικά επικοινωνούν»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μία νέα συνέντευξη έδωσε η ηθοποιός Πηνελόπη Πλάκα στο ένθετο #Enjoy και στον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια, μιλώντας, μεταξύ άλλων, για την σημασία που έχει η κωμωδία στην ζωή των ανθρώπων και για το πως αυτή λειτουργεί ως ένα “βιολογικό παυσίπονο”.
Ανάμεσα σε πολλά, μάλιστα, η ηθοποιός μίλησε για την ανασφάλεια που συνοδεύει διαχρονικά το επάγγελμα της αλλά και για την επιρροή που έχουν πλέον σ’ αυτό τα social media.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην ψυχοθεραπεία και στη θετική επίδραση που είχε στη ζωή της τα τελευταία χρόνια και αναφέρθηκε στη σημασία που είχε για εκείνη η απόφαση να σταματήσει προσωρινά τη δουλειά και να αναζητήσει όσα πραγματικά χρειαζόταν να αλλάξει στη ζωή της.
Παράλληλα αποκάλυψε ότι μέσα από την ψυχοθεραπεία κατάφερε να συγχωρέσει τους γονείς και τους παππούδες της.
Η Πηνελόπη Πλάκα τόνισε ότι η επίσκεψη σε έναν ειδικό δεν αρκεί από μόνη της. Όπως εξήγησε, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχει πραγματική διάθεση για αλλαγή και προσωπική δουλειά.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Πηνελόπη Πλάκα: «Έπρεπε να βάλω στοπ σε πράγματα που με ενοχλούν και που δεν μου ταιριάζουν»
- Πηνελόπη Πλάκα: «Έχω ένα δερματικό πρόβλημα που φουντώνει όταν αγχώνομαι ή πιέζομαι»
Τόνισε ότι «σαν κοινωνία είμαστε ακόμη πολύ πίσω, ζούμε για τους άλλους και τελικά δεν ζούμε για εμάς» και αναρωτήθηκε γιατί πρέπει να απολογείται κάποιος επειδή δεν παντρεύτηκε ή δεν έκανε παιδί.
Η κωμωδία είναι μια ανάσα για τον κόσμο. Τη θεωρώ τόσο σημαντική όσο και την ίδια την ανάσα. Χωρίς ανάσα δεν ζεις. Το ίδιο ισχύει και για τη χαρά. Θέλουμε το γέλιο στη ζωή μας, θέλουμε να ξεφύγουμε από τις έγνοιες και τα προβλήματα. Θέλουμε να πάμε κάπου για δυο ώρες και να πούμε “αχ, γέλασα με την ψυχή μου”
Όπως πρoσθέτει σε άλλο σημείο η ηθοποιός, η κοινωνία εξακολουθεί να κρίνει προσωπικές επιλογές – όπως είναι ο γάμος , η απόφαση κάποιου να αποκτήσει παιδιά ή όχι – αντί να αφήνει τον καθένα να ζήσει όπως θέλει.
Έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα του καθενός μας. Και αυτό αφορά τα πάντα. Την προσωπική ζωή, τις επαγγελματικές επιλογές, όλα. Νομίζω ότι, ως κοινωνία, είμαστε ακόμη πολύ πίσω. Γιατί να μη ζήσει ο καθένας όπως πραγματικά έχει ανάγκη; Γιατί πρέπει ο διπλανός του να τον ρωτήσει γιατί δεν έχει παντρευτεί ακόμη, γιατί δεν έχει κάνει παιδί ή γιατί δεν είναι στρέιτ; Γιατί να πρέπει να απολογείται;
Κλείνοντας την συνέντευξή της, η ηθοποιός, παρομοιάζει την σημερινή κοινωνία με τον «Πύργο της Βαβέλ».
Κι έτσι οι άνθρωποι κλεινόμαστε στον εαυτό μας γιατί, καλώς ή κακώς, επηρεαζόμαστε. Αναρωτιόμαστε μήπως έχουμε κάνει κάποιο λάθος, μήπως δεν πρέπει να πούμε κάτι, μήπως ο άλλος μας κρίνει. Ε, όχι. Δεν γίνεται να ζούμε για τους άλλους. Κι όμως, πολλές φορές αυτό κάνουμε. Ζούμε για τους άλλους και τελικά δεν ζούμε για εμάς. Επικρατεί ένα αλαλούμ. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο ως κοινωνία. Μου θυμίζει τον Πύργο της Βαβέλ. Ο καθένας μιλάει, αλλά λίγοι πραγματικά επικοινωνούν.
Τι κρατάς σήμερα από τη Θεσσαλονίκη, το χωριό και τα χρόνια που σε μεγάλωσαν οι παππούδες σου;
Πολύ όμορφες εικόνες. Κλείνω τα μάτια μου και θυμάμαι τα σορτσάκια που φορούσα, τα ματωμένα μου γόνατα γιατί έπεφτα συνέχεια από το ποδήλατο, να γυρνάω ξυπόλυτη μέσα στα νερά στα χωράφια με τα ρύζια του παππού μου, τα νερόφιδα που έβλεπα, τα βατράχια που έπιανα, τα κατσικάκια που τάιζα με το μπιμπερό, τη γιαγιά μου να φωνάζει “είναι δύο η ώρα, μην κάθεσαι στον ήλιο”, τα γεμιστά κολοκυθάκια που μόλις έβγαιναν από τον φούρνο. Μπορώ να μιλάω ώρες για όλα αυτά.
Ξέρεις τι με στενοχωρεί; Ότι πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα στις πόλεις δύσκολα θα αποκτήσουν τέτοιες αναμνήσεις, γιατί περνούν αμέτρητες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Εγώ στάθηκα τυχερή. Μεγάλωνα στην πόλη με την οικογένεια μου αλλά οι παππούδες μου ζούσαν στο χωριό και ασχολούνταν με αγροτικές δουλειές. Έτσι έζησα αυτή την εμπειρία στο έπακρο. Θα ήθελα πολύ και το δικό μου παιδί να ζήσει κάτι αντίστοιχο. Μάλλον, όμως, αυτό δεν θα ‘ναι εύκολο.
Μεγαλώνοντας αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τους γονείς μας;
Ναι. Για κάποιους προς το καλύτερο και για άλλους προς το χειρότερο. Στη δική μου περίπτωση, μεγαλώνοντας κατάφερα να αποκωδικοποιήσω και, μέσα από την ψυχοθεραπεία, να τους συγχωρήσω. Υπήρχαν πράγματα που με πίεζαν και με ενοχλούσαν. Θυμάμαι πως, όταν ήμουν 16 ετών, το μόνο που σκεφτόμουν μέσα στο δωμάτιο μου ήταν πως θα φύγω από αυτή την πόλη, πως θα φύγω από αυτό το σπίτι. Με το μυαλό που είχα τότε ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν.
Αργότερα κατάλαβα και εκείνους και εμένα. Συγχώρησα και τους γονείς μου και τον εαυτό μου. Γονείς είναι, μας αγαπούν. Όχι όλοι, βέβαια, βλέπουμε καθημερινά τι συμβαίνει γύρω μας. Στη δική μου περίπτωση, όμως, με λάτρευαν και εξακολουθούν να με λατρεύουν.
