«Το δεν είμαι καλός να χωρίζω, σημαίνει ότι δεν αποχωρίζομαι, δηλαδή συνεχίζω να αγαπώ. Μου είναι εύκολο να συνδέομαι. Να αποσυνδέομαι είναι δύσκολο, επειδή επενδύω ψυχικά στους ανθρώπους»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
Ο Θοδωρής Αθερίδης παραχώρησε συνέντευξη στο ελληνικό περιοδικό #Hello και στον Γιάννη Βίτσα, με αφορμή την παράσταση «Ανα-τίναξε την ανθισμένη μυγδαλιά» στο #ΘέατροΆλσος.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την απόφασή του να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής.
Παράλληλα, με το γνώριμο χιούμορ του, αποκάλυψε γιατί θεωρεί ότι το ψέμα είναι κομμάτι της φύσης του, θυμήθηκε την ανθοδέσμη που είχε στείλει στον εαυτό του υπογράφοντας ως «Μαρία Δαμανάκη» και εξήγησε γιατί πιστεύει πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντέχουν την αλήθεια.
Ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε για την πίστη του στον Θεό, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την αγάπη και τον έρωτα, αλλά και για το αίσθημα πληρότητας που βιώνει σήμερα στη ζωή του.
Μιλώντας και για την προσωπική του ζωή, ο Θοδωρής Αθερίδης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ενός νέου έρωτα, ξεκαθάρισε όμως ότι πλέον νιώθει γεμάτος μέσα από τη δουλειά του, την επαφή με τα εγγόνια του και τη σχέση του με τον Θεό, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως θα ήταν αχάριστος αν ένιωθε ότι του λείπει κάτι.
Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τι σας έδωσε το έναυσμα να πείτε «το θέατρο είναι η ανάγκη της ψυχής μου»;
Έβλεπα το θέατρο ως αναβάθμιση. Δηλαδή, ο προσδιορισμός «είμαι ηθοποιός» δήλωνε ότι κάνω κάτι ωραίο και σημαντικό. Επομένως, ήταν καλύτερος από ένα άλλο αβέβαιο μέλλον. Η ζωή μου ήταν σε μια μέτρια κατάσταση. Δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα κάτι ενδιαφέρον. Όταν μου παρουσιάστηκε ως ιδέα να ασχοληθώ με το θέατρο, είχα την αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι κάνω για αυτό.
Τι σας έδινε αυτοπεποίθηση;
Έλεγα καλά ψέματα, τα πίστευαν οι άλλοι. Σκέφτηκα «αυτό είναι η ηθοποιία» και δεν διαψεύστηκα.
Στη συνέχεια της διαδρομής ζωής σας, λέγατε ψέματα;
Πάντα λέω ψέματα! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν κάνω άλλη δουλειά. Μόνο ψέματα λέω.
Δεν αντέχετε να πείτε την αλήθεια;
Κανείς δεν αντέχει την αλήθεια, ούτε να την ακούσει ούτε να την πει, γιατί πολλές φορές μπορεί να αποκαρδιώσει έναν άνθρωπο με αφανιστικό τρόπο. Δεν μπορείς λοιπόν να αφανίσεις κάποιον με την αλήθεια σου. Εγώ δεν μιλώ μόνο για αυτό. Μιλώ για τα πάντα. Λέω ψέματα!
Όπως; Πείτε μου ένα απλό παράδειγμα.
Αν έχω μια καλή δικαιολογία που άργησα σε ένα ραντεβού, θα επινοήσω μια καλύτερη! (γέλια)
Μου έκανε εντύπωση –επειδή μιλάμε για ψέματα– ότι, στην πρεμιέρα μιας από τις πρώτες σας παραστάσεις στην Αθήνα, στείλατε μια ανθοδέσμη στον εαυτό σας γράφοντας στην κάρτα: «Καλή επιτυχία! Μαρία Δαμανάκη».
Τη Μαρία Δαμανάκη δεν την γνωρίζω προσωπικά. Δεν ήμουν φίλος με τον Γιώργο Κιμούλη όταν ήταν μαζί. Εκείνη την εποχή, ήταν πανέμορφη, είχε κάνει την προσωπική της επανάσταση και ήταν πολύ hot ως προσωπικότητα. Στην παράσταση του Εθνικού με είχε πάρει ο Φασουλής βλέποντάς με σε ένα σίριαλ. Η γενιά των παιδιών του Εθνικού ήταν πολύ λαμπερή. Όλοι είχαν σημαντικό κοινωνικό περίγυρο, ενώ εγώ κανέναν. Για να τους κάνω φιγούρα, έστειλα την ανθοδέσμη και έγραψα: «Σκίσε, αγόρι μου! Μαρία Δαμανάκη».
Πώς αντέδρασαν οι συμφοιτητές σας;
Επειδή μου φάνηκε τόσο έξυπνο το αστείο μου, τους το μαρτύρησα προτού τελειώσει η παράσταση. Αν το κρατούσα, θα είχα δημιουργήσει μύθο! Κάποια στιγμή, μια φίλη μού έκανε παράπονα για τη συμπεριφορά μιας συναδέλφου σε ένα σίριαλ όπου συμμετείχε. Της είπα λοιπόν: «Δώσε μου το τηλέφωνό σου». Το πήρα, πήγα στην επεξεργασία των αριθμών και, αντί για «Αθερίδης», έγραψα «Αλφόνσο Κουαρόν». Της είπα: «Αύριο στο γύρισμα, άφησέ το πάνω στο τραπέζι και πήγαινε σε έναν άλλο χώρο. Θα σε πάρω τηλέφωνο για να δουν όλοι ότι σε παίρνει ο Αλφόνσο Κουαρόν!
Πάμε στις ειλικρινείς αλήθειες που έχετε εξομολογηθεί σε συνεντεύξεις σας. Έχετε δηλώσει ότι υπήρξατε αλκοολικός. Τι σχέση έχει ο Θοδωρής του σήμερα με εκείνον του παρελθόντος;
Σίγουρα είναι πιο δυνατός. Είναι νηφάλιος, οξυδερκής, ειλικρινής. Όλα στη ζωή τα βλέπω πιο καθαρά, γιατί το αλκοόλ είναι μια θολούρα παρόλο που και εκείνη την περίοδο ήμουν υπερενεργητικός και υπεραναλυτικός. Ο χαρακτήρας δεν αλλάζει. Διαφοροποιείται όμως ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα…
Έρχομαι στη βαθιά πίστη σας. Πότε «συναντήσατε» το Θεό;
Από παιδί. Θα σας πω κάτι. Πιστεύω ότι μας διαλέγει ο Θεός. Δεν νομίζω ότι την πίστη την έχουμε από μόνοι μας. Γι’ αυτό πολλές φορές είναι και λάθος που παροτρύνουμε ορισμένους ανθρώπους να πλησιάσουν το Θεό. Την πίστη, ο ίδιος ο Θεός μάς τη δίνει. Με βάση τους ορισμούς που έχουμε αποκλείει κανέναν ο Θεός, ποτέ; Όχι… Παρόλα αυτά, ο Χριστός διάλεξε δώδεκα συγκεκριμένους μαθητές και όχι άλλους. Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος ήταν ο λόγος του! Ξέρουμε απλώς ότι ήταν ταπεινοί άνθρωποι. Όπως διάλεξε ο Χριστός τους μαθητές του, έτσι πιστεύω ο Θεός διαλέγει όλους μας. Και γι’ αυτό είναι παρεξήγηση να καθόμαστε να συζητάμε, να προσπαθούμε να αναλύσουμε αυτό το θέμα με επιχειρήματα. Δεν έχει επιχειρήματα!
Διάβαζα μία φανταστική ατάκα που είπατε με χιούμορ. Αναφέρατε «Είμαι καλός να κάνω σχέσεις, αλλά… δεν είμαι καλός να χωρίζω»…
Το «δεν είμαι καλός να χωρίζω» σημαίνει ότι δεν αποχωρίζομαι, δηλαδή συνεχίζω να αγαπώ. Μου είναι εύκολο να συνδέομαι. Να αποσυνδέομαι είναι δύσκολο, επειδή επενδύω ψυχικά στους ανθρώπους. Πιστεύω ότι η πραγματική χαρά στη ζωή ενός ανθρώπου έρχεται μόνο από την ανθρώπινη επαφή.
Το «δύο μέτρα γης» που λέμε, είναι μία απόλυτη αλήθεια όσο ο θάνατος. Δεν πρέπει να το ξεχνάει ποτέ κανείς αυτό…
Πάντα το ξεχνάμε όμως…
Με το που το συνειδητοποιήσουμε, καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε τίποτα δικό μας. Δεν έχει κανένα νόημα που μαλώνουμε… Ο τάφος μας περιμένει όλους. Η αίσθηση της υπεροχής, της επιτυχίας, της ικανοποίησης, είναι ισχυρά αισθήματα, αλλά επιφανειακά. Η πραγματική χαρά της φιλίας, της αγάπης, είναι τόσο ολιστικό αίσθημα… που καταλαβαίνεις την ποιοτική του αξία.
Ένας έρωτας στη ζωή σας, ένας καινούργιος άνθρωπος έχει χώρο;
Δεν λέω μεγάλες κουβέντες ποτέ! Τα έχω γευτεί όμως όλα. Μικρότερος ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα… Τώρα πια δεν είμαι, γιατί το χόρτασα. Η δουλειά μου με τους συνεργάτες μου, η επαφή μου με τα εγγόνια μου, η σχέση που έχω με τον Θεό… μου δίνουν αίσθημα πληρότητας. Αν είχα παράπονο, θα έπρεπε να αγγίξω τις παρυφές της αχαριστίας!
