«Νομίζω πως είχα μια σοφία από παιδί. Αισθανόμουν ότι δεν έφερα ευθύνη για αυτό που συνέβαινε και σκεφτόμουν ότι θα περάσει. Δεν υπήρχε χαρά μέσα στο σπίτι μας»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Συνέντευξη στο ελληνικό περιοδικό #Hello και τον δημοσιογράφο, Γιάννη Βίτσα, έδωσε η Μαρία Κίτσου, με αφορμή τη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση #ΟικογένειαΤσεκμέ.
Η ηθοποιός, που απέκτησε ευρύτατη δημοσιότητα μέσα από τον ρόλο της «Λενιώς Σταμίρη» στις #ΆγριεςΜέλισσες, μιλά για τα δύσκολα παιδικά χρόνια που βίωσε μέσα σε ένα κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, που έρχεται σε αντίθεση με το εύθυμο κλίμα της παράστασης.
Η Μαρία Κίτσου έχει προβεί σε μια εξομολόγηση, αποκαλύπτοντας πως τόσο η ίδια όσο και ο αδελφός της μεγάλωσαν σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο και κακοποιητικό περιβάλλον από τους δύο γονείς τους.
Η ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για τα παιδικά της χρόνια και τις συνθήκες που βίωσε, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα δύναμης.
Η ίδια έχει δηλώσει ότι η κακοποίηση προήλθε τόσο από τον πατέρα όσο και από τη μητέρα της. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως δεν θα μπορούσε ποτέ η ίδια να φερθεί με τη σκληρότητα με την οποία της φέρθηκαν.
Ο πατέρας της έχει πλέον φύγει από τη ζωή, ενώ η μητέρα της αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρά τα όσα πέρασε, η ηθοποιός έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν τρέφει μίσος και δεν θα τους αντιμετώπιζε με τον ίδιο τρόπο.
Η Μαρία Κίτσου έχει μιλήσει για τον δικό της αγώνα με την κατάθλιψη, τονίζοντας πως επέλεξε συνειδητά να διαλέξει έναν διαφορετικό, υγιή δρόμο στη ζωή της, προσπαθώντας να σπάσει τον κύκλο της βίας και να αυτοθεραπευτεί
Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να έχω δανειστεί από τα παιδικά μου χρόνια. Αυτό είναι πολύ καλό, γιατί εμπνεύστηκα εξ ολοκλήρου τον χαρακτήρα. Στη δική μου οικογένεια υπήρχαν οι φωνές, όπως και έντονα στοιχεία, αλλά με την κακή έννοια
Τα διαχειριζόμουν και με εσωστρέφεια και με εξωστρέφεια
Ήθελα να είμαι συνεχώς εκτός σπιτιού, να δίνω και να παίρνω χαρά, άρα υπήρχε το στοιχείο της εξωστρέφειας. Δυστυχώς, μέσα στο σπίτι μας δεν επικρατούσε ίδια ατμόσφαιρα.
Νομίζω πως είχα μια σοφία από παιδί. Αισθανόμουν ότι δεν έφερα ευθύνη για αυτό που συνέβαινε και σκεφτόμουν ότι θα περάσει. Έλεγα “δεν φταις εσύ”. Δεν πρέπει να φέρονται έτσι στα παιδιά. Δεν υπήρχε χαρά μέσα στο σπίτι μας, δεν υπήρχε χιούμορ. Πραγματικά απορώ από πού το κληρονόμησα
