Τα όσα εδώ και αρκετές εβδομάδες ή και μήνες τεκταίνονται και έχουν να κάνουν με την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των σχέσεων και του στάτους που διέπει την σχέση του ΔΗΚΟ με την Κυβέρνηση και δη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη, εύλογα δημιουργούν την εντύπωση και την εικόνα ενός κόμματος που για άλλους φυσιολογικά και για άλλους όχι, θέλει και επιχειρεί να αξιοποιήσει προς όφελός του το μομέντουμ και την διαπραγματευτική ισχύ που του προσέδωσε το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του περασμένου Μαΐου.
Ό,τι δηλαδή το ΔΗΚΟ, ως πλέον το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που συμμετέχει και στηρίζει την Κυβέρνηση, καταφέρνοντας μάλιστα στις βουλευτικές να διατηρήσει εν πολλοίς τον ρυθμιστικό του ρόλο που οι πλείστες των δημοσκοπήσεων που προηγήθηκαν το ήθελαν να χάνει, προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει διά της αυξημένης παρουσίας του στο κυβερνητικό σχήμα το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών και στο επίπεδο που άπτεται της συμμετοχής και επιρροής του και στην εκτελεστική εξουσία.
Κατά κάποιο τρόπο, η ανάγνωση αυτή την πραγμάτων έχει την ορθότητά της και ανταποκρίνεται σε σημαντικό βαθμό στην αλήθεια, με την διαφορά ωστόσο να έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχει και μια άλλη εξόχως σημαντική πολιτική πραγματικότητα, που όσο και αν από πλευράς ΔΗΚΟ προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατούν για τα ενδότερα του κόμματος, δύσκολα πια αποκρύβεται. Και όπως όλα δείχνουν, ανεξαρτήτως του πόσο ικανοποιημένο ή όχι θα αφήσει με τις αποφάσεις του για τον ανασχηματισμό το κόμμα ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, δεν θα αργήσει να εκδηλωθεί.
Όπως σε ανύποπτο χρόνο λίγο μετά τις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Μαΐου είχε γράψει ο REPORTER, εντός του ΔΗΚΟ και με βασικό εκφραστή τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος Νικόλα Παπαδόπουλο, διαμορφώθηκε και υπάρχει μία τάση που αντιμετωπίζει εδώ και καιρό και τεράστιο σκεπτικισμό και συνάμα προβληματισμό την συμμετοχή του ΔΗΚΟ στην Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, υπό το πρίσμα της αντίληψης πως από αυτή την συμμετοχή το κόμμα όχι τίποτα απλώς δεν «κερδίζει», αλλά αντιθέτως... χάνει.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν είναι λίγοι εκείνοι, τόσο εντός όσο και εκτός του ΔΗΚΟ, που προέβλεπαν και διέβλεπαν πως αν το αποτέλεσμα των βουλευτικών για το κόμμα δεν ήταν τουλάχιστον υπό τις περιστάσεις ικανοποιητικό, όπως εν τέλει όμως υπήρξε, ο Νικόλας Παπαδόπουλος θα άνοιγε άμεσα την συζήτηση και θα έθετε στην βάσανο των συλλογικών οργάνων ζήτημα επανεξέτασης της συνέχισης ή όχι της παρουσίας του ΔΗΚΟ στο κυβερνητικό σχήμα, προτάσσοντας ως βασικό λόγο της εκλογικής αποτυχίας που θα προέκυπτε την φθορά και το κόστος της εξουσίας, τα λάθη, τις αδυναμίες και τις παραλείψεις της Κυβέρνησης.
Επρόκειτο για μια εκτίμηση που γινόταν, αφενός υπό το πρίσμα της διαπίστωσης που οι σχέσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου με τον Νίκο Χριστοδουλίδη βρίσκονταν στο χειρότερο δυνατό σημείο που θα μπορούσαν να βρίσκονται οι σχέσεις δύο κατά τα άλλα στενών, όπως θα έπρεπε να είναι, συνεργατών, αλλά και αφετέρου εμφορούμενη ως πιθανή πρόθεση από την σφοδρή κριτική που κατά καιρούς ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ είχε ασκήσει στην Κυβέρνηση, ως να επρόκειτο το κόμμα του όχι για συμπολίτευση, αλλά για σκληρή αντιπολίτευση. Με ένα τέτοιο κλασικό παράδειγμα, το ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης και η κατά μέτωπο επίθεση που ο Νικόλα Παπαδόπουλος είχε διαδοχικά εξαπολύσει, τόσο κατά του ίδιου του Προέδρου Χριστοδουλίδη όσο και κατά του υπουργού Οικονομικών, Μάκη Κεραυνού.
Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών βεβαίως, αφαίρεσε από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ μια τέτοια δυνατότητα, με τον ίδιο ωστόσο στην συνεδρία της Κεντρικής Επιτροπής που έγινε στις 16 Ιουνίου για αποτίμηση των εκλογών, να μην κρύβει τα αισθήματα δυσφορίας του για την Κυβέρνηση και να μιλά για κόστος και φθορά από λάθη της, κατονομάζοντας συγκεκριμένα ζητήματα, όπως ο αφθώδης πυρετός, οι πυρκαγιές του περσινού καλοκαιριού στην ορεινή Λεμεσό και το Videogate.
Αλλά και να μιλά επίσης για σημαντικά προβλήματα στην εσωτερική διακυβέρνηση που, όπως υποστήριξε, παραμένουν επειδή δεν λαμβάνονται αποφάσεις, κατονομάζοντας ως τέτοια το κόστος του ηλεκτρισμού, το στεγαστικό, το συνταξιοδοτικό, τα προβλήματα -σύμφωνα με τον ίδιο- της τοπικής αυτοδιοίκησης και των ΕΟΑ, καθώς και την καθυστέρηση στην υλοποίηση έργων υποδομής, όπως ο δρόμος Πάφου-Πόλης Χρυσοχούς, η μαρίνα και το λιμάνι της Λάρνακας και το τερματικό στο Βασιλικό.
«Είχα την ευκαιρία να συναντηθώ πριν από λίγες μέρες με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Του ανέφερα πως δεν είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί μέχρι σήμερα η κυβερνητική μας συνεργασία. Σε εκείνον εναπόκειται να την βελτιώσει», ήταν το μήνυμα που από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ είχε τότε στείλει ο πρόεδρος του κόμματος.
Για αρκετούς στο ΔΗΚΟ, η έντονα κριτική διάθεση που ο Νικόλας Παπαδόπουλος κατά καιρούς εκδηλώνει έναντι της Κυβέρνησης, μπορεί να αντανακλά μια όχι και πολύ απέχουσα σε κάποιες των περιπτώσεων ορθή αποτίμηση των επιδόσεων της, αποτελεί όμως την ίδια ώρα και αντανάκλαση της ιδέας που, όπως χαρακτηριστικά μας λέχθηκε, φαίνεται να έχει... σφηνωθεί στο μυαλό του, πως το ΔΗΚΟ θα πρέπει να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση.
Με τους έχοντες αυτή την αίσθηση, να παραπέμπουν και στις μαξιμαλιστικές, όπως τις χαρακτήρισαν, αξιώσεις του στο πλαίσιο των συζητήσεων ενόψει του επερχόμενου ανασχηματισμού, για απόδοση στο κόμμα υπουργικών χαρτοφυλακίων που και ο ίδιος εξ’ αρχής γνώριζε πως ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης δεν επρόκειτο να ικανοποιήσει. Όπως ακριβώς τέτοιες είναι οι περιπτώσεις των Υπουργείων Οικονομικών και Εσωτερικών, και με κάποιους να κάνουν λόγο με νόημα για προφάσεις εν αμαρτίαις, που ίσως να αναζητά ο Νικόλας.
Από την άλλη την ίδια ώρα, ισχυρή στο ΔΗΚΟ είναι η τάση πως το κόμμα όχι απλώς πρέπει να παραμείνει στην Κυβέρνηση, αλλά και να στηρίξει την προδιαγραφόμενη υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη το 2028.
Ενδεικτική αυτής της προσέγγισης ήταν η τοποθέτηση του αντιπροέδρου του κόμματος, υπουργού Ενέργειας Μιχάλη Δαμιανού, ο οποίος στο πλαίσιο πρόσφατης συνέντευξής του είχε ουσιαστικά προεξοφλήσει την στήριξη του ΔΗΚΟ στον Νίκο Χριστοδουλίδη, δηλώνοντας πως αν διεκδικήσει εκ νέου την Προεδρία της Δημοκρατίας, θεωρεί πως το ΔΗΚΟ έχει υποψήφιο. Ήταν μια τοποθέτηση από τον ΔΗΚΟϊκό αντιπρόεδρο, που όπως και τότε είχε γράψει ο REPORTER, είχε προκαλέσει την έντονη δυσφορία του Νικόλα.
Ανάλογες με αυτές του κ. Δαμιανού απόψεις εντός του ΔΗΚΟϊκού οικοδομήματος, θα πρέπει να σημειωθεί, διατηρούν και άλλα αρκετά στελέχη και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του κόμματος, την ώρα περαιτέρω που κατά καιρούς μετρήσεις τις οποίες διενέργησαν, κατέδειξαν πως για την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματος, το ΔΗΚΟ πρέπει να συνεχίσει και να στηρίξει εκ νέου τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Όπως γίνεται προφανές, το μέλλον της συγκατοίκησης του ΔΗΚΟ με τον Νίκο Χριστοδουλίδη κάτω από την ίδια στέγη, αυτή της Κυβέρνησης, δεν είναι για το κόμμα μια απλή συζήτηση ή μια υπόθεση που η έκβαση των συζητήσεων για καλύτερο συντονισμό και περισσότερη εκπροσώπηση στο κυβερνητικό σχήμα μέσω του επερχόμενου ανασχηματισμού θα μπορούσε να την κλείσει οριστικά.
Θα μπορούσε ενδεχομένως, όπως εκτιμάται, να τεθεί αν ικανοποιηθούν οι αξιώσεις του ΔΗΚΟ για κάποια χρονική περίοδο στο… αθόρυβο, αλλά δεδομένα κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, αργά ή γρήγορα θα επανέλθει, στην περίπτωση κατά την οποία ο Νικόλας Παπαδόπουλος έχει όντως περίπου μέσα του οριστικά κατασταλάξει πως το μέλλον του κόμματός του δεν είναι με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, αλλά με κάποιον άλλο ή κατά ακρίβεια με κάποια άλλη…
Ακόμη και έτσι, ένα πιθανό εγχείρημα του πρόεδρου του ΔΗΚΟ για αποκόλληση από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και πρόσδεση του κόμματος στο άρμα, για παράδειγμα, της Αννίτας Δημήτριου και του ΔΗΣΥ, κάθε άλλο παρά εύκολο θα είναι και μόνο αναίμακτο θα μπορούσε να αποδειχθεί, αφού για μια σημαντική μερίδα της ΔΗΚΟϊκής ηγεσίας και βάσης, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως και πιο πριν έχει αναφερθεί, παραμένει μια πολιτική προσωπικότητα που αν δεν υπήρχε, όπως κάποτε ο Νικόλας Παπαδόπουλος είχε πει, θα έπρεπε να… εφευρεθεί.
Οι εσωκομματικές διεργασίες στο ΔΗΚΟ προς λήψη αποφάσεων για τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, θα αρχίσουν τους πρώτους μήνες του χειμώνα.
Μέχρι τότε, καλοί γνώστες του παρασκηνίου θεωρούν πως θέμα αποχώρησης του κόμματος από την Κυβέρνηση δεν πρόκειται να τεθεί επισήμως στα συλλογικά όργανα, με τον Νικόλα Παπαδόπουλο, για τον οποίο η σχέση του με τον Νίκο Χριστοδουλίδη φαίνεται να εξελίσσεται για τον ίδιο και το κόμμα του σε ΔΗΚΟπο μαχαίρι, να δίνει χρόνο και να αναμένει.
Όχι μόνο ίσως την επόμενη κατάλληλη ευκαιρία και αφορμή, αλλά κατά κάποιους πολύ περισσότερο ενδεχομένως, την έκβαση της επερχόμενης εσωκομματικής εκλογικής αναμέτρησης στον ΔΗΣΥ για το χρίσμα του υποψήφιου του κόμματος στις προεδρικές και ειδικά το κατά πόσο θα είναι τελικά αυτή η ανεπίσημη σήμερα, όπως μοιάζει να είναι για τον ίδιο, αγαπημένη. Δηλαδή, η Αννίτα...
