Δημόσια καταγγελία, αναφορικά με τη διαχείριση παιδιού με αυτισμό στα δημόσια νοσηλευτήρια του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας, βλέπει το φως της δημοσιότητας.
Σε ανάρτηση της στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Αφροδίτη Κλεάνθους εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση τέτοιων περιστατικών, στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, έπειτα από τροχαίο ατύχημα που σημειώθηκε το περασμένο Σάββατο, στον δρόμο από το Γέρι προς τον κυκλικό κόμβο που βρίσκεται το Leroy Merlin.
Συγκεκριμένα η κα Κλεάνθους διερωτάται εάν πως, «δεν γίνεται ένα μωρό με αναπηρία σχεδόν 7 χρονών να μην έχει προτεραιότητα (ήταν το πιο σοβαρό από περιστατικά που υπήρχαν). Ένα μωρό χωρίς ομιλία, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε που πονεί, τι ακριβώς συμβαίνει και να έρχεται ένας γιατρός να προσπαθεί να του περάσει λάστιχο από τη μύτη για να τον εξετάσει. Είμαστε σοβαροί;
Να έχουμε το μωρό να κυλιέται στο πάτωμα, να μην ελέγχεται, να προσπαθούμε να τον ηρεμήσουμε και να μην υπάρχει αρκετή βοήθεια από κανέναν γύρω! Να τον κρατάμε εγώ (η θεία), ο παπάς του, οι γιαγιάδες να τον πιέζουμε επειδή δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό; (Η μητέρα στις πρώτες βοήθειες σε όλο αυτό το σκηνικό)».
Αυτούσια η ανάρτηση
Από Γέρι προς κυκλικό κόμβο Leroy Merlin.
Θα προσπαθήσω να μετριάσω το θυμό που έχω και να γράψω όσο πιο ήρεμα μπορώ.
Σαν οικογένεια πάντα είχαμε το φόβο του τι θα γίνει αν έρθει η στιγμή και χρειαστεί να νοσηλευτεί το δικό μας μωρό με σύνδρομο και αυτισμό στο νοσοκομείο.
Και δυστυχώς χθες, μας έμελλε ένα άσχημο πρωινό. Έπειτα από πολύ σοβαρό ατύχημα που από θαύμα δεν ήταν δυστύχημα, χρειάστηκε να το ζήσουμε. 2 μωρά στο αυτοκίνητο (2,5 και 7), η μητέρα μαζί με ακόμα μια κοπέλα συνοδηγό, όλοι κτυπημένοι και άμεσα στις πρώτες βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου, όπου έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Τα μωρά σε σοκ, ένα εκ των δύο με σύνδρομο και αυτισμό επαναλαμβάνω που μάλλον δεν καταλάβαιναν οι γιατροί τι είχαν να αντιμετωπίσουν. Λες και ήρθαμε από άλλο πλανήτη. Λες και πρώτη φορά είχαν να αντιμετωπίσουν έτσι μωρό. Λες και δεν ξέρουν πόσα διαφορετικά είδη αυτισμού υπάρχουν. Και σας ρωτώ. Γίνεται να είστε σε έτσι θέσεις και να μην ξέρετε;
Δεν θέλω να τσουβαλιάσω όλους τους γιατρούς αλλά δεν γίνεται ένα μωρό με αναπηρία σχεδόν 7 χρονών να μην έχει προτεραιότητα (ήταν το πιο σοβαρό από περιστατικά που υπήρχαν). Ένα μωρό χωρίς ομιλία, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε που πονεί, τι ακριβώς συμβαίνει και να έρχεται ένας γιατρός να προσπαθεί να του περάσει λάστιχο από τη μύτη για να τον εξετάσει. Είμαστε σοβαροί;
Να έχουμε το μωρό να κυλιέται στο πάτωμα, να μην ελέγχεται, να προσπαθούμε να τον ηρεμήσουμε και να μην υπάρχει αρκετή βοήθεια από κανέναν γύρω! Να τον κρατάμε εγώ (η θεία), ο παπάς του, οι γιαγιάδες να τον πιέζουμε επειδή δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό; (Η μητέρα στις πρώτες βοήθειες σε όλο αυτό το σκηνικό)
Να μην ξέρουν πως να προχωρήσουν και να μην ξέρουν πως να τον χειριστούν.
Και αναρωτιέμαι!
Πρώτη φορά είχατε κάποιο μωρό με αυτισμό;
Τι στο καλό; Δεν έχετε πρωτόκολλα;
Δεν ξέρετε τι πρέπει να ακολουθήσετε σε έτσι περιπτώσεις;
Προσπαθήσαμε να είμαστε ήρεμοι ώστε να μην προκαλέσουμε πρόβλημα, κατανοώντας ότι υπάρχουν κι άλλα μωρά που έρχονταν σταδιακά μέσα στη μέρα.
Μετά από όλη αυτή την επίπονη διαδικασία για το μωρό, ώστε να τον χαλαρώσουμε με το συγκεκριμένο φάρμακο από το λάστιχο στη μύτη για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις, άφησαν το μωρό να κοιμάται στο κρεβάτι, ενώ έπρεπε να προχωρήσουν ήδη στις εξετάσεις. Φανερά δεν ήξεραν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν.
Να σημειωθεί ότι δίπλα του ακριβώς το άλλο μωρό που κι αυτό παρακολουθούσε όλη τη διαδικασία με τον αδερφό της να κυλιέται στο πάτωμα και αφού ήταν ήδη αρκετά αναστατωμένο από το ατύχημα που προηγήθηκε.
Έπειτα, αποφάσισαν μετά από 3 ώρες που είμασταν εκεί να μας πάρουν για αξονικό, ακτινογραφίες κλπ ενώ τους λέγαμε ότι δεν θα είναι εύκολο να συνεργαστεί γιατί έχει αρκετή δύναμη λόγω του αυτισμού. Επέμεναν να δοκιμάσουμε. Πήγαμε λοιπόν για αξονικό και τον κρατούσαμε 4 άτομα (να σημειωθεί 3 γυναίκες και ένας άνδρας ο οποίος ήταν ο πατέρας του μωρού, αντί να φέρουν κάποιο νοσηλευτή με περισσότερη δύναμη) και εννοείται κατάλαβαν ότι το μωρό δεν μπορούσε να συνεργαστεί, αντιθέτως ήταν πολύ επικίνδυνο να κτυπήσει το κεφάλι του ειδικά όταν έπρεπε να τοποθετηθεί σε συγκεκριμένη θέση για τον αξονικό.
Και ξανά πίσω στο δωμάτιο. Έπειτα από 6-7 ώρες που τα μωρά θα μπορούσαν να είχαν οτιδήποτε πιο σοβαρό και να έπρεπε να δράσουν πιο άμεσα, αποφασίζουν να καλέσουν αναισθησιολόγο για να γίνει μέθη ώστε να γίνουν οι εξετάσεις. Ήρθαν μετά από 2 ώρες επειδή έπρεπε να ήταν παρόντες 2 αναισθησιολόγοι ταυτόχρονα.
Και οι 2 άψογες και στον χειρισμό τους και σε όλα γιατί πρέπει να λέμε και τα θετικά για αυτούς που αξίζουν να βρίσκονται σε έτσι θέσεις. Χαμογελαστές με υπομονή ότι όλα θα πάνε καλά.
Το τι ζήσαμε δεν μπορώ να σας το περιγράψω σε λόγια, πόσο μάλλον να βλέπεις το μωρό σου σε αυτήν την κατάσταση. Γιατί δεν έγινε αυτό από το πρωί και έπρεπε να ταλαιπωρηθεί το μωρό τόσο;
Στην συνέχεια, αποφασίζεται η νοσηλεία και των 2 παιδιών στο Μακάρειο για 48ωρη παρακολούθηση όπου πήγαν με ασθενοφόρα.
Θεωρήσαμε λογικό ότι γνώριζαν για το μωρό και ότι τους ενημέρωσαν από το Γενικό. Ούτε καν. Μας ρωτούσαν τι ακριβώς έχει.
Μας βάζουν σε ένα δωμάτιο που έχει ακόμα ένα μικρό μωρό 18 μηνών, που δεν ήταν το πιο εύκολο λόγω του ότι οι κραυγές και ο άστατος ύπνος ενός μωρού αυτισμό (αν κάποιος ξέρει) μπορούσαν να ξυπνήσουν και το άλλο μωρό που νοσηλευόταν. Καμία πρόνοια, καμιά σωστή διαχείριση ενώ υπήρχε δωμάτιο με 2 κρεβάτια που θα μπορούσαν να μετακινηθούν εκεί τα μωρά ώστε να μην υπάρχει αναστάτωση.
Το πρωί αποφασίζουν να πάρουν αίμα γιατί υπήρχε κάτι που ήθελαν να ερευνήσουν ξανά. Δεν μπορούσαν να του πάρουν από τη φλέβα που υπήρχε και έπρεπε ξανά να γίνει η ίδια διαδικασία. Και πάλι να περάσουμε τα ίδια να κρατάμε το μωρό χέρια πόδια χωρίς να υπάρχει βοήθεια από κάποιον άντρα νοσηλευτή.
Δεν ξέρω τι άλλο θα περάσουμε μέχρι αύριο το πρωί αλλά πραγματικά λυπάμαι.
Λυπάμαι για τη χώρα που ζούμε.
Λυπάμαι που πρέπει να ζητούμε τα βασικά.
Λυπάμαι που πρέπει να σας μαθαίνουμε τι σημαίνει ενσυναίσθηση.
Λυπάμαι που δεν γίνονται αρκετά σεμινάρια σε όλο το προσωπικό ώστε να μπορείτε να ακολουθείτε τα βασικά που πρέπει.
Δεν ξέρω πόσες φορές εζήτησα στο μωρό μας συγνώμη στο αυτί του, κάθε φορά που έκλαιγε και τον κρατούσαμε όλοι μας τόσο σφιχτά για να κάμετε τη δουλειά σας.
Λυπάμαι πραγματικά όλους τους γονείς και τις οικογένειες που πρέπει να τα ζούμε αυτά.
Και αύριο μεθαύριο, θέλετε εσείς όλοι τις ψήφους μας για να κάθεστε στις καρέκλες σας και να πληρώνουμε εμείς αυτό το δημόσιο σύστημα υγείας! (να μην σχολιάσω το εργοτάξιο που ήταν ο χώρος του αξονικού, με σπόντες που κτύπησα 2 φορές πάνω).
Στο μεταξύ σε ανακοίνωση του με αφορμή τη δημόσια καταγγελλία ο Οργανισμός Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας διευκρινίζει πως, «το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και το Μακάρειο Νοσοκομείο, είναι διαπιστευμένα Νοσοκομεία και εφαρμόζουν τα πρωτόκολλα που απαιτούνται για όλες τις παθήσεις, συμπεριλαμβανομένου και του πρωτοκόλλου που αφορά παιδιά με αυτισμό».
«Το ΤΑΕΠ Παίδων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας στελεχώνεται αποκλειστικά με Παιδιάτρους και εξειδικευμένο Νοσηλευτικό προσωπικό, με μεγάλη εμπειρία γιατί αντιμετωπίζουν συχνά τέτοια περιστατικά», ανέφερε ακόμη.
Παράλληλα σημειώνει πως, «στη συγκεκριμένη περίπτωση, τηρήθηκε αυστηρά το ιατρικό πρωτόκολλο, όπου σύμφωνα με την κλινική εικόνα και τις εργαστηριακές και απεικονιστικές εξετάσεις, η ζωή του παιδιού δεν βρισκόταν σε κίνδυνο».
Όπως αναφέρει ο ΟΚΥπΥ, «η παρουσία γονέων ή συγγενικών ατόμων κατά τη διάρκεια της εξέτασης παιδιού συνίσταται ή/και ενθαρρύνεται για τη δημιουργία ασφαλούς και φιλικού περιβάλλοντος για το παιδί, και είναι κάτι που εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις. Η παρουσία πολλών άγνωστων προσώπων αυξάνουν το επίπεδο ανασφάλειας του παιδιού, το καθιστούν ευερέθιστο και φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Σημειώνεται ότι αυτό αποτελεί και απαίτηση των γονέων και πριν μερικά χρόνια συζητήθηκε και στη Βουλή των Αντιπροσώπων, και καταρτίσθηκε διαδικασία».
«Σύμφωνα με το ιατρικό πρωτόκολλο, το οποίο εφαρμόσθηκε πλήρως, σε περιπτώσεις που το παιδί δεν συνεργάζεται για διενέργεια εξετάσεων, ως πρώτο μέτρο χορηγείται ειδικό φάρμακο δια μέσου της ρινικής οδού με τη χρήση συσκευής, όπως έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ούτως ώστε το παιδί να ηρεμήσει για να γίνουν οι εξετάσεις», σημειώνει παράλληλα.
Στη συνέχεια ο ΟΚΥπΥ αναφέρει ότι, «η καταστολή και η μέθη, κατόπιν χορήγησης κατασταλτικών ή άλλων φαρμάκων, γίνεται όταν δεν επιτυγχάνονται τα επιθυμητά αποτελέσματα από το πρώτο μέτρο, δια το λόγο ότι η χορήγηση τους μπορεί να επιφέρει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες».
«Η καθυστέρηση που υπήρξε στη διενέργεια αξονικής τομογραφίας, οφειλόταν στο γεγονός ότι οι Ιατροί Αναισθησιολόγοι τη δεδομένη στιγμή βρίσκονταν στο χειρουργείο για επείγον περιστατικό, αλλά διευκρινίζεται ότι βάση της κλινικής εικόνας και των αποτελεσμάτων των εξετάσεων, η ζωή του παιδιού δεν βρισκόταν σε κίνδυνο, έτσι ώστε να απαιτείται άμεσα αξονική τομογραφία», αναφέρεται επίσης.
Παράλληλα ο ΟΚΥπΥ σημειώνει ότι, «λογω του ότι, το περιστατικό προερχόταν από τροχαίο ατύχημα, κρίθηκε σκόπιμο να νοσηλευθεί στον Παιδοχειρουργικό θάλαμο στο Μακάρειο Νοσοκομείο για παρακολούθηση. Νοσηλεύεται σε τρίκλινο δωμάτιο, όπου στην αρχή ήταν με την αδελφή του και τώρα είναι μόνο του. Διευκρινίζεται ότι ο συγκεκριμένος θάλαμος, διαθέτει μόνο ένα δίκλινο δωμάτιο, το οποίο χρησιμοποιείται για παιδιά που τυγχάνουν ημερήσιας φροντίδας και τα υπόλοιπα είναι τρίκλινα και τετράκλινα».
«Όσον αφορά τη λήψη αίματος και την παρουσία των γονέων στη διαδικασία, ισχύουν τα όσα αναφέρουμε πιο πάνω.Μέλημα μας είναι η υψηλής ποιότητα φροντίδα υγείας και η αποτελεσματική θεραπεία, για όλους τους ασθενείς», καταλήγει η ανακοίνωση του ΟΚΥπΥ.
