Η εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου δεν είναι προσωπική επιλογή, αλλά υποχρέωση απέναντι στη δημοκρατική τάξη, στη θεσμική συνέπεια και στον σεβασμό της εντολής που έδωσαν οι σύνεδροι με την ψήφο τους, διαμηνύει η Πρωτοβουλία «Αγώνας» για την ανασυγκρότηση της ΕΔΕΚ, στην σκιά των όσων εξελίσσονται στο κόμμα μετά το έκτακτο παγκύπριο συνέδριο και την παραίτηση του προέδρου της κινήματος Νίκου Αναστασίου, την περασμένη Τρίτη.
Σε ανακοίνωση της η Πρωτοβουλία «Αγώνας» αναφέρει πως αποχώρηση του Νίκου Αναστασίου και η δημόσια αμφισβήτηση των αποφάσεων του ανώτατου οργάνου του κόμματος αποτελούν μία ακόμη πράξη στην τραγωδία που εξελίσσεται εδώ και χρόνια στην ΕΔΕΚ, διαμηνύοντας πως όσο οι αποφάσεις του συνεδρίου παραμένουν ανεκτέλεστες, τόσο βαθύτερη γίνεται η κρίση εμπιστοσύνης και τόσο εξαντλείται η ανοχή του κόσμου της ΕΔΕΚ απέναντι σε όσους επιλέγουν να τις παρακάμπτουν ή να καθυστερούν την εφαρμογή τους.
Η Πρωτοβουλία απευθύνει έκκληση προς τα μέλη των θεσμικών οργάνων να αντικρίσουν την πραγματικότητα όπως έχει πλέον διαμορφωθεί, να αναγνωρίσουν την αλήθεια όπως αποκαλύπτεται και να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί.
«Το ζήτημα», τονίζει, «υπερβαίνει πλέον την ανασυγκρότηση της ΕΔΕΚ. Το ζήτημα είναι πλέον θεσμικό. Στόχος δεν είναι πια η ανασυγκρότηση αλλά η αποκατάσταση της δημοκρατίας και της θεσμικής λειτουργίας του κόμματος».
Αναδεικνύοντας ως το διακυβεύμα την απάντηση στο ερώτημα ποιος κυβερνά την ΕΔΕΚ και αν είναι το Καταστατικό και οι αποφάσεις του συνεδρίου ή οι αυθαίρετες επιβολές ενός στενού κομματικού μηχανισμού, η Πρωτοβουλία διαμηνύει πως η αυλαία δεν έχει πέσει ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες δεν αρκεί μόνο να αλλάξουν οι πρωταγωνιστές.
«Απαιτείται να αποκατασταθούν οι θεσμοί. Απαιτούμε να αλλάξει το έργο», καταλήγει, στέλνοντας το μήνυμα πως πλέον η Πρωτοβουλία «Αγώνας» δεν είναι πλέον για την ανασυγκρότηση, αλλά για την αποκατάσταση των θεσμών στην ΕΔΕΚ.
«Διαβάστε πιο κάτω αυτούσια την ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας «Αγώνας»:
«Πρώτα ήρθαν για εκείνον που συγκρούστηκε με την ηγεσία, κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν συμφωνούσα μαζί του.
Ύστερα ήρθαν για εκείνους που αμφισβήτησαν το μητρώο, κι εγώ δεν μίλησα, γιατί το όνομά μου βρισκόταν ακόμη μέσα.
Μετά ήρθαν για εκείνους που στήριξαν άλλη πολιτική επιλογή, κι εγώ δεν μίλησα, γιατί είχα ακολουθήσει την επίσημη γραμμή.
Έπειτα έφυγαν όσοι κουράστηκαν να σιωπούν, κι εγώ δεν μίλησα, γιατί πίστευα ότι το κόμμα θα συνέχιζε και χωρίς αυτούς.
Όταν, στο τέλος, ήρθαν για τη δική μου φωνή, δεν είχε απομείνει αρκετό κόμμα για να την ακούσει».
Η αποχώρηση του Νίκου Αναστασίου και η δημόσια αμφισβήτηση των αποφάσεων του ανώτατου οργάνου του κόμματος αποτελούν μία ακόμη πράξη στην τραγωδία που εξελίσσεται εδώ και χρόνια στην ΕΔΕΚ.
Πρωταγωνιστές όλοι εμείς που παρακολουθούμε και ανεχόμαστε, άναυδοι και αμήχανοι, την απύθμενη ασυδοσία και το πρωτοφανές θράσος ενός στενού κομματικού μηχανισμού.
Το Κίνημα που γεννήθηκε για να αντιστέκεται στην αυθαιρεσία κανονικοποίει την αυθαιρεσία στο εσωτερικό του. Το Κίνημα που ύψωσε τη σημαία της δημοκρατίας αμφισβητεί τις ίδιες του τις δημοκρατικές διαδικασίες. Το Κίνημα που στηρίχθηκε στη συλλογικότητα επιτρέπει σιωπηλά την προσωποποίηση της εξουσίας.
Όταν αποφάσεις του Συνεδρίου τίθενται πλέον ενυπογράφως υπό αμφισβήτηση, παρά τη σαφή αντίληψη της πλειοψηφίας των συνέδρων, τη διατύπωσή τους και τις ερμηνείες που δόθηκαν από πληθώρα μέσων ενημέρωσης και την καταγραφή τους σε βιντεογραφημένο υλικό, τότε η σιωπή παύει να αποτελεί επιλογή. Η σιωπή δεν είναι πλέον ουδετερότητα αλλά συνενοχή.
Όταν ένα μικρό κέντρο εξουσίας επιλέγει να καθυστερεί, να παρακάμπτει ή να αγνοεί τη βούληση του Συνεδρίου, δεν αμφισβητείται μόνο καθαυτή η απόφαση αλλά η ίδια η δημοκρατική και θεσμική νομιμοποίηση στην οποία στηρίζεται η λειτουργία του κόμματος.
Η παράφραση, στον πρόλογο, του γνωστού ποιήματος του Martin Niemoller αποτυπώνει με τον πιο εύστοχο τρόπο τη σημερινή, ζοφερή πραγματικότητα. Το ζήτημα δεν είναι πλέον ποια πολιτική θέση υποστηρίζει ο καθένας αλλά εάν υπάρχει χώρος κάποιος να διαφωνεί χωρίς αποκλεισμό.
Η ΕΔΕΚ δεν έχει χάσει μόνο πρόσωπα αλλά την ίδια την ικανότητα της να ανέχεται τη διαφωνία. Και πόσο μάλλον όταν αυτή η διαφωνία εκφράζεται πλειοψηφικά σε ανώτατο όργανο, στο Έκτακτο Παγκύπριο Συνέδριο.
Η εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου δεν είναι προσωπική επιλογή, είναι υποχρέωση απέναντι στη δημοκρατική τάξη, στη θεσμική συνέπεια και στον σεβασμό της εντολής που έδωσαν οι σύνεδροι με την ψήφο τους.
Η σιωπή και η αδράνεια δεν προστατεύουν την ΕΔΕΚ. Τη φθείρουν. Και όσο οι αποφάσεις του Συνεδρίου παραμένουν ανεκτέλεστες, τόσο βαθύτερη γίνεται η κρίση εμπιστοσύνης και τόσο εξαντλείται η ανοχή του κόσμου της ΕΔΕΚ απέναντι σε όσους επιλέγουν να τις παρακάμπτουν ή να καθυστερούν την εφαρμογή τους.
Απευθύνουμε αγωνιώδη και ύστατη έκκληση προς τα μέλη των θεσμικών οργάνων να αντικρίσουν την πραγματικότητα όπως έχει πλέον διαμορφωθεί, να αναγνωρίσουν την αλήθεια όπως αποκαλύπτεται και να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί. Το ζήτημα υπερβαίνει πλέον την ανασυγκρότηση της ΕΔΕΚ. Το ζήτημα είναι πλέον θεσμικό. Στόχος δεν είναι πια η ανασυγκρότηση αλλά η αποκατάσταση της δημοκρατίας και της θεσμικής λειτουργίας του κόμματος.
Το διακύβευμα είναι σαφές. Ποιος κυβερνά την ΕΔΕΚ; Το Καταστατικό και οι αποφάσεις του Συνεδρίου ή οι αυθαίρετες επιβολές ενός στενού κομματικού μηχανισμού;
Στην αρχαία τραγωδία, της κάθαρσης προηγείται η αναγνώριση. Η στιγμή κατά την οποία γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που κάποιοι θεωρούσαν προστασία του κόμματος ήταν, στην πραγματικότητα, μέρος της καταστροφής του. Η στιγμή που γίνεται κατανοητό πως χωρίς επιστροφή στη δημοκρατία, στους θεσμούς και στον σεβασμό των αποφάσεων του συνεδρίου, δεν υπάρχει πια μέλλον. Βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτή τη στιγμή.
Η αυλαία δεν έχει πέσει ακόμη. Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν αρκεί μόνο να αλλάξουν οι πρωταγωνιστές.
Απαιτείται να αποκατασταθούν οι θεσμοί. Απαιτούμε να αλλάξει το έργο.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑΣ για την ανασυγκρότηση της ΕΔΕΚ και εφεξης για την αποκατάσταση των θεσμών στην ΕΔΕΚ.
