Σφοδρή αντιπαράθεση ξέσπασε ανάμεσα στην Κυβέρνηση και το AΚΕΛ, με το κόμμα της αριστεράς να ασκεί κριτική στον Νίκο Χριστοδουλίδη για τα κοινωνικά θέματα και συγκεκριμένα τις συντάξεις, τον κατώτατο μισθό και την φτώχεια. Μετά την ανακοίνωση ΑΚΕΛ και Κυβέρνηση μπήκαν στα χαρακώματα και ανταλλάζουν πυρά.
Συγκεκριμένα η Κυβέρνηση μέσω του Κωνσταντίνου Λετυμπιώτη να περνά στην αντεπίθεση. Συγκεκριμένα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος σημείωσε μεταξύ άλλων ότι η κοινωνία δεν χρειάζεται μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας από εκείνους που, όταν κυβέρνησαν, οι πολιτικές τους συνέβαλαν στην αύξηση της φτώχειας, στην έκρηξη της ανεργίας και στη δημιουργία κοινωνικών παντοπωλείων.
Απαντώντας πάντως στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, ο Γιώργος Κουκουμάς ανέφερε, είτε ως συναγερμικός, είτε ως χριστοδουλιδικός, ο κ. Λετυμπιώτης παίζει την ίδια κασέτα. Είναι άλλωστε αναμενόμενο ότι μια κυβερνηση που λειτουργεί ως «η φιλενάδα» των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζών, ενοχλείται από το ΑΚΕΛ, τους εργαζόμενους και από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που απορρίπτει την διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη και τις πολιτικές της».
Την ίδια ώρα στην απάντηση του το ΑΚΕΛ, διαμηνύει στο Προεδρικό ότι είναι η κοινωνία που χρειαζεται υπεράσπιση, όχι οι τράπεζες και το 1% των υπερπλουσίων της χώρας.
Μετά την απάντηση του Γιώργου Κουκούμα, ο Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης επανήλθε εκ νέου, τονίζοντας ότι το ΑΚΕΛ, αντί να απαντήσει στην ουσία, καταφεύγει ξανά σε συνθήματα, χαρακτηρισμούς και πολιτικές ετικέτες.
Όπως σημείωσε ο Εκπρόσωπος, «όταν η συζήτηση πάει στα στοιχεία, το ΑΚΕΛ αλλάζει θέμα. Όταν η συζήτηση πάει στην ανεργία, στη φτώχεια, στα δημόσια οικονομικά και στην πραγματική κατάσταση που παρέδωσε η διακυβέρνησή του, το ΑΚΕΛ θυμάται τις κασέτες, αλλά ξεχνά την ιστορία του. Το ΑΚΕΛ μιλά για κασέτες, γιατί προφανώς δυσκολεύεται με τα στοιχεία. Εκεί δεν έχει play. Έχει mute».
Αυτούσια η ανακοίνωση του ΑΚΕΛ:
Την προσήλωση της κυβέρνησης του στη στήριξη των εργαζομένων και των συνταξιούχων διακήρυξε χθες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά. Μίλησε, μεταξύ άλλων για αύξηση του κατώτατου μισθού και των απολαβών ευρύτερα των εργαζομένων και για σωρευτικές αυξήσεις στις συντάξεις.
Δεν σχολίασε, όμως ο κ. Χριστοδουλίδης τα στοιχεία που ανακοίνωσε την Πέμπτη η Eurostat σύμφωνα με τα οποία 167 χιλιάδες συμπατριώτες μας το 2025 βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Μάλιστα, το ποσοστό αυτό παραμένει το ίδιο από το 2024 ενώ αριθμητικά προστέθηκαν 3 χιλιάδες άνθρωποι.
Δεν διευκρίνισε ο κ. Χριστοδουλίδης ότι ο κατώτατος μισθός στην Κύπρο μόλις που φτάνει το 55% του διάμεσου ενώ ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον θέλει να κυμαίνεται τουλάχιστον στο 60%.
Δεν εξήγησε ο κ. Χριστοδουλίδης τη μεγάλη καθυστέρηση που παρατηρείται στην κύρωση από την Κύπρο της ευρωπαϊκής οδηγίας για κάλυψη του 80% τουλάχιστον των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις. Η οδηγία, που έπρεπε να ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο από την 15η Νοεμβρίου 2024, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά όπλα στην αντιμετώπιση των πολιτικών απορρύθμισης της εργασίας και προστασίας των εργαζομένων.
Απάντηση στις εξαγγελίες χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα του Προέδρου της Δημοκρατίας έδωσαν οι χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες κάθε ηλικίας που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ΠΕΟ και πλημμύρισαν χθες τους δρόμους σε κάθε πόλη και κοινότητα του τόπου με μηνύματα και αιτήματα για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για την αξιοπρέπεια της κοινωνίας.
Μέσα στις πιεστικές κοινωνικές συνθήκες, στη φετινή πρωτομαγιά ξεχώρισε το ηχηρό μήνυμα που έστειλε ο κόσμος της εργασίας, ότι η χώρα δεν ανήκει στις τράπεζες και στο 1% των πλουσιότερων της Κύπρου που εκμεταλλεύονται τον πλούτο του τόπου και επωφελούνται με κάθε τρόπο από τις πολιτικές της κυβέρνησης και των κομμάτων του κατεστημένου. Ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που κινούν καθημερινά την οικονομία της Κύπρου δικαιούνται αξιοπρεπείς μισθούς, κατοχυρωμένα βασικά δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ασφάλεια στην εργασία, ανθρώπινα ωράρια. Ότι η κοινωνία της χώρας χρειάζεται επειγόντως μια δραστική και δίκαιη ανακατανομή του πλούτου υπέρ της μεσαίας τάξης, των νοικοκυριών, των ευάλωτων ομάδων.
Το ΑΚΕΛ διαβεβαιώνει, με εγγύηση την εκατοντάχρονη ιστορία αγώνων, ότι θα συνεχίσει ακόμα πιο δυναμικά και αποφασιστικά να υπερασπίζεται τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια τους.
Αυτούσια η απάντηση Λετυμπιώτη:
Η κοινωνία δεν χρειάζεται μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας από εκείνους που, όταν κυβέρνησαν, οι πολιτικές τους συνέβαλαν στην αύξηση της φτώχιας, στην έκρηξη της ανεργίας και στη δημιουργία κοινωνικών παντοπωλείων.
Το ΑΚΕΛ θυμάται το 2025. Ξεχνά το 2013. Η κοινωνία όμως δεν μπορεί να ξεχάσει, γιατί οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του ακόμη κατατρέχουν τον τόπο.
Το ΑΚΕΛ έχει κάθε δικαίωμα στην κριτική. Δεν έχει όμως δικαίωμα στην επιλεκτική μνήμη. Τα στοιχεία απαντούν πιο δυνατά από τα συνθήματα. Και τα στοιχεία δείχνουν ποιοι όταν κυβέρνησαν η φτώχια εκτοξεύτηκε, ποιοι άφησαν πίσω τους κοινωνικά παντοπωλεία και ακόμη και σήμερα, 13 χρόνια μετά, καλούμαστε να πληρώνουμε τον λογαριασμό των δικών τους αλόγιστων πολιτικών.
Η κοινωνική πολιτική δεν είναι σύνθημα. Είναι αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα μετριέται στην πράξη, στον μισθό, στο διαθέσιμο εισόδημα, στη σύνταξη, στην αγοραστική δύναμη του πολίτη.
Το ΑΚΕΛ επικαλείται τους 167 χιλιάδες συμπολίτες μας που βρίσκονταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Η Κυβέρνηση δεν υποτιμά κανέναν αριθμό και καμία κοινωνική δυσκολία. Κάθε συμπολίτης μας που πιέζεται αποτελεί λόγο για περισσότερη προσπάθεια, πιο στοχευμένες πολιτικές και ισχυρότερο κοινωνικό κράτος.
Η αλήθεια όμως χρειάζεται ολόκληρη εικόνα και όχι επιλεκτικές αναφορές. Το ΑΚΕΛ αμελεί να αναφέρει ότι το 2025 το ποσοστό των ατόμων σε κίνδυνο φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 17,1%, ενώ την περίοδο που κυβέρνησε αυξήθηκε από 23,3% το 2008 σε 27,8% το 2013.
Με απλά λόγια:
Το 2008, με διακυβέρνηση ΑΚΕΛ, το ποσοστό ήταν 23,3%.
Το 2013, στο τέλος της διακυβέρνησης ΑΚΕΛ, έφθασε στο 27,8%.
Το 2025, βρίσκεται στο 17,1%.
Δηλαδή, επί διακυβέρνησης ΑΚΕΛ ο κίνδυνος φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού αυξήθηκε κατά 4,5 ποσοστιαίες μονάδες. Σήμερα είναι 10,7 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από το 2013.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι απολογισμός.
Την ώρα που το ΑΚΕΛ επιλέγει να απομονώνει έναν αριθμό, η συνολική εικόνα δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: η σημερινή Κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτικές που ενισχύουν πραγματικά το εισόδημα των πολιτών.
Στον κατώτατο μισθό, η αύξηση είναι σαφής:
Από 940 ευρώ το 2023, μετά το πρώτο εξάμηνο πρόσληψης.
Σε 1.000 ευρώ το 2024.
Σε 1.088 ευρώ από την 1η Ιανουαρίου 2026.
Δηλαδή αύξηση 148 ευρώ τον μήνα, περίπου 15,7%, μέσα σε τρία χρόνια.
Στις απολαβές της πραγματικής οικονομίας, σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το τέταρτο τρίμηνο του 2025:
Οι μέσες μηνιαίες απολαβές αυξήθηκαν κατά 4,9%.
Οι διάμεσες απολαβές αυξήθηκαν κατά 4,6%.
Και αυτό σε συνθήκες σχεδόν μηδενικού πληθωρισμού.
Άρα, μιλούμε για πραγματική ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, όχι για λογιστική βελτίωση. Η ανάπτυξη αρχίζει να αγγίζει ευρύτερα την κοινωνία και οι θετικοί δείκτες αποκτούν κοινωνικό αποτύπωμα.
Στη φορολογία από την 1η Ιανουαρίου 2026:
Το αφορολόγητο εισόδημα αυξάνεται από 19.500 ευρώ σε 22.000 ευρώ.
Περίπου 200 χιλιάδες εργαζόμενοι θα έχουν αυξημένο διαθέσιμο εισόδημα.
Στην Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ):
Αυξήθηκε από το 50% στο 66,7%.
Με τη συμφωνία του Νοεμβρίου 2025 δρομολογείται η σταδιακή επιστροφή της στο 100% εντός 18 μηνών.
Στις συντάξεις:
Οι βασικές, κατώτατες και κοινωνικές συντάξεις αυξήθηκαν σωρευτικά κατά περίπου 10% τη διετία 2023-2025.
Και η προσπάθεια συνεχίζεται με τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Στόχος είναι ένα σύστημα μακροπρόθεσμα βιώσιμο, με πιο επαρκείς συντάξεις, ιδιαίτερα για τους χαμηλοσυνταξιούχους, και με δικαιοσύνη ανάμεσα στις γενιές. Γιατί η κοινωνική πολιτική δεν περιορίζεται στη στήριξη του σήμερα. Οφείλει να διασφαλίζει και την αξιοπρέπεια του αύριο.
Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της πολιτικής. Όχι η καταγγελία για εντυπώσεις, αλλά το αποτέλεσμα που φτάνει στον πολίτη.
Το ΑΚΕΛ θυμάται το 2025. Ξεχνά το 2013. Η κοινωνία όμως δεν μπορεί να ξεχάσει, γιατί οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του ακόμη κατατρέχουν τον τόπο.
Και βλέπει σήμερα μια Κυβέρνηση που αυξάνει εισοδήματα, ενισχύει την εργασία, στηρίζει τους συνταξιούχους και μετατρέπει την ανάπτυξη σε κοινωνικό αποτέλεσμα.
Όχι άλλα μαθήματα από όσους άφησαν κοινωνικά παντοπωλεία. Η φτώχια έχει αριθμούς. Και οι αριθμοί έχουν ιστορία.
Η κοινωνική ευαισθησία δεν μετριέται σε ανακοινώσεις. Μετριέται σε μισθούς, συντάξεις, φορολογικές ελαφρύνσεις και πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Και εκεί τα στοιχεία είναι αμείλικτα και απαντούν πιο δυνατά από κάθε σύνθημα.
Αυτούσια η απάντηση Κουκουμά σε Λετυμπιώτη:
Είτε ως συναγερμικός, είτε ως χριστοδουλιδικός, ο κ. Λετυμπιώτης παίζει την ίδια κασέτα. Είναι άλλωστε αναμενόμενο ότι μια κυβερνηση που λειτουργεί ως «η φιλενάδα» των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζών, ενοχλείται από το ΑΚΕΛ, τους εργαζόμενους και από τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που απορρίπτει την διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη και τις πολιτικές της.
Το ΑΚΕΛ διαμηνύει στο Προεδρικό ότι είναι η κοινωνία που χρειαζεται υπεράσπιση, όχι οι τράπεζες και το 1% των υπερπλουσίων της χώρας.
Αυτούσια η απάντηση Λετυμπιώτη στα πυρά Κουκουμά:
73 λέξεις ανακοίνωση. 0 επιχειρήματα. Η αμήχανη στιγμή για το ΑΚΕΛ είναι ότι, αντί να απαντήσει στην ουσία, καταφεύγει ξανά σε συνθήματα, χαρακτηρισμούς και πολιτικές ετικέτες. Όταν η συζήτηση πάει στα στοιχεία, το ΑΚΕΛ αλλάζει θέμα.
Όταν η συζήτηση πάει στην ανεργία, στη φτώχεια, στα δημόσια οικονομικά και στην πραγματική κατάσταση που παρέδωσε η διακυβέρνησή του, το ΑΚΕΛ θυμάται τις κασέτες, αλλά ξεχνά την ιστορία του. Το ΑΚΕΛ μιλά για κασέτες, γιατί προφανώς δυσκολεύεται με τα στοιχεία. Εκεί δεν έχει play. Έχει mute.
Μιλά για το 1%. Αφού αρέσκεται ποσοστά, ας απαντήσει πρώτα στο 100% των Κύπριων πολιτών, τους οποίους οι δικές του πολιτικές οδήγησαν στα πρόθυρα της πλήρους χρεωκοπίας.
Ας απαντήσει στους πολίτες που, 13 χρόνια μετά, εξακολουθούν να καλούνται να πληρώσουν €1 δισ. τον χρόνο για τον λογαριασμό που άφησε πίσω διακυβέρνηση ΑΚΕΛ. Και ας μην ξεχνά ότι η τότε διαχείριση του τραπεζικού συστήματος, ήταν μέρος της κρίσης που μέχρι σήμερα η χώρα προσπαθεί να θεραπεύσει. Η κοινωνία δεν χρειάζεται φτηνές ατάκες.
Χρειάζεται αλήθεια, συγκρίσεις και αποτελέσματα. Και επειδή τα στοιχεία δεν λένε ψέματα, υπενθυμίζω:
- Το 2012 η ανεργία βρισκόταν στο 11,8%. Σήμερα κινείται στο 4,3%.
- Το δημόσιο χρέος είχε εκτοξευθεί σε επίπεδα άνω του 80% του ΑΕΠ. Σήμερα έχει μειωθεί στο 55%.
- Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, που το 2012 καταγραφόταν στο 27,1%, βρίσκεται σήμερα στο 17,1%.
Αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα. Όχι οι ταμπέλες. Όχι οι κασέτες. Όχι τα συνθήματα. Η διαφορά είναι καθαρή: εκείνοι άφησαν λογαριασμό. Η σημερινή Κυβέρνηση μειώνει χρέος, περιορίζει ανεργία, στηρίζει εισοδήματα και αποκαθιστά την αξιοπιστία της χώρας.
Το ΑΚΕΛ θέλει να αλλάξουμε συζήτηση. Εμείς επιμένουμε να μιλούμε με στοιχεία. Γιατί η κοινωνία δικαιούται υπευθυνότητα, αλήθεια και σοβαρότητα.
ΥΓ: Για το επίπεδο των εκφράσεων δεν θα σχολιάσω. Το αφήνω στην κρίση της κοινωνίας.
