Υπάρχουν άνθρωποι — και είμαι ένας από αυτούς — που ποτέ δεν μπόρεσαν να μείνουν σιωπηλοί. Που δεν έμαθαν να παρακολουθούν από απόσταση, ούτε να αποφεύγουν τη σύγκρουση όταν αυτή είναι αναγκαία.
Αντίθετα, από την αρχή ένιωθα — και συνεχίζω να νιώθω — την ανάγκη να συμμετέχω σε κάθε ουσιαστική συζήτηση, σε κάθε αγώνα που έχει σημασία. Να βγαίνω μπροστά. Να μιλω δημόσια και δυνατά. Ακόμη και όταν αυτό έχει κόστος.
Γιατί η σιωπή, πολλές φορές, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι αποδοχή.
Και εγώ δεν έμαθα ποτέ να αποδέχομαι την αδικία ως κάτι φυσιολογικό.
Από πάντα πίστευα ότι όσοι έχουν γνώση και δύναμη, έχουν ταυτόχρονα και ευθύνη. Όχι απλώς το δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να βρίσκονται μπροστά. Να παίρνουν θέση. Να αγωνίζονται.
Σήμερα, δυστυχώς, ζούμε το αντίθετο. Εκείνοι που έχουν τη γνώση και τη δύναμη, πολύ συχνά δεν βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης. Και εκείνοι που βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, πολλές φορές δεν έχουν ούτε τη γνώση ούτε τη δύναμη να κάνουν αυτό που πρέπει.
Αυτό το κενό δεν είναι θεωρητικό. Είναι η αιτία για πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά ως κοινωνία.
Σημερα εχουμε γεμίσει με πολιτικούς και υποψηφιους που μιλούν για τα προβλήματα της κοινωνίας σε τρίτο πρόσωπο. Που λένε “ο κόσμος κουράστηκε”, “ο κόσμος δυσκολεύεται”, “ο κόσμος είναι φτωχός” — λες και οι ίδιοι δεν είναι μέρος αυτής της κοινωνίας.
Δεν είναι “ο κόσμος”.
Είμαστε εμείς.
Όλοι μαζί. Και εγώ μέσα.
Δεν μπορώ να μιλάω για την κοινωνία σαν να είμαι έξω από αυτή. Δεν είμαι παρατηρητής.
Ως δικηγόρος, είχα την ευκαιρία να δω από κοντά πώς λειτουργεί — ή καλύτερα, πώς δεν λειτουργεί — το σύστημα. Είδα ανθρώπους να περιμένουν χρόνια για να δικαστούν. Είδα διαδικασίες να καταρρέουν κάτω από το βάρος της καθυστέρησης. Είδα ανθρώπους να χάνουν την πίστη τους στη δικαιοσύνη.
Είδα οικογένειες να εξαντλούνται. Είδα νέους ανθρώπους να στιγματίζονται χωρίς πραγματική δεύτερη ευκαιρία. Και είδα ένα κράτος που, πολύ συχνά, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί.
Η απόφασή μου να κατέβω υποψήφιος δεν είναι αποτέλεσμα φιλοδοξίας. Είναι αποτέλεσμα ευθύνης.
Δεν πιστεύω ότι η πολιτική πρέπει να είναι χώρος για επαγγελματίες της εξουσίας. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι χώρος για ανθρώπους που γνωρίζουν τα προβλήματα, που τα έχουν ζήσει από μέσα, και που έχουν το θάρρος να τα πουν όπως είναι.
Στην Κύπρο σήμερα, έχουμε μάθει να ζούμε με προβλήματα που δεν θα έπρεπε να θεωρούνται “κανονικότητα”. Έχουμε αποδεχτεί καθυστερήσεις, αδικίες, ανισότητες και καθημερινή διαφθορα. Έχουμε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι “έτσι είναι τα πράγματα”.
Αλλά δεν είναι.
Και δεν πρέπει να είναι.
Η δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Και όταν η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί σωστά, τότε τίποτα άλλο δεν μπορεί να λειτουργήσει πραγματικά.
Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους πιο ευάλωτους. Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς μεταχειρίζεται και τους ισχυρούς αλλά και όσους δεν έχουν φωνή. Αυτο ειναι το πραγματικό κράτος δικαίου.
Και εκεί, έχουμε ακόμη δρόμο.
Εγώ, και άνθρωποι σαν εμένα, δεν είμαστε διατεθειμένοι να το αποδεχτούμε αυτό.
Έχουμε τη γνώση. Έχουμε τη δύναμη. Και πλέον είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.
Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να τα αλλάξουμε.
Και εγώ είμαι.
Ξέρω ότι αυτή η εμπιστοσύνη προς εμενα δεν χτίστηκε σήμερα. Δεν χαρίστηκε. Κερδήθηκε μέσα από χρόνια δουλειάς, καθημερινής παρουσίας και πραγματικής ενασχόλησης με τα προβλήματα των ανθρώπων.
Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.
Με το να είμαι εκεί, δίπλα στους ανθρώπους, στις δυσκολίες τους, στις ανησυχίες τους, στις μάχες τους.
Και σήμερα, αυτή η εμπιστοσύνη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.
Είναι ευθύνη.
Και είναι δύναμη.
Μια δύναμη που τώρα ήρθε η ώρα να αποκτήσει φωνή.
Να γίνει επιλογή.
Να γίνει ψήφος.
