«Συνεχίζω την ψυχοθεραπεία μου, άπαξ της εβδομάδος απαρέγκλιτα και χωρίς να χάνω ούτε συνεδρία. Είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Κλείνουμε δυο χρόνια. Τώρα είμαι στη διαδικασία της προετοιμασίας μου για να βγάλω τα μαύρα. Το μαύρο γίνεται ένα είδος κάστρου, που αισθάνεσαι ασφάλεια μέσα του. Και μένεις κολλημένος εκεί»
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Όλα τα νέα των celebrities με ένα κλικ στο #CelebrityNewsCyprus
H συγγραφέας, Λένα Μαντά, φιλοξενήθηκε στο #HappyDay, με αφορμή την κυκλοφορία και την περιοδεία του νέου της βιβλίου, #ΕλένηTηςΖέντας.
Όπως αναφέρει η ίδια, αν και εξακολουθεί να απολαμβάνει θερμά τη διάδραση με τους αναγνώστες κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων, πλέον δυσκολεύεται αρκετά με τη μοναξιά των ταξιδιών. Η κατάσταση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το παρελθόν, όταν τη συνόδευε παντού ο εκλιπών σύζυγός της, Γιώργος, με τον οποίο οι περιοδείες έμοιαζαν με ευχάριστες αποδράσεις.
Ο σύζυγος της συγγραφέως Λένας Μαντά, Γιώργος, έφυγε από τη ζωή στις 16 Ιουνίου 2024 έπειτα από σοβαρά και χρόνια προβλήματα υγείας. Η απώλειά του συγκλόνισε τη γνωστή συγγραφέα, καθώς οι δυο τους ήταν μαζί για 41 ολόκληρα χρόνια, έχοντας γνωριστεί όταν εκείνη ήταν μόλις 18 ετών.
Ο Γιώργος είχε υποβληθεί στο παρελθόν σε μια εξαιρετικά κρίσιμη επέμβαση καρδιάς, κατά την οποία είχε μείνει κλινικά νεκρός για 55 λεπτά στο χειρουργικό τραπέζι. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα να χρειάζεται συνεχή υποστήριξη με οξυγόνο στο σπίτι.
Όπως έχει μοιραστεί η ίδια η συγγραφέας σε συνεντεύξεις της, οι γιατροί τους είχαν προετοιμάσει για μια επικείμενη ανακοπή καρδιάς, η οποία τελικά επήλθε τον Ιούνιο του 2024.
Η Λένα Μαντά έχει μιλήσει ανοιχτά σε τηλεοπτικές της εμφανίσεις για τη διαχείριση του πένθους της.
Την ώρα της εκδήλωσης την απολαμβάνω πάρα πολύ. Δηλαδή είναι πολύ όμορφο να έχεις τον κόσμο, να μιλάς μαζί του… Μου αρέσει να είναι πιο διαδραστική η παρουσίαση, οπότε ρωτάω, απαντάνε, με ρωτάνε, απαντάω. Η ώρα της παρουσίασης είναι υπέροχη. Το υπόλοιπο κομμάτι όχι, δεν το απολαμβάνω πια
Έχεις πολλές ώρες μοναξιάς. Είσαι σε έναν τόπο ξένο που δεν τον ξέρεις, είσαι μόνος σου την υπόλοιπη ημέρα, δεν ξέρεις κανέναν. Όταν είχα τον σύζυγό μου δεν με ένοιαζε. Με τον Γιώργο ήτανε οι διακοπές μας. Δηλαδή φεύγαμε δυόμισι μήνες σερί. Δεν με ένοιαζε καθόλου. Περνάγαμε καλά, βλέπαμε πόλεις. Ήταν μια χαρά
Συνεχίζω την ψυχοθεραπεία μου, άπαξ της εβδομάδος απαρέγκλιτα και χωρίς να χάνω ούτε συνεδρία. Είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Κλείνουμε δυο χρόνια σε λίγο. Τώρα είμαι στη διαδικασία της προετοιμασίας μου για να βγάλω τα μαύρα. Δηλαδή δουλεύουμε αυτό με την ψυχολόγο, γιατί δεν είναι πάρα πολύ εύκολο. Αισθάνεσαι περίεργα, γιατί όταν δυο χρόνια είναι το μοναδικό χρώμα που φοράς, παπούτσια, κοσμήματα… φαντάσου ότι μέχρι και οι νυχτικές μου μέσα στο σπίτι είναι μαύρες. Μέσα και έξω απ’ το σπίτι μαύρα.
Δεν είναι ότι τα φοράω για το θεαθήναι ή για το τι θα πει ο κόσμος επειδή μένω σε χωριό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Το θέμα είναι η ψυχή μου τι έλεγε. Το μαύρο γίνεται ένα είδος κάστρου, που αισθάνεσαι ασφάλεια μέσα του. Και μένεις κολλημένος εκεί. Αυτό πρέπει να ξεκολλήσει
