Όταν περί τα μέσα του 2011 το ΔΗΚΟ αποχωρούσε από την Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, η ανάγνωση που τότε γινόταν ήταν πως επρόκειτο για ένα ακόμη διαζύγιο ενός πολιτικού γάμου που καθ’ όλη την ιστορία του ΔΗΚΟ και του ΑΚΕΛ, ουκ ολίγες φορές συνάφθηκε και άλλες τόσες φορές διακόπηκε άδοξα.
Οι σχέσεις των δύο κομμάτων ανέκαθεν υπήρξαν οργής και πάθους, καθώς ενίοτε συνεργάτες και σύμμαχοι, αλλά και ενίοτε συμπεριφερόμενοι ο ένας προς τον άλλον περίπου σαν ορκισμένοι εχθροί, η συνύπαρξη τους στην πολιτική σκηνή της χώρας θα μπορούσε άνετα να προσομοιάζει με το καρδιογράφημα ενός ασθενούς που υποφέρει από αρρυθμίες. Με τα πάνω της και τα κάτω της.
ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ ή ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, πολλές ήταν οι φορές που βρέθηκαν στα ίδια χαρακώματα, που κυβέρνησαν και συγκυβέρνησαν, πότε με τον ηγέτη του ενός και πότε με τον ηγέτη του άλλου ως κεντρικό πρόσωπο της μεταξύ τους συνεργασίας. Εκλέγοντας Προέδρους της Δημοκρατίας, Προέδρους της Βουλής, αλλά και συνεργαζόμενοι πολλάκις σε εκλογικές διαδικασίες για την τοπική αυτοδιοίκηση.
Υπήρξε η κατά καιρούς σύμπλευση των δύο κομμάτων προϊόν κατάληξης σε κοινά αποδεκτά προγράμματα και θέσεις, υπήρξε όμως η αλήθεια είναι και προϊόν πρόσκαιρων συμμαχιών τις οποίες προβαίνοντας σε… εκπτώσεις συνήπταν, υπό το πρίσμα πότε της κοινής επιθυμίας για απαλλαγή από τον ΔΗΣΥ και πότε γιατί έτσι το πολιτικό κλίμα της εκάστοτε εποχής επέβαλλε. Εξ’ ου και οι γάμοι, εξ’ ου και τα διαζύγια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Μετεκλογικοί σεισμοί πολλών ρίχτερ με σφοδρή σύγκρουση ΑΚΕΛ, ΑΛΜΑ από την μια και ΔΗΚΟ από την άλλη-Καβγάς με φόντο την Αννίτα
Μιλώντας αμιγώς με όρους πολιτικής, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ είναι μεν δύο κόμματα με προσεγγίσεις σε διάφορα επί μέρους ζητήματα ενδεχομένως συμπίπτουσες.
Είναι όμως ταυτόχρονα και δύο κόμματα τα οποία άβυσσος διαχρονικά χωρίζει στα μείζονα, προεξάρχοντων για παράδειγμα των δύο ζωτικής σημασίας κεφαλαίων που ακούνε στο όνομα Κυπριακό και οικονομία.
Ζητήματα για τα οποία - κυρίως όταν πρόκειται για συνεργασίες που αφορούν εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας -, οι συγκλίσεις επ’ αυτών θεωρούνται και είναι εξόχως σημαντικές για να αντέξουν στον χρόνο, οι δυνάμεις πρέπει να είναι πραγματικά όμορες…
Θα πει κανείς και είναι απόλυτα ορθό, πως στην κυπριακή πολιτική πραγματικότητα κανένα κόμμα ποτέ δεν συμφώνησε και ποτέ δεν πρόκειται να συμφωνήσει με οποιοδήποτε άλλο σε όλα.
Όταν όμως οι μεταξύ τους αποστάσεις είναι τέτοιες, που όσο κι’ αν οι διαφορές τους σπρώχνονται κάτω από το χαλί κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα βγουν στην επιφάνεια, η κατάληξη τέτοιου είδους πολιτικά ανορθόδοξων συμμαχιών είναι εκ των πραγμάτων προδιαγεγραμμένη.
ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ, από το διαζύγιο του 2011 και εντεύθεν δεν συνεργάστηκαν ποτέ σε μεγάλες εκλογικές αναμετρήσεις. Αντιθέτως, πέρασαν σε μια φάση συγκρουσιακής πορείας, σε σημείο που ακόμα και οι σφοδρές αντιπαραθέσεις του ΔΗΚΟ με τον ΔΗΣΥ κυρίως κατά την δεύτερη πενταετία διακυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη, δεν στάθηκαν ή δεν αποδείχθηκαν αρκετές να φέρουν τα δύο κόμματα κοντά και να δημιουργήσουν συνθήκες για οποιαδήποτε μεταξύ τους εκλογική συμπόρευση.
Η προεκλογική περίοδος που προηγήθηκε των βουλευτικών της 24ης Μαΐου ήρθε να αποτελέσει μάλλον το αποκορύφωμα μιας σχέσης ανάμεσα σε ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ που εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει εξελιχθεί σε ψυχροπολεμική, και στην οποία οι βαριές κουβέντες που τους τελευταίους μήνες ανταλλάχθηκαν, ήρθαν ίσως να αποτελέσουν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της θυελλώδους, ταραχώδους και γεμάτης από εντάσεις σχέσης τους.
«Λαϊκιστές και καταστροφείς της οικονομίας» από την μια, «σωματοφύλακες των τραπεζών και του πλούτου» από την άλλη, είναι μόνο κάποιες από τις πλέον χαρακτηριστικές τοποθετήσεις που βρέθηκαν στην ημερησία διάταξη του σχεδόν καθημερινού κατά την διάρκεια του πρόσφατου προεκλογικού αγώνα μπρα ντε φερ των δύο κόμματων.
Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό, η επιχειρούμενη τις τελευταίες βδομάδες επανασυγκόλυση μέσα από μια ενδεχόμενη στήριξη της υποψηφιότητας του Νικόλα Παπαδόπουλου για την Προεδρία της Βουλής, ήταν ένα εγχείρημα που πολύ φυσιολογικά κατέληξε σε ναυάγιο.
Με τις πληροφορίες του REPORTER να αναφέρουν εκ των υστέρων πως καθ’ όλη την διάρκεια των συζητήσεων και των διαβουλεύσεων ανάμεσα σε ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ, πρακτικά σε καμία στιγμή δεν υπήρξε πραγματική πιθανότητα να επισυμβεί κάτι τέτοιο, η ομόφωνη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ για Στέφανο Στεφάνου την περασμένη Τετάρτη, ήταν μια εξέλιξη που δεν θα μπορούσε να ήταν καθόλου διαφορετική.
Πολύ απλά, επειδή για την συντριπτική πλειοψηφία της βάσης του ΑΚΕΛ ο Νικόλας Παπαδόπουλος αποτελεί περίπου κόκκινο πανί, αλλά και γιατί για την ηγεσία του κόμματος της αριστέρας, ήταν εξ’ αρχής ξεκάθαρο πως μια τέτοια συνεργασία θα διαβαζόταν ως πράξη εντασσόμενη στο φάσμα της εξυπηρέτησης και μόνο μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.
Το πού βρίσκονται σήμερα οι σχέσεις του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ αποτυπώνεται με απόλυτη ευκρίνεια στα… γαλλικά που διά ανακοινώσεων τους αντάλλαξαν μόλις λίγες ώρες έπειτα από την διαδικασία ανάδειξης Προέδρου της Βουλής το βράδυ της περασμένης Πέμπτης.
«Οι παρασυναγωγές και οι επιλογές ορισμένων κομματικών ηγεσιών τις εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Η ηγεσία του ΔΗΚΟ συνέχισε τη δεξιά μετατόπιση της εκλέγοντας τον Συναγερμό στην Προεδρία της Βουλής…», ανέφερε σε μια ανακοίνωση σφύζουσα από ένταση το ΑΚΕΛ, για να λάβει αμέσως μετά μια εξίσου σφύζουσα από ένταση πληρωμένη απάντηση από το ΔΗΚΟ.
«Το ΑΚΕΛ για ακόμη μια φορά επέλεξε την πολιτική απομόνωση και την εκλογική αποτυχία, αλλά όπως συνηθίζει, του φταίνε όλοι οι άλλοι. Είναι απόλυτο δικαίωμα τους. Εμείς δεν θα τους ακολουθήσουμε σε αυτή την τοξικότητα», διαμήνυσε το ΔΗΚΟ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: Απαντά στα πυρά του ΑΚΕΛ το ΔΗΚΟ-«Επέλεξε την πολιτική απομόνωση και την εκλογική αποτυχία αλλά... του φταίνε όλοι οι άλλοι»
Είθισται να λέγεται και η αλήθεια είναι πως ισχύει, στην πολιτική ποτέ να μην λες πότε. Με τις σχέσεις του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ να βρίσκονται όμως σήμερα στο ίσως χειρότερο σημείο που βρέθηκαν ποτέ, οι πιθανότητες τα δύο κόμματα να συνεργαστούν στο εγγύς μέλλον εκλογικά, φαντάζουν όσες και οι πιθανότητες να στηρίξει ο ΔΗΣΥ τον Νίκο Χριστοδουλιδή στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Δηλαδή, μηδαμινές.
Παρ’ όλα αυτά, ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ ή ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ, είναι για πολλούς με μαθηματική ακρίβεια δεδομένο πως κάποια στιγμή σε βάθος χρόνου και με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, κάπου θα συναντηθούν ξανά.
Αυτό άλλωστε δείχνει και σε αυτό συνηγορεί η ιστορία της κυπριακής πολιτικής σκακιέρας, όπου πέραν το γεγονότος ότι τίποτα δεν είναι στατικό και τίποτα δεδομένο, οι παίκτες σε αυτή ξέρουν κατά γενική ομολογία και παραδοχή να προσαρμόζονται, να κινούνται και να ελίσσονται όποτε και όταν χρειαστεί, με περισσή μαεστρία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
