«Μου αρέσει να γυρίζω σπίτι, να κλείνω την πόρτα και να είμαι μόνη και να κάνω το πρόγραμμά μου χωρίς να δίνω λογαριασμό, να βλέπω ό,τι θέλω στην τηλεόραση, να χαζεύω, να διαβάζω, να χορεύω, να κάνω ό,τι μου κατέβει…»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Μια διαφορετική ματιά στον έρωτα, στις πληγές του παρελθόντος αλλά και στη σχέση που έχει σήμερα με τον εαυτό της δίνει η Ζέτα Μακρυπούλια μέσα από τη συνέντευξή της στη Ξένια Ιωάννου και στο #InStyle.
Η παρουσιάστρια και ηθοποιός μιλά ανοιχτά για το πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τις σχέσεις, για την απομυθοποίηση του έρωτα, αλλά και για τη μεγάλη προσωπική αλλαγή που ήρθε όταν σταμάτησε να αναζητά ευθύνες μόνο στους άλλους.
Η Ζέτα Μακρυπούλια παραδέχτηκε πως στο παρελθόν ήταν πολύ αυστηρή με τον εαυτό της, ενώ αποκάλυψε ότι σήμερα απολαμβάνει τις στιγμές που περνά μόνη της, έχοντας βρει μεγαλύτερη ισορροπία στην καθημερινότητά της, μιλώντας για τη σχέση που έχει πλέον με τον εαυτό της, τη μοναχικότητα και την ψυχανάλυση.
Από την τηλεόραση και τις επαγγελματικές της εκκρεμότητες μέχρι την προσωπική ζωή, τη μοναχικότητα, τα ταξίδια και τον έρωτα, η ίδια παραδέχεται πως σήμερα βλέπει τα πάντα με μεγαλύτερη ωριμότητα, έχοντας αφήσει πίσω της τις υπερβολές του παρελθόντος.
Ο έρωτας μέσα σου, έχει αλλάξει;
Πολύ. Πάρα πολύ.
Τι είναι τώρα; Τον βλέπεις κι αυτόν πιο προσγειωμένα πια;
Εντάξει, ναι, έχει απομυθοποιηθεί, είναι αλήθεια. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει κιόλας.
Έχει απομυθοποιηθεί ή μήπως έχει έρθει στη σωστή του διάσταση γιατί υπήρχε μια υπερβολή;
Είχα μια υπερβολή που την έχουμε όλοι, που ήταν και ηλικιακή πιθανότατα. Είναι ο έρωτας αυτό το πράγμα. Δηλαδή όταν έρωτα δεν γίνεται να μην ξεφύγεις. Εγώ όμως το έχω ζήσει αυτό, ευτυχώς. Ευγνωμονώ πάρα πολύ τον Θεό γιατί κατάφερα να το ζήσω αυτό στο φουλ, όπως το ήθελα και στα κόκκινα. Και χάρηκα και ανυψώθηκα κι έπεσα και στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα… Όλον τον κύκλο τον έχω κάνει. Και τώρα είμαι σε μία φάση που τον έχω απομυθοποιήσει γιατί θεωρώ ότι πια, και τώρα και σε αυτή την ηλικία, το θεωρώ λίγο χαζό να ερωτεύομαι με τον ίδιο τρόπο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχω εξελιχθεί καθόλου. Ξέρεις, λίγο πια ξεχωρίζεις πότε έρχεται ο έρωτας, πότε είναι απλώς ενθουσιασμός…
Τον θέλεις, τον αποζητάς ή μπορείς να ζήσεις και χωρίς;
Δεν τον αποζητώ, ούτε όμως και τον ακυρώνω. Έτσι κι αλλιώς τον έρωτα δεν μπορείς να τον προβλέψεις, ούτε και να τον περιορίσεις. Απλώς παλιότερα τον είχα ταυτίσει μέσα μου με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας, ίσως και για αυτό να είχα πληγωθεί – αν και ποιος δεν έχει πληγωθεί στον έρωτα, θα μου πεις…
Εντάξει, κάποιοι από εμάς πληγώνονται παραπάνω. Και ίσως κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι φταίνε κάποιες πεποιθήσεις, ότι έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης.
Καλά, μερίδιο ευθύνης έχουμε για τα πάντα. Κι αν κάτι έχει αλλάξει σε μένα είναι αυτό, ότι πλέον δεν ρίχνω την ευθύνη στους άλλους για οτιδήποτε κι αν συμβεί, ακόμη κι αν την έχουν.
Δεν με αφορά δηλαδή τόσο. Θα το κάνω ίσως ασυνείδητα, αν θυμώσω, που εκεί κυριαρχεί αυτό το συναίσθημα του θυμού, το οποίο σε οδηγεί, αλλά μπορώ να το τιθασεύσω, μπορώ να το αλλάξω πολύ γρήγορα γιατί δεν είναι το σημαντικό αυτό.
Το σημαντικό είναι να καταλάβεις, ακόμη κι όταν ειλικρινά σε έχει κάποιος αδικήσει και έχει άδικο, να δεις και το δικό σου μερίδιο ευθύνης, γιατί εσύ επέτρεψες σε αυτόν τον άνθρωπο να φερθεί έτσι, γιατί εσύ άνοιξες τα όριά σου τόσο πολύ ώστε να σου φερθούν έτσι. Είναι προτιμότερο να κάτσεις να δεις τι έχεις κάνει εσύ λάθος παρά να αρχίσεις να κατηγορείς τους άλλους. Αυτό με ελάφρωσε πάρα πολύ – όταν άρχισε να γίνεται συνειδητό, έτσι; Γιατί εγκυκλοπαιδικά αυτά είναι ωραία να τα διαβάζεις, αλλά δεν γίνονται πατώντας ένα κουμπί.
Είσαι σε πιο εσωστρεφή φάση.
Κοίταξε, μέσα από πολλά που έχω κάνει για να καταλάβω εμένα, κατάλαβα κάτι που δεν ήταν συνειδητό. Ότι το να μένω μόνη μου δεν ήταν και το καλύτερό μου, δεν το καταλάβαινα όμως τότε, γιατί πραγματικά περνούσα ωραία, πραγματικά ήθελα να είμαι με τους φίλους μου, τους ανθρώπους μου, τις σχέσεις μου κτλ., οπότε δεν καταλάβαινα ότι αυτό από πίσω έκρυβε και κάτι άλλο πέρα από όλη αυτήν τη χαρά που βίωνα. Αργότερα λίγο άρχισα να το συνειδητοποιώ και τώρα μπορώ να σου πω ότι το αποζητώ κιόλας. Μου αρέσει να γυρίζω σπίτι, να κλείνω την πόρτα και να είμαι μόνη και να κάνω το πρόγραμμά μου χωρίς να δίνω λογαριασμό, να βλέπω ό,τι θέλω στην τηλεόραση, να χαζεύω, να διαβάζω, να χορεύω, να κάνω ό,τι μου κατέβει…
Στη μοναχικότητα δεν είναι που γνωρίζεις και τον εαυτό σου καλύτερα;
Είμαι σε αυτήν τη διαδικασία εδώ και πολλά χρόνια, γιατί όπως ξέρεις είμαι ένας άνθρωπος που έχω κάνει πολύ και ψυχανάλυση και πολλά άλλα ενεργειακά πράγματα. Βέβαια αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος. Μόλις μπεις δεν βγαίνεις. Και δεν τελειώνει και ποτέ.
Που κατέληξες; Σου αρέσεις; Θα έκανες παρέα μαζί σου;
Θα έκανα παρέα μαζί μου, ναι, μου αρέσω. Έχω βέβαια και σημεία που δεν μου αρέσουν. Είμαι ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου, απλώς τώρα είμαι σε μια φάση που δεν με μαλώνω. Μου πήρε πολύ καιρό, γιατί ήμουνα πολύ αυστηρή και απαξιωτική με μένα.
Εγώ είμαι ακριβώς σε αυτό το σημείο, ένα βήμα πίσω, δεν το έχω καταφέρει ακόμα, το παλεύω.
Ίσως επειδή βαρέθηκα, για αυτό έγινε. Κουράστηκα να γκρινιάζω για μένα. Εντάξει, οι φίλοι μου πάντα ξέρουνε τι νιώθω, αλλά δεν μου αρέσει να κλαίγομαι. Και δεν μου αρέσει, επειδή μπορεί να περνάω, ας πούμε, μια φάση για δυο χρόνια… Πόσο πια να λες κάθε μέρα ότι περνάς αυτό. Κάποια στιγμή θα σε βαρεθούνε και οι δικοί σου, οπότε το κρατάω στον εαυτό μου μέχρι να λυθεί. Και κάποια στιγμή έρχεται και ο ίδιος σου ο εαυτός και μπουχτίζει και λες «Φτάνει όμως τώρα, κουράστηκα. Νιώθω έτσι, τι να κάνουμε;
Είμαι πεσμένη, ρε παιδί μου. Δεν πειράζει. Θα αλλάξει. Κάποια στιγμή θα αλλάξει. Τι να κάνουμε τώρα;» Γιατί μέχρι πριν από λίγο καιρό, ήμουνα στο «Όχι, και χάνω τη ζωή, η ζωή περνάει κι εγώ έχω κλειστεί στον εαυτό μου και δεν μου αρέσει τίποτα και δεν με ικανοποιεί τίποτα και δεν κουνιέμαι και δεν κάνω…» Το πιο απλό, δεν πήγαινα ούτε γυμναστήριο, ας πούμε.
